Maria, de vrouw van de eucharistie

Zeker is Maria een opvoeder van het volk van God, bovenal omdat zij Jezus opvoedde in de traditie van haar volk en zij de eerste spiegel was waarmee hij leerde de wereld te zien.

In aanraking met Christus in zijn openbare leven, wordt de Moeder een volgelinge en op het Kruis wordt zij uitgeroepen tot moeder van de geliefde leerling en van alle gelovigen die hij vertegenwoordigt. Haar taak bestaat nu in het samenwerken met de moederliefde (maternale bemiddeling), in Christus en de Geest, voor de glorie van de Vader, in de regeneratie en vorming van de gelovigen (Lumen Gentium 63).

Daarom neemt Maria ons bij de hand en leidt zij ons in de mysteries van het geloof, met name in het mysterie van de Eucharistie. Zoals paus Johannes Paulus II opmerkt in zijn encycliek Ecclesia de Eucharistia (17 april 2003), «de Eucharistie is werkelijk een mysterium fidei, een mysterie dat onze gedachten domineert en alleen kan worden aanvaard in het geloof» (n. 15). En Maria is «de steun en leidster in het geloof in het mysterium fidei» (n. 53).

Laten we daarom naar de school van Maria gaan, die als ware lerares ons vooral het getuigenis van haar leven aanbiedt, zich volledig overgevend aan Jezus en het geschenk van de Eucharistie, zodat zij als de vrouw van de Eucharistie kan worden genoemd (Ecclesia de Eucharistia 53). De Moeder van Jezus is aanwezig in de verschillende aspecten van het eucharistiemysterie: het Heerlijke Avondmaal, het verlossende offer, de echte en heilzame aanwezigheid, en de gemeenschappelijke liefde. Ten slotte leidt de smeekbede van de Virginie ons naar de levensimplicaties van het mysterie: de viering, aanbidding en het leven van de Eucharistie.

Op het fundament van alles staan de twee samengestroomde overgaven van Moeder en Zoon: «Doe dit».

Maria spreekt op het huwelijk van Kana de laatste woorden die de evangeliën vermelden, door een bevel uit te spreken: «Doe wat Jezus u zegt» (Jo 2,5).

Aan zijn kant zegt Jezus tijdens de wacht op zijn passie aan de christelijke gemeenschap, geleid door de apostelen: «Doe dit in mijn geheugen» (Lc 22,19).

Met deze benaderingen komt de wil van Maria volledig samen met die van haar Zoon, die de gelovigen wil leiden naar de viering van de Eucharistie, het geheugen van zijn dood en opstanding.

Het ideale dat moet worden nagestreefd, is leven als Maria, dat wil zeggen, zich met haar identificeren, als type en model van de Kerk in de viering van de goddelijke mysteries, totdat we ons geleidelijk met haar identificeren. Dan zullen we op een bepaalde manier een sacrament van Maria in de Kerk zijn, in de zin dat ons leven een teken zal zijn dat de diepe spirituele houding van haar bestaan bevat en onthult. En ten slotte, maar niet minder belangrijk, de essentiële verwijzing naar Christus en zijn uitmuntende sacrament: de Eucharistie.

Deze gedachte wordt geïllustreerd door een mooie passage van Chiara Lubich (1920-2008), die een helder getuigenis vormt:

Eens kwam ik in de kerk en met een hart vol vertrouwen vroeg ik haar:

«Wat wil je van mij?»«Waarom wilde je op aarde blijven, op elk punt van de aarde, in de zoete Eucharistie, en vond je niet, gij die God bent, een manier om ons te brengen en ook te laten gaan met Maria, de Moeder van ons allen die pelgrimen zijn?»

In de stilte leek hij te antwoorden: «Ik bracht het niet omdat ik wil herzien in jou. Hoewel gij niet onbevlekte ontvangenis hebt, zal mijn liefde u zuiveren als een maagd, en gij zult de armen van moeders openen voor de mensheid, die net als in die tijd hongert naar haar God en Haar Moeder. Nu, kalmeer je pijn, je wonden, droog je tranen. Zing de lofprijzingen en probeer je in deze woorden te weerspiegelen.»

In een waardevolle literaire vorm presenteert deze passage een veeleisend programma van identificatie met Maria om haar viriele ja tegen God te leven en haar moederlijke zachtheid voort te zetten die Christus in ons gelovigen voortbrengt. Ons hart zal verlangen naar de zoete Eucharistie en altijd rond dit mysterie van geloof draaien.

De Eucharistie en het Leergezag van Maria

Van de diepgaand gekende, geliefde en geleefde Eucharistie kunnen we alleen maar verwachten die eenheid in waarheid en liefde die Christus wenst en die door het Tweede Vaticaans Concilie is geprezen (Sint Johannes Paulus II, 1982). Met deze woorden waarschuwt de paus dat de eclesiale gemeenschap dagelijks wordt opgebouwd rond de Eucharistie, het grote sacrament dat gevierd, beleefd en contemplerd moet worden.

Om Jezus te herkennen in de Eucharistie, het levende en verenigende centrum van het leven van de Kerk, publiceert Sint Johannes Paulus II de encycliek Ecclesia de Eucharistia (17 april 2003) en aan het einde van het Jaar van het Rosario verklaart hij het Jaar van de Eucharistie, met de apostolische brief Mane nobiscum Domine (7 oktober 2004). Hij benadrukt «eenige perspectieven die iedereen kunnen helpen om verlichte en vruchtbare houdingen te ontwikkelen» (Mane nobiscum Domine 10). Om dit doel te bereiken, vindt de Kerk in Maria, de Moeder van Jezus, een wonderbaarlijk voorbeeld en een waardevolle hulp.

In werkelijkheid, als we de diepste rijkdom van de band die de Kerk en de Eucharistie verbindt willen herontdekken, mogen we Maria, de Moeder van de Kerk, niet vergeten. Maria kan ons leiden naar dit heiligste sacrament, want zij heeft een diepe band met het. (Ecclesia de Eucharistia 53).

Om dieper na te denken over Maria en de Eucharistie, raden we de lezing van de apostolische exortatie Marialis Cultus van Paulus VI aan.Diepgaand onderzoek: bestudeer MariologieMaria-theologieMaria-optredens en volg een postgraduaat in Mariologie.