Magisterium i objawienia prywatne

# Magistrium Kościoła wobec prywatnych objawień Maryi## Magistrium i prywatne objawieniaDekret, którym Pius XI ogłosił bohaterstwo cnót świętej Gemmy Galgani, zawiera następujące stwierdzenie:> (Kongregacja Rytuałów, *Lucen na Włochy: Beatifikacja i kanonizacja Sługi Bożej Gemmy Galgani, dziewicy świeckiej. Oświadczenie o braku wątpliwości co do cnót* w Aktach Apostolskiej Stoli 24 (1932), 57). > > «…niniejszym dekretem nie wydaje się osąd nad karizmami nadprzyrodzonymi Sługi Bożej…»W tym wyrażeniu kryje się istotne znaczenie, wykraczające poza konkretny przedmiot tego dekretu. Świadczy ono o zwyczajnej ostrożności Hierarchii Kościoła w odniesieniu do zjawisk, które można uznać jedynie za ludzkie przekonanie. Praktyka ustanowiona przez Benedykta XIII odróżnia cnoty od karizm i wymaga od Hierarchii, w postępowaniu kanonizacyjnym serwanta Bożego, wydania wyroku ograniczonego do bohaterskiego charakteru cnót, wyraźnie wykluczając wizje, pojawienia się i prywatne objawienia z zakresu jej kompetencji.

Jednakże w niektórych przypadkach Magisterium interweniu, przyznając znacznie bardziej łaskawą i szeroką aprobatę niż zazwyczaj oferuje, która polega na dopuszczeniu, zgodnie z zasadami rozwagi, do prywatnych objawień prawdopodobnie autentycznych. Pamięć automatycznie wraca do objawień dokonanych przez Pana Jezusa Chrystusa Świętej Małgorzacie Marii Alacoque oraz Matce Bożej, Świętej Bernadette Soubirous (Lourdes).

W tych dwóch przypadkach Magisterium wyprodukowało tak obfite dokumenty o charakterze uniwersalnym, że jego aprobatę trudno jest wyjaśnić ogólnikową zgodą, jaką jest *nihil obstat*. W obu wymienionych przypadkach na pewno Magisterium podjęło wysiłek, aby wesprzeć zarówno fakt dwóch objawień, jak i ich autentyczność w taki sposób, że opinia niektórych teologów, którzy nawet mówili o *infalibilności* w tej kwestii, wydaje się uzasadniona.

(Lumen Gentium 25).

«religijna poddanie woli i rozumu jest szczególnie uzasadniona wobec autentycznego nauczania Rzymskiego Papieża, nawet gdy nie mówi ex cathedra. W ten sposób najwyższe nauczanie powinno być szanowane z pokorą, a jego nauki przyjmowane z uczciwością według jego osądu i woli»

Zdaje się nam, że w przypadkach Paray-le-Monial, Serca Jezusa i Lourdes, Magisterium zobowiązało się poważnie lub nawet *infalibelnie* w sprawie Immakulatego Poczęcia. W konsekwencji odrzucenie tych dwóch faktów z góry nie byłoby heretyckie, ponieważ chodzi tylko o kwestię wiary ludzkiej, ale zawsze bardzo niebezpieczne, biorąc pod uwagę przyznane im poparcie przez Magisterium Kościoła.

W związku z tym, w odniesieniu do prywatnych objawień, Magisterium pełni podwójną rolę:

• norma negatywna: gdy potwierdza, że w danym prywatnym objawieniu nie ma elementów sprzecznych z Objawieniem publicznym i jego ewentualnymi definicjami, gwarantując tym samym autentyczność prywatnego objawienia.

• norma pozytywna: gdy uznaje autentyczność objawienia i promuje jego przesłanie oraz ducha na rzecz Kościoła.

Rozsądność hierarchii wobec prywatnych objawień, a w szerszym znaczeniu wobec wszelkich przejawów charyzmatycznych, nie wynika z pragnienia przewyższenia Ducha Świętego, jakby stawiano Go przed swoim sądem, ale z poszanowania Bożego Ducha, którego autentyczne objawy można odróżnić od fanatyzmu tylko dzięki długotrwałym badaniom i intensywnej modlitwie.

Rozsądność Kościoła przejawia się w świadomej oddawaniu się stopniowemu oświetleniu dzieła Boga.

Stanowisko Magistratu wobec prywatnych objawień oraz rola Maryi w historii zbawienia są szczegółowo omówione w encyklikach Redemptoris Mater papieża Jana Pawła II, która oświetla drogę wiary w Maryję i jej miejsce w boskiej Objawie.

Głębiej zgłębiaj wiedzę: zapoznaj się z Mariologią, Teologią Marianą, Apariacjami Marianymi oraz Późną Stopnią w Mariologii.