Ucieczka do Egiptu: Sir 3, Kol 3 oraz Święta Rodzina na ucieczce według Mt 2.

# Święta Rodzina: Obowiązek i wierność

## I. Pierwsze czytanie: Sir 3,2-6.12-14

W Ewangeliach Szmona (Sir 3,2-6.12-14) autor podkreśla teologiczne znaczenie czwartego przykazania Bożego: “Pan uhonorował ojca w stosunku do synów i umocnił prawo matki nad synami” (Sir 3,2). Szacunek dla ojca prowadzi do odpuszczenia grzechów (w. 3) i gromadzenia duchowego bogactwa (w. 4). Dzieci, które szanują ojca, doświadczają radości w życiu rodzinnym i ich modlitwy są słuchane (w. 5). Szacunek dla ojca zapewnia dłuższe życie (w. 6). Tekst ten odnosi się również do starości, zachęcając do opieki nad starzejącymi się rodzicami (w. 12-14).

Szmon podkreśla, że nawet w trudnych okolicznościach, gdy rodzice stają się ciężarem, posłuszeństwo i miłość są jeszcze bardziej wymagane i nagradzane. Święta Rodzina z Nazaretu stanowiła przykład tego ducha: Maria czciła Boga jako Ojca, Jezus szanował Marię i Józefa, a ich posłuszeństwo w rodzinie umożliwiło Synowi Bożemu rozwój w mądrości, wzroście i łasce (Łk 2,52).

## II. Drugie czytanie: Kol 3,12-21

Apostoł Paweł w Liście do Kolosan (Kol 3,12-21) zachęca chrześcijan do ubierania się w “serce pełne miłosierdzia, łagodności i pokory” oraz w “cierpliwość” i “miłość”. Wzywa ich do wspierania się wzajemnie i przebaczania, naśladując Bożą łaskawość (w. 12-13). Miłość, pisze Paweł, jest “pęchem doskonałości” (w. 14), a pokój Chrystusa powinien być źródłem wewnętrznego spokoju w sercach wierzących (w. 15).

Paweł przedstawia rodzinę chrześcijańską nie jako hierarchię władzy, ale jako wspólnotę, w której każdy członek ma swoją rolę i jest zobowiązany do praktykowania określonych cnót: miłości, posłuszeństwa, cierpliwości i łagodności. Modelem dla tej rodziny jest Święta Rodzina z Nazaretu.

## III. Ewangelia: Mt 2,13-15.19-23

Ewangelia według św. Mateusza (Mt 2,13-15.19-23) opowiada o ucieczce Świętej Rodziny do Egiptu i późniejszym powrocie do Nazaretu po śmierci Heroda. Tekst ten podkreśla znaczenie rodziny jako miejsca posłuszeństwa, dzielenia się cnotami i wierności Bogu nawet w obliczu niebezpieczeństwa i wygnania.

Rodzina Jezusa uciekała przed grożącą im niebezpieczeństwem, demonstrując posłuszeństwo wobec Bożego wezwania. Ich powrót do Nazaretu po śmierci Heroda symbolizuje wierność i zaufanie do Bożego prowadzenia. Święta Rodzina stanowi inspirację dla rodzin chrześcijańskich, pokazując, że miłość, posłuszeństwo i wierność Bogu są kluczowe w życiu rodzinnym, nawet w trudnych okolicznościach.

Po wizycie Magów, anioł Pana pojawia się do Józefa w śnie: «Wstań, weź dziecko i jego matkę i uciekaj do Egiptu. Bądź tam, dopóki nie powiem ci inaczej, bo Herod chce zabić dziecko» (Mt 2,13). Józef wstał w nocy, wziął dziecko i jego matkę i udał się do Egiptu (wst. 14). Posłuszeństwo Józefa jest natychmiastowe i całkowite. Mateusz widzi spełnienie proroctwa: «Z Egiptu wezwałem mojego syna» (wst. 15, cytując Hsz 11,1). Święta Rodzina odtwarza drogę Izraela: lud, który wyszedł z Egiptu podczas wyjścia w czasie Eksodu, jest prefigurowany przez rodzinę powracającą do Egiptu po śmierci Heroda. Anioł pojawia się ponownie do Józefa w śnie (wst. 19) i mówi mu, że może wrócić, bo ci, którzy szukali dziecka, już zmarli (wst. 20). Józef zabiera dziecko i matkę i udaje się do Ziemi Izraela (wst. 21). Lecz ze względu na strach przed Arkaelem, udaje się do Galilei i osiada w Nazarecie (wst. 22-23). Życie Świętej Rodziny kształtowane jest przez posłuszeństwo: Józef słucha snów, które są głosem Boga. Wygnanie nie jest błędem planu Bożego, ale jego częścią.

IV. Maria i rodzina w czasie ucieczki

Maria jest centralną postacią Świętej Rodziny nie dlatego, że kieruje lub podejmuje decyzje, ale dlatego, że niesie. Podczas ucieczki do Egiptu, bierze na siebie Syna Boga i w nocy ucieka do obcego kraju. Doświadczenie to jest podobne dla wszystkich uchodźców: pilność, niebezpieczeństwo, bezradność, niepewność przyszłości. Maria, która śpiewała Magnificat podczas wizyty u Elżbiety, zna również milczenie wygnania. Kol 3 prosi wierzących, by ubierali się w miłosierdzie, łagodność, pokorę i cierpliwość: Maria jest idealnym wzorem tych cnot w życiu rodzinnym. Nie pojawia się w Ewangeliach dyskutując z Józefem, kwestionując jego decyzje czy narzucając swoją perspektywę. Zamiast tego, okazuje akceptację, zachowuje i medytuje. «Maria zachowywała wszystkie te rzeczy, rozważając je w swoim sercu» (Łk 2,19): jej rodzinna cnota polega na kontemplacyjnym skupieniu, które pozwala słuchać tego, czego Bóg wymaga. Sir 3 mówi o czci wobec rodziców w starszym wieku i słabości: Maria doświadczyła odwrotnej sytuacji, była opiekowana przez Syna, który stał się jej podtrzymywaniem w latach wdowy i przed śmiercią powierzyła go ucznikowi ukochanemu. Święta Rodzina z Nazaretu jest pierwszą Kościołem: trzy osoby połączone miłością opisaną w Kol 3, stanowi wzór dla każdej rodziny chrześcijańskiej.