Herkenbare Maria-optredens volgens de Kerk: de lijst

Onze-Lieve-Vrouw manifesteert zich door de eeuwen heen

Door de eeuwen heen heeft Onze-Lieve-Vrouw zich op verschillende plaatsen in de wereld geopenbaard. Niet elke verschijning wordt echter erkend door de Kerk: de Kerk onderzoekt elk geval met grote zorgvuldigheid alvorens te verklaren dat er geen bezwaar is tegen de geloofwaardigheid ervan (nihil obstat). Hieronder vinden we de belangrijkste marianische verschijningen die door de Kerk zijn erkend en de criteria voor hun beoordeling.

Wat betekent een “erkende” verschijning?

Het erkennen van een verschijning betekent niet dat het tot dogma wordt verheven. Het betekent dat de autoriteit van de Kerk, meestal de bisschop van de plaats met bevestiging van het Vaticaan, de feiten heeft onderzocht en tot de conclusie is gekomen dat de devotie niet in strijd is met het geloof en spirituele vruchten voortbrengt. De normen hiervoor zijn vastgesteld door de Congregatie voor de Geloofsleer in 1978 en bijgewerkt in 2024, waarbij in de meeste gevallen het nihil obstat de voorkeur heeft boven een verklaring van bovennatuurlijkheid.

Criteria voor beoordeling

De Kerk beoordeelt onder andere: de theologische trouw van de boodschap (in overeenstemming met de Schrift, de Traditie en het Leergezag); de ernst en het evenwicht van de zieners; de duurzame spirituele vruchten (bekering, gebed, liefdadigheid); en het ontbreken van fouten, fraude of winstbejag. Voorzichtigheid is de regel: beter wachten dan overhaast zijn.

Erkende verschijningen

Hieronder volgen de belangrijkste door de Kerk erkende verschijningen:

• Guadalupe (Mexico, 1531) – aan Sint-Juan Diego
• Parijs / Wonderdadige Medaille (Frankrijk, 1830) – aan Sint-Catherine Labouré
• La Salette (Frankrijk, 1846) – een oproep tot bekering
• Lourdes (Frankrijk, 1858) – aan Sint-Bernadette: “Ik ben de Onbevlekte Ontvangenis”
• Pontmain (Frankrijk, 1871) – Onze-Lieve-Vrouw van de Hoop
• Fátima (Portugal, 1917) – aan de drie herderskinderen
• Beauraing en Banneux (België, 1932-1933)
• Akita (Japan, 1973)
• Kibeho (Rwanda, erkend in 2001)

Verschijningen zijn geen dogma: openbaar en privé-openbaring

Het is van essentieel belang om te onderscheiden tussen: openbare openbaring, die eindigde met de dood van de laatste apostel (KKK 66-67), en privé-openbaring. De erkende verschijningen zijn privé-openbaringen – ze voegen niets toe aan de geloofsschat; ze helpen alleen om het op een bepaald moment levendiger te maken. Daarom, zelfs als een verschijning erkend is, verplicht deze niet tot geloof als dogma.

Maria, teken van hoop

De erkende verschijningen komen uit op dezelfde boodschap: bekering, gebed en vertrouwen in Christus, via Maria. Ze voeden geen nieuwsgierigheid noch angst; ze leiden naar het Evangelie. Dit is het laatste criterium – elke ware manifestatie van Onze-Lieve-Vrouw wijst naar de Zoon.

Meer over de verschijningen

• Onze-Lieve-Vrouw van FátimaOnze-Lieve-Vrouw van Guadalupe

Zie ook

Diepgaand onderzoek van dit onderwerp door alle artikelen in ons archief over Verschijningen te verkennen.

Veelgestelde vragen

Welke Mariaverschijningen erkent de Kerk?

Onder de belangrijkste: Guadalupe, Parijs (Wonderdadige Medaille), La Salette, Lourdes, Pontmain, Fátima, Beauraing, Banneux, Akita en Kibeho.

Maakt de erkenning van een verschijning deze tot een dogma?

Nee. Verschijningen zijn privé-openbaringen: ze staan devotie toe, maar voegen niets toe aan de geloofsschat noch zijn ze bindend als dogma.

Wie erkent een Mariaverschijning?

Over het algemeen de bisschop van de plaats, met bevestiging van de Heilige Stoel, volgens de normen van de Congregatie voor de Geloofsleer.

Tekst van het Instituut Locus Mariologicus, gevestigd in Rome. Wetenschappelijke leiding door Prof. Dr. Daniel Cerqueira Afonso (PhD, Marianum).

Zie ook

• Hoe de rozenkrans te bidden
• De Onbevlekte Ontvangenis