Περιπλανήσεις και ο λατρευτής της μαριολογίας

Η Περιπλάνηση

Ο προσκυνητής χρειάζεται το ιερό και το ιερό χρειάζεται τον προσκυνητή.

Η περιπλάνηση μας θυμίζει ότι στη γη δεν έχουμε μόνιμη κατοικία, αλλά είμαστε στο δρόμο για την ουράνια πόλη (βλ. Επ. β’ 13,14).

Η περιπλάνηση εκφράζει την επιθυμία να επισκεφτεί κανείς ένα μέρος όπου συνέβη ένα γεγονός της ιστορίας της σωτηρίας, ή όπου ο Θεός ή η Παρθένος εμφανίστηκαν, ή όπου ένας άγιος έδωσε ηρωικό μαρτυρικό βίο ή όπου φυλάσσονται τα λείψανά του.

Η περιπλάνηση δείχνει μια πρόθεση απομάκρυνσης από τα προσωρινά αγαθά, ακόμη και αν αυτή η απομάκρυνση πραγματοποιείται για λίγο. Λόγω των αναπόφευκτων στερήσεων και αποχωρισμών που συνεπάγεται, αποκαλύπτει την ανάγκη για μετάνοια και εξιλέωση.

Η περιπλάνηση οδηγεί στο μάρτυρα της διαθεσιμότητας στον εαυτό, στην ταπεινή και κρυφή υπηρεσία προς τους αδυνάτους αδελφούς ή τους αρρώστους.

Η περιπλάνηση επιβεβαιώνει την ένταξη όλων των προσκυνητών, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή κοινωνικής τάξης, στην μοναδική οικογένεια του Θεού. Είναι οι αυθεντικές αξίες που εκφράζει η περιπλάνηση, ακόμη και αν μερικές φορές θολώνουν από την παρουσία τουριστικών ή εμπορικών στοιχείων.

Η περιπλάνηση είναι μια πολιτιστική έκφραση στενά συνδεδεμένη με τη ζωή του ιερού. Στις πιο αυθεντικές της μορφές, αποτελεί μια υψηλή έκφραση ευλάβειας: για τους λόγους που την προκαλούν, για την πνευματικότητα που την εμπνέει και για την προσευχή που σηματοδοτεί τα κρίσιμα σημεία: την αναχώρηση, το ταξίδι, την άφιξη, την επιστροφή.

Από την εβραϊκή περιπλάνηση στην περιπλάνηση της Μαρίας

Η Ιερουσαλήμ, η οποία έγινε έδρα του ναού και της θήκης, μετατράπηκε σε ιερή πόλη για τους Εβραίους, προορισμός της επιθυμητής ιερής περιήγησης (Ψαλμός 84:6), κατά την οποία ο προσκυνητής προχωρά ανάμεσα σε ύμνους χαράς ενός εορταστικού πλήθους (Ψαλμός 42:5) προς το σπίτι του Θεού, για να εμφανιστεί ενώπιον του (βλ. Ψαλμός 84:6-8).

Τρεις φορές το χρόνο, οι άνδρες του Ισραήλ έπρεπε να εμφανιστούν ενώπιον του Κυρίου (βλ. Έξοδος 23:17), δηλαδή να πάνε στον ναό της Ιερουσαλήμ: αυτό οδήγησε σε τρεις προσκυνήσεις κατά την περίοδο των εορτών των Αζύμων (Πάσχα), των Εβδομάδων (Πεντηκοστή) και των Οικιών. Και όλες οι ευσεβείς οικογένειες των Ισραηλιτών πήγαιναν, όπως η οικογένεια του Ιησού (βλ. Λουκάς 2:41), στην ιερή πόλη για την ετήσια εορτή του Πάσχα.

Κατά τη διάρκεια της δημόσιας ζωής του, ο Ιησούς επίσης πήγαινε συχνά ως προσκυνητής στην Ιερουσαλήμ (βλ. Ιωάννης 11:55-56). Είναι γνωστό επίσης ότι ο ευαγγελιστής Λουκάς παρουσιάζει τις σωτηριακές πράξεις του Ιησού ως μια μυστηριώδη προσκύνηση (βλ. Λουκάς 9:51-19:45), με προορισμό σκόπιμα την Ιερουσαλήμ, την μεσσιανική πόλη, την τοποθεσία του παθιασμένου του θυσιαστηρίου και της εξόδου του προς τον Πατέρα: «Εγώ ανέβηκα από τον Πατέρα και ήρθα στον κόσμο. Τώρα αφήνω τον κόσμο και πηγαίνω στον Πατέρα» (Ιωάννης 16:28).

Και ακριβώς κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης προσκυνητών στην Ιερουσαλήμ, από τους «Εβραίους πιστούς από κάθε έθνος κάτω από τον ουρανό» (Πράξεις 2:5), για να γιορτάσουν το Πάσχα, η Εκκλησία ξεκινά το ιεραποστολικό της ταξίδι.

Δεν είναι δύσκολο, λαμβάνοντας υπόψη τη ζωή και το έργο της Παρθένου, να κατανοήσουμε τη μαριολογία της «πνευματικότητας της προσκυνήσεως». Πιστή στην παράδοση του λαού της, η Μαρία από τη Ναζαρέτ ήταν μια ευσεβής προσκυνήτρια:

• Οι γονείς του Ιησού ανέβαιναν κάθε χρόνο στην Ιερουσαλήμ για το Πάσχα. Όταν αυτός ήταν δώδεκα ετών, ανέβηκαν σύμφωνα με την παράδοση (Λκ 2,41-42).
• Η Μαρία ταξίδεψε ξανά στην Ιερουσαλήμ με τον Υιό της, όταν αυτός, ο αληθινός Αρκτός του Θεού (πρβλ. Ιω 1,36), καθιέρωσε, προσφέροντας το θυσιαστήριο της ζωής του, τη νέα και οριστική Πάσχα, μνημόνιο της απελευθέρωσής μας από την αμαρτία και της εξόδου του από αυτόν τον κόσμο προς τον Πατέρα (πρβλ. Ιω 13,1).
• Η εσωτερική ζωή της Μαρίας ήταν μια περιπλάνηση στην πίστη.

Η διδασκαλία και η λατρεία, θεωρώντας τη γήινη ζωή ως περιπλάνηση, συχνά απεικονίζουν τη μεσιτεία της Παρθένου προς όφελός των παιδιών της ως βοήθεια στους προσκυνητές που κατευθύνονται προς τον ουράνιο ιερό.

Έτσι, η μαριολογία της περιπλάνησης δεν προκύπτει μόνο από το γεγονός ότι απευθύνεται σε ιερό αφιερωμένο στην Παρθένο, αλλά κυρίως από την στάση με την οποία πραγματοποιείται:

1. πιστότητα στην παράδοση,
2. πνευματική ώθηση από την πίστη,
3. κατεύθυνση προς το Πάσχα.

Η επιτυχία μιας περιπλάνησης ως εκδήλωση λατρείας και τα πνευματικά οφέλη που αναμένονται από αυτήν εξασφαλίζονται από την κατάλληλη οργάνωση των εορτασμών και την αξιολόγηση των διαφόρων σταδίων, σύμφωνα με τους κανόνες που καθορίζει η παράδοση. Έτσι, για παράδειγμα:

1. Η αναχώρηση από την περιπλάνηση θα χαρακτηριστεί κατάλληλα με μια στιγμή προσευχής, είτε στην ενοριακή εκκλησία είτε σε άλλο κατάλληλο μέρος, αποτελούμενη από τη Θεία Ευχαριστία ή μέρος της Λειτουργίας των Ωρών ή μια ειδική ευλογία για τους προσκυνητές.
2. Το τελευταίο μέρος του ταξιδιού θα εμπλουτιστεί με πιο έντονη προσευχή.

Συμβουλεύεται ότι το τελευταίο τμήμα, όταν ο ναός είναι ήδη ορατός, θα πρέπει να διανυθεί πεζά, σε προσκύνημα, προσευχόμενοι, τραγουδώντας, σταματώντας στις βωμόνες που μπορεί να εμφανιστούν κατά μήκος του δρόμου.

3. Η δεχόμενη των προσκυνητών μπορεί να οδηγήσει σε μια μορφή λιτούργιας δεχόμενης, η οποία τοποθετεί την συνάντηση μεταξύ των προσκυνητών και των φυλάκων του ναού σε ένα εξαιρετικά σημαντικό επίπεδο πίστης. Όποτε είναι δυνατόν, αυτός θα μετακινηθεί για να συναντήσει τους προσκυνητές, για να κάνουν μαζί την τελευταία διαδρομή. Εδώ εμπλέκεται ο Cultor της Μαριολογίας.
4. Η διαμονή στον ναό πρέπει προφανώς να είναι η πιο έντονη στιγμή του προσκυνήματος και θα χαρακτηριστεί από την δέσμευση μεταστροφής, επαρκώς επικυρωμένη από το μυστήριο της εξομολογήσεως. Μέσω ειδικών μορφών προσευχής, όπως ευχαριστία, προσευχή ή αίτημα διαμεσολάβησης, σε σχέση με τα χαρακτηριστικά του ναού και τους σκοπούς του προσκυνήματος. Και μέσω της εορτασμού της Ευχαριστίας, κορύφωση του προσκυνήματος.
5. Η συμπλήρωση του προσκυνήματος θα πρέπει κατάλληλα να χαρακτηρίζεται από μια στιγμή προσευχής, είτε στον ίδιο ναό είτε στην εκκλησία από την οποία ξεκίνησε. Οι πιστοί θα ευχαριστήσουν τον Θεό για το δώρο του προσκυνήματος και θα ζητήσουν από τον Κύριο βοήθεια για να ζήσουν την χριστιανική τους κλήση με πιο γενναιόδωρη αφοσίωση, όταν επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Όπως ο ναός είναι τόπος προσευχής, το προσκύνημα είναι μονοπάτι προσευχής. Σε κάθε στάδιο, η προσευχή πρέπει να ζωογονεί το προσκύνημα και η λέξη του Θεού να είναι το φως και ο οδηγός του, η τροφή και η στήριξή του.Από την αρχαιότητα, ο προσκυνητής επιθυμεί να φέρει μαζί του μνήμες του επισκέφτη ναού. Θα πρέπει να φροντιστεί ώστε αντικείμενα, εικόνες, βιβλία να μεταδίδουν το αυθεντικό πνεύμα του ιερού τόπου. Σε αυτό το σημείο, η παραγωγή ιδιαίτερα βιβλίων σχετικά με τη Μαριολογία του ναού και του προσκυνήματος πρέπει να είναι ευθύνη των Cultores της Μαριολογίας, ώστε να προσαρμόσουν, δημιουργήσουν, ενισχύσουν και να διδάξουν τη χρήση αυτών των συνεισφορών στην πνευματική ζωή που συνήθως αναπαράγονται στις εκκλησιαστικές κοινότητες καταγωγής των προσκυνητών.Για να εμβαθύνετε στη σκέψη σχετικά με τις μαριανές προσκυνήσεις και τη λατρεία της Μαρίας, συμβουλευτείτε την Αποστολική Εξόρκιση «Marialis Cultus» του Παύλου ΣΤ’, η οποία θεματοποιεί θεολογικά την αυθεντική μαριανή αφοσίωση.Συνεχίστε τις σπουδές σας: εξερευνήστε τη Μαριολογία, τη Θεολογία Μαρίας, τις Μαριανές Εμφανίσεις και το Μεταπτυχιακό στη Μαριολογία.