# Święto Przedstawienia Najświętszej Maryi Panny

Ta celebracja maryjna ma burzliwą historię, ponieważ jej korzenie nie są oparte na faktach historycznych. Opiera się ona na opowieści zawartej w *Protoewangeliu Jakuba*, gdzie opisano, że Maria, w wieku trzech lat, została zabrana przez rodziców do świątyni i poświęcona służbie Pańskiej.

Światło tego święta, obecnie obowiązkowej pamięci, pochodzi od dedykacji Kościoła Świętej Marii Nowej w Jerozolimie, zbudowanej obok świątyni. W VIII wieku uroczystość ta była już obchodzona w całym Cesarstwie Bizantyjskim. Na Zachodzie zaczęła być obchodzona w Avignonie za czasów papieża Grzegorza XII (zm. 1417). Przed powszechnym uznaniem musiała pokonać pewne wątpliwości, aż do czasu, gdy papież Sykstus V (zm. 1590) nadał jej bardziej stonowany charakter z biblijnego punktu widzenia. Ze względu na popularność tej uroczystości, Kościół zdecydował się uwzględnić ją w nowej organizacji *Liturgii Godzin*.

Aspekt teologiczny, który wiąże się z legendą z *Protoewangelia Jakuba*, głosi, że Maria, *Kekaritomene* (Poświęcona), *cheia łaski*, żyła w taki sposób, by odpowiedzieć na tę łaskę, wierna swojej wyborczej powołaniu, służąc Bogu we wszystkich aspektach swojego życia.

Może być też inny powiązany fakt: ludowa pobożność, podziwiając taką świętość i nadprzyrodzoną łaskę, uznała, że tylko żyjąc w świątyni Pana, taka istota może zachować swoją świętość.

Liturgia tego wspomnienia nie ma jednoznacznej formy. Być może z obawy przed nadmiernym uwzględnianiem subiektywnych wizji, używana język jest pozbawiony konkretnych odniesień. Najbardziej odpowiedni tekst to antyfona Magnificat z wieczornego nabożeństwa w dniu święta, która odzwierciedla sedulium w Praeconium:

“Święta Maria, Mała Matka Boża, chwalebna i glorią ozdobiona, świątynię Pana, skarbiec Ducha Świętego! Tylko Tobie, Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi, w pełni przypadła łaska”.

Przed podjęciem roli Matki Pańskiej, Maria spędziła swoje życie w świątyni, czyli przed Bogiem. W tej postawie dojrzała to, co Pan zrobił w niej podczas Imaculowanej Koncepcji. Obraz świątyni, poza legendą z Protoewangelia Jakuba, umieszcza to, co Bóg uczynił w Marii w określonym kontekście historycznym. Dlatego też należy ponownie przemyśleć, czym była świątynia dla narodu Izraela.

Była to przestrzeń, gdzie ludzie gromadzili się w obecności Boga. Należy podkreślić, że Maria żyła w centrum i w najpełniejszej historii tego ludu. Żyła w nim w sposób żywy, odczuwalny i medytowany, jak potwierdzają słowa i odniesienia Magnificat, w którym interpretuje całą tę historię w świetle swojego Syna.

Wzrastając w obecności Boga, Dziewica Maria stała się w coraz większym stopniu świątynią Pana. Wiara rośnie tylko w obecności Boga, w świątyni, w środowisku uczynionym z ciszy i skupienia. Tutaj serce może otworzyć się na przyjęcie słowa Bożego.

“Bo każdy, kto wykonuje wolę Ojca mojego, który jest w niebie, jest dla mnie bratem i siostrą i matką” (Mt 12,49).

Ważniejsze dla Marii było bycie uczniczką Chrystusa niż Matką Chrystusa. Ona trzymała prawdę w swojej myśli bardziej niż ciało w swoim łonie. Chrystus jest prawdą, Chrystus jest ciałem. Chrystus jest prawdą w umyśle Marii, Chrystus jest ciałem w jej łonie. To, co ma znaczenie, to to, co jest w umyśle, a nie w łonie. Dedykacja i ofiarowanie Panu są zawsze owocem wewnętrznego dojrzałości słowa Bożego.

Dlatego też każdy akt liturgii odbywa się w odpowiednim otoczeniu, z dala od hałasu świata. Zamknięte przestrzenie kościoła lub świątyni, jako obraz wewnętrznego miejsca niezbędnego do dojrzałego rozwoju dzieła Bożego, ale także symbol miejsca odrębnego, przeznaczonego dla spraw Bożych i Jego dzieła zbawczego na rzecz ludzkości, pomaga lepiej zrozumieć to, co być może było w umyśle chrześcijan, gdy ustanowiono tę uroczystość. Chodzi o całe dzieło ochrony i wzrostu tej wyjątkowej świętości, którą Bóg wybrał.

Legenda zawarta w Protoewangeliu mogła narodzić się z tego rodzaju rozważań i trosk. Wszystko to oczywiście implikuje fundamentalną prawdę: łaska Bożego daru, Jego dary, potrzebują odpowiedniego otoczenia, aby się rozwijać, wzrastać, być chronione i pomagać w poszukiwaniu coraz większych wymiarów.

Liturgia proponuje jako hymn Laudi na ten dzień następujący monument mariologiczny:

Nieśmiertelna Mądrość

Już Wybrała Was, Maryjo,

Przed światem i historią.

O cudowna Ziemio:

Jesteś Panna i córka

Pana chwały wiecznej.

Ofiara poświęcona,

Przedstawiona Panu

jako wieczorny kadzidło, które unosi się z ziemi do nieba i rozprasza wszelką ciemność, ogłaszając światło Boskie.

Jesteś Bramą Wschodu,

Nowa płonąca Sarza,

Wierność, Święta Maryjo!

Znak czystej miłości,

Lustro najwyższego dobra,

Przyczyna naszej radości.

Poczęta bez grzechu,

Jesteś niezaplamionym Świątynią

gdzie Słowo Boże się wcielało:

Duch Boży zstąpił na Was

z nieba i poświęcił Was, Panno-Matko.

W tym hymnie chwalebnym podkreśla się dary, którymi Bóg obdarzył Maryję. Ona umieściła je w służbie Bożej i chroniła, aby mogły tylko dla Niego pachnieć.

Na koniec przypominamy, że to, co powiedziano o Marii, jest również rzeczywistością, w której uczestniczy każdy wierny, jak twierdzi św. Paweł:

> „Nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?” (1 Kor 3,16). Jak podkreśla również obraz Matki wspomniany w Ewangelii: „Kto wykonuje wolę Ojca mojego… ten jest moją matką” (Mk 3,35).

W tym sensie, z powodu tej godności przytaczanej dla całego Ciała Kościoła, św. Augustyn pisze:

> „Święta jest Maria, błogosławiona jest Maria, ale Kościół jest lepszy od Dziewicy Marii. Dlaczego? Bo Maria jest częścią Kościoła: święte członko, doskonałe członko, przewyższające wszystkie innymi godnością, lecz zawsze członem całego Ciała… Wy też jesteście członkami Chrystusa, wy też jesteście Ciałem Chrystusa”

Dlatego w kolektywnej modlitwie przy pamiące prezentacji Dziewicy Maryjnej mówimy:

> „Przy świętowaniu chwalebnej pamięci świętej Dziewicy Marii, proszę, Panie, abyśmy poprzez jej pośrednictwo zasługili na udział w pełni Twojej łaski”.

Aby pogłębić znaczenie liturgiczne prezentacji Maryi, zapoznaj się z Apostolską Eksortacją „Marialis Cultus” Pawła VI o świętości maryjnej w roku liturgicznym.

Do dalszych studiów polecamy:

* Mariologię
* Teologię mariologiczną
* Aparicje maryjne
* Podyplomowe studia mariologiczne