Laat ons hart branden: Act 2, 1Pet 1 en de discipelen op de weg naar Emmaüs in Lk 24

Niet onze harten brandden in ons toen Jezus op de weg naar Emmaüs sprak en ons de Schrift opende?
Lc 24,32

Onze harten brandden toen Jezus, tijdens zijn reis naar Emmaüs, ons de Schrift toelichtte. Het derde zondag van Pasen in het jaar A verbindt drie teksten rond de erkenning van de Opgestane. Handelingen 2,14.22-33 beschrijft Petrus’ getuigenis op de dag van Pinksteren over Gods opstanding van Jezus uit Nazareth, en bevestigt zo de profetie van David over de Heilige die niet zou verroesten. 1 Petrus 1,17-21 spreekt over de kostbare verlossing door het bloed van Christus, het onbevlekte lam, en de opstanding die de geloof en hoop van gelovigen stichtte. Lucas 24,13-35 vertelt over de ontmoeting op de weg naar Emmaüs: twee discipelen wandelden met Jezus zonder hem te herkennen; hun ogen werden geopend toen hij het brood brak.

I. De eerste lezing: Handelingen 2,14.22-33

Op Pinksteren hield Petrus een toespraak aan het publiek. Hij gebruikte een scriptuurargument over de opstanding van Jezus: “Jezus van Nazareth, die door God was gezegend…” (Handelingen 2,22). Hij werd gekruisigd volgens Gods plan en door onwetende mensen, maar God heeft hem opgewekt, wat onmogelijk was voor een sterfelijke. Petrus citeerde David’s psalm: “God zal niet laten verroesten zijn troon” (Ps 16,10), en verklaarde dat zij getuige waren van deze opstanding. De toespraak van Petrus op Pinksteren is het model voor alle christelijke prediking: hij verbindt de Hebreeuwse Schrift met het historische feit van de opstanding en legt zo de basis voor het christelijk geloof.

II. De tweede lezing: 1 Petrus 1,17-21

“Als gij dan, gelovigen, met een onvervalste geest, door de opstanding van Jezus Christus, die uit de doden is opgewekt, in vreze leeft…” (1 Petrus 1,19). De christelijke levensstijl speelt zich af in ballingschap: het definitieve thuisland is nog niet bereikt. Maar er is al verlossing gekomen: “door zijn bloed, als een onbevlekte en onschuldige lam, hij de prijs van onze verlossing heeft betaald…” (vv.18-19). Christus werd voorbestemd voordat de wereld geschapen werd en verscheen in de laatste dagen om ons te redden. “God heeft hem opgewekt uit de doden en hem de glorie gegeven…” (v.21). De opstanding is de basis van onze hoop, niet als psychologische projectie maar als een feit waarmee God zijn plannen voor iedereen zal vervullen.

III. Het evangelie: Lucas 24,13-35

Op dezelfde dag van de opstanding wandelden twee discipelen naar Emmaüs, ongeveer elf kilometer buiten Jeruzalem. Jezus kwam bij hen en liep met hen mee, maar zij herkenden hem niet. Toen hij vroeg waarover ze spraken, antwoordde Cleopas verbaasd: “Zou je niet weten wat er deze dagen in Jeruzalem is gebeurd?” (Lucas 24,18). Ze vertelden over de profeet, de veroordeling, de dood en de vervallen hoop. Jezus reageerde: “O onwetende en trage van hart om alle dingen te geloven die de profeten hebben gezegd!” (vv.25-26). Hij begon met Mozes en alle profeten uitleggen wat in de Schrift over hem stond. Bij Emmaüs werden ze uitgenodigd om bij hem te blijven. Tijdens het avondmaal brak hij het brood, zegende het, brak het en gaf het aan hen. Hun ogen werden geopend en zij herkenden hem: “Is het niet waar? De Geest van de Heer is op mij neergedaald…” (v.32). Ze haastten zich terug naar Jeruzalem om hun ervaringen te vertellen.

IV. Maria en de weg naar Emmaüs

Handelingen 2 citeert David’s psalm over de Heilige die niet zou verroesten, wat de Kerk interpreteert als een verwijzing naar Maria’s onbevlekte ontvangenis en opheffing tot glorie. In 1 Petrus wordt Christus beschreven als het onbevlekte lam, en Maria is de moeder van het Lam, die door haar genade de mensheid het dichtst bij de onbesmetheid bracht die vereist werd voor het offer. De ontmoeting op de weg naar Emmaüs heeft twee fasen: het woord dat uitgelegd wordt onderweg en het brood dat gebroken wordt aan tafel. Maria beleefde deze twee fasen in een uitzonderlijke mate: ze ontving het Woord van God bij de Verkondiging en bewaarde het in haar hart, net zoals Jezus het brood met zijn discipelen deelde tijdens zijn dertigjarige verblijven in Nazaret voordat Petrus en anderen deelnamen aan de eucharistie.