Iconografie van Maria: catacomben van Priscilla, de Aankondiging van de Heer
De Anunciação in de catacomben van Priscila (3e eeuw): de maagd-matrona, de engel en de oorsprongen van de Maria-iconografie
In de catacomben van Priscila, Rome (3e eeuw), wordt de Anunciação afgebeeld in het midden van de koepel van een cubicum, samen met scènes uit het leven van Jonas en de Goede Herder. Maria wordt afgebeeld als een Romeinse matrona, gehuld en bedekt met een mantel, terwijl ze het aankondigingsbericht van de engel ontvangt – de oudste bekende iconografische voorstelling van Maria in de christelijke kunst.
Belangrijke punten:
• De catacomben van Priscila bevatten de allereerste gedocumenteerde iconografische voorstelling van Maria (3e eeuw). • De scène van de Anunciação bevindt zich centraal in de koepel, wat haar een theologische waarde als sleutelfiguur in het reddingsverhaal toekent. • De engel wordt zonder vleugels afgebeeld, wat het vroegste iconografische type voorstelt, voor de invloed van de Byzantijnse iconografie. • Deze afbeelding predateert de conciliaire definitie van Theotókos (Moeder Gods) met meer dan een eeuw, die plaatsvond tijdens het Concilie van Éfeso (431). • De locatie in het midden, gedeeld met scènes uit het leven van Jonas en de Goede Herder, benadrukt de centrale rol van Maria in het christelijke geloof vanaf de vroegste tijden.
de opstanding van Lazarus
en Goede Herder.
Net als bij sommige voorbeelden van de Aanbidding van de Magiërs, geeft de prominente plaats in het midden van de gewelven deze scène, die het begin van de Historische Openbaring markeert, waarde als een sleutelfoto in de geschiedenis van de redding.
De Maagd, aan de linkerkant van de scène, wordt afgebeeld als een Romeinse matrona: zij zit in drie kwart op een stoel, gekleed in een lange, ongebogen tuniek met rijke plooien en met een bedekte hoofddeksel. De engel, staand zonder vleugels volgens het oudste iconografische type, gekleed in een tuniek en pallium, strekt zijn rechterarm uit naar de Maagd tijdens het spreken. Het feit dat Maria het aankondiging ontvangt terwijl zij zit, symboliseert symbolisch haar superioriteit ten opzichte van de engel.
Doctrinale afbeeldingen: de Maagd en het kind met de balg (Nm 24,17) en de profetische voorspelling van de maagdelijke moederschap
De Maagd en het Kind met een profeet uit de catacomben van Priscila, toegeschreven aan het einde van de 2e of het begin van de 3e eeuw, behoort niet tot de historische cyclus van de Kindertijd, maar is een symbolisch beeld van de vervulling van de profetieën uit het Oude Testament in het mysterie van de Verenking en de maagdelijke moederschap van Maria. De grote voorstelling van de Goede Herder in de tuin van het Paradijs, in de nabijheid, bevestigt niet alleen de identificatie van de moeder-kind-groep met de Maagd Maria en Christus, maar bevestigt ook de verwijzing naar het einde van de Verenking, dat precies de toegang tot het Koninkrijk is.
Maria, gekleed in een lange mantel en met haar hoofd bedekt door een korte sjaal, zit alsof ze in meditatie verzonken is op een zitplaats zonder rugleuning, met haar hoofd licht naar voren gebogen, terwijl ze met haar linkerhand het naakte Kind vasthoudt, dat op haar schoot zit en zijn hoofd naar achteren heeft gekeerd alsof het net van haar borst is losgeraakt. Een ster met acht stralen schijnt verticaal boven moeder en kind. Aan haar linkerkant staat een man gekleed in een mantel en palet, met een perkament in zijn linkerhand en zijn rechterarm omhoog gestoken in de richting van de ster. Ook deze ster, aangewijst door de profeet in verwijzing naar de moeder-kind-groep, is een element voor de identificatie van de twee personages met de Maagd Maria en Jezus.
De meeste geleerden identificeren de mannelijke figuur als Balaam, die had voorspeld:
«Een ster zal opstaan uit Jacob» (Numeri 24,17). Anderen zien hem als Isaäas, maar hij kan ook als een algemene profetie worden begrepen, namelijk de profetie over de maagdelijke moederschap van Maria.
Het is op te merken dat Balaam bijzonder geliefd was in de christelijke gemeenschappen van niet-Joodse afkomst, als de enige profeet van niet-Joodse afkomst. Ook moet worden herinnerd dat Justinus (gest. 165) bij het opsommen van de messiaanse getuigen de citaten uit Numeri 24,17 vergelijkt met die van Isaäas en vervolgens de profetie aan de profeet toewijst. De getuigenis van Justinus wordt doorgegeven aan Irineüs van Lyon (gest. 202), Origenes (gest. 264) en Cyprianus van Carthago (gest. 258).
De Mater Lactans: de controversiële identificatie van de Maagd die zuigt en het historische debat
Het antwoord op deze vraag was niet constant in de loop van de tijd. Niettemin worden het gebeuren en het thema van de zuigeling nog steeds ononderbroken door de Vaders besproken vanaf de 3e eeuw, met als eerste sprekers Clemens van Alexandrië (d. 215) en Hippolytus van Rome (d. 235) onder de Grieken, Tertullianus (d. 220) onder de Romeinen. Over de boodschap die de afbeelding van de Virgo lactans wilde overbrengen, is een van de diepste uitleggen dat deze iconografie niet bedoeld was om een alledaags tafereel te evoceren en zo Christus dichter bij zijn gelovigen te brengen, noch om de volheid van de Verkening zelf te tonen, maar om, als voorbeeld van een menselijk gebaar, te laten begrijpen dat de perfecte menselijkheid van zijn Zoon die van de Logos is, en dat de werkelijkheid van zijn theofanie dus volledig is. Met andere woorden, de zuigeling die hij voedt, maakte niet de «Mutter van Christus» zichtbaar, maar juist de Mutter van God.
De biddende Maagd in de catacomben: het iconografische type van de orans en zijn kerkelijke betekenis
Vanaf midden vierde eeuw, werd de figuur van de Orante, die voorheen onbeperkt voor alle doden werd gebruikt, steeds meer gereserveerd voor portretten van martelaren, die een dubbele rol als getuigen en bemiddelaars vervulden. De Orante, een onmiskenbaar teken van de aanvaarding van het geschenk van bovenaf, was echter uiterst geschikt voor Maria, de uitmuntende getuige van de Historische Theofanie en wiens bemiddelingsmacht door christenen sinds de tijd van de apostelen wordt aangeroepen.
Precies omdat deze figuur aangeeft dat vruchtbaarheid van bovenaf komt, is de Orante beter in staat dan andere afbeeldingen om de uitzonderlijke rol van Maria ten opzichte van de Kerk te benadrukken: Moeder en Maagd.
De oudste afbeeldingen van de Maagd die gebed aanbeden die tot ons zijn gekomen, zijn die op glas-in-loodramen die deel uitmaakten van patenen: hier wordt de figuur van Maria in gebed nooit samen met het Kind afgebeeld, maar alleen of aan de zijden vergezeld door de apostelen Petrus en Paulus.
In één geval uit de tweede helft van de 4e eeuw erkennen de meeste geleerden dat de afbeelding van een vrouw die met haar zoon bidt voorop haar, de Maagd Moeder voorstelt. Wat op de achterwand van een arcossol in de catacomben van het Cementerio Maggiore in Rome te zien is, is een halffiguur (het onderste deel van het fresco is verwoest) van een vrouw in gebedshouding met haar zoon voor haar. De zoon wordt afgebeeld stilstaand en niet in gebed. De vrouw draagt een wijde dalmatiek; haar ingewikkelde haar is bedekt met een helder wit sluier. Om haar nek draagt ze een parelketting en edelstenen, en twee grote parels als oorbellen. Aan weerszijden, op de hoogte van haar handen, verschijnt het monogram van Christus, het chrismon, waarvan de rechterkant omgedraaid is om een spiegelbeeld van de linkerkant te vormen.
Wat betreft de basilieken van Constantijn, is het zeker dat de Basiliek van de Geboorte in Bethlehem, voltooid in 333, een monumentale voorstelling van de Aanbidding der Drie Koningen op de gevel had. Aan het eind van de 4e eeuw, onder het bewind van Theodosius II, dateert de bouw van een basiliek boven het graf van de Maagd, in het Cedrodal. De Kerk van Jeruzalem daarentegen, zag de instelling van de belangrijkste feesten van het kinderspelcyclus met de bijbehorende liturgische diensten in de 4e eeuw:
- De Theofanie van de Verenking (Geboorte van de Heer).
- De Aanbidding der Drie Koningen.
- De Presentatie in de Tempel.
Om je dieper in te laten gaan in de theologie en iconografie rond Maria, raadpleeg dan de apostolische exhortatie Marialis Cultus van Paulus VI, die richtlijnen geeft voor de Maria-devotie, inclusief de artistieke en iconografische uitingen.
Verdergaande studie: verkent Mariologie, Theologie mariana, Maria-apparities en de Postgraduaat in Mariologie.
Veelgestelde vragen over de vroege Maria-iconografie
Waar bevindt zich de oudste bekende voorstelling van Maria in de christelijke kunst?
De oudste bekende Maria-afbeelding bevindt zich in de Catacomben van Priscila, aan de Via Salaria in Rome, uit de 3e eeuw. Het gaat om een scène van de Verkondiging, waarbij Maria als Romeinse matronen zit en de engel Gabriël staand, zonder vleugels, voor haar staat.
Waarom wordt de engel zonder vleugels afgebeeld in de catacomben van Priscila?
De afbeelding van de engel zonder vleugels past bij het vroegste christelijke iconografische type, dat ouder is dan de ontwikkeling van de Byzantijnse iconografie. Vleugels werden pas vanaf de 4e-5e eeuw algemeen in de christelijke kunst gebruikt, geïnspireerd door klassieke modellen van de gevleugelde Victoria en Romeinse Genia’s, aangepast aan de nieuwe context.
Wat is het theologische belang van deze iconografie voor de tijd voor de definitie van Theotokos?
De afbeelding gaat meer dan een eeuw voor de conciliaire definitie van de Moeder Gods (Efese, 431) en toont dat de vroege christelijke gemeenschap Maria al als centrale figuur in het reddingsplan erkende. De iconografie gaat voor op het dogma en bereidt het terrein voor zijn formulering.
Welke andere Maria-scènes zijn er te vinden in de Romeinse catacomben?
Naast de Verkondiging in de catacomben van Priscila, zijn er afbeeldingen van de Aanbidding der Magen (Catacomben van Domitilla, Petrus en Marcelino), de profeet Balaam die over Maria spreekt (Priscila) en scènes van Maria met het Kind. Deze afbeeldingen delen christologische symboliek en zijn vaak verbonden met begrafenissen in verband met escatologische hoop.
Postgraduaat in Mariologie
Wil je je kennis van Mariologie verdiepen? Ontdek dan de Postgraduaat Mariologie aan de Locus Mariologicus – een academische opleiding die theologische strengheid, spirituele levenswijze en de levende traditie van de Kerk combineert.
Zie ook: Mariologie van de Vaders: de Kerkvaders en Maria (2e-8e eeuw)
📖 Wil je dit serieus bestuderen? Ontdek de Postgraduaat Mariologie van Locus – een strenge academische opleiding voor theologen, priesters, religieuze en leken.
Ontdek het oudste Mariabeeld in de Catacumba van Priscila.
Responses