Magisterium en privé-openbaringen

Het Magisteraat van de Kerk tegenover privé-openbaringen aan Maria

Magisteraat en particuliere openbaringen

De verklaring waarmee Pius XI de heldhaftigheid van de deugden van Santa Gemma Galgani bevestigde, bevat het volgende:

(Congregatio Rituum, Lucen in Italia: Beatificationis et canonizationis Servae Dei Gemmae Galgani Virginis saecularis. Super dubio. Anconstet de virtutibusin Acta Apostolicae Sedis 24 (1932), 57). 

«met deze verklaring wordt geen oordeel gegeven over de bovennatuurlijke gaven van de dienaar van God»

In deze uitspraak ligt een belangrijke nuance die verder reikt dan de specifieke zaak waarover het gaat. Het toont de voorzichtige houding van de Kerkhiërarchie ten aanzien van fenomenen die alleen met menselijke verstandkracht kunnen worden begrepen. De praktijk die is ingesteld door Benedictus XIII, onderscheidt tussen deugden en bovennatuurlijke gaven en houdt er bij de canonisatieprocedure van een dienaar van God rekening mee dat het oordeel zich uitsluitend richt op de heldhaftigheid van de deugden, waarbij visioenen, verschijningen en privé-openbaringen buiten beschouwing worden gelaten.

In sommige gevallen echter, intervenieert het Magisteraat met een veel vriendelijkere en bredere goedkeuring dan gewoonlijk, die bestaat uit het toestaan om, volgens de regels van de wijsheid, zich aan privé-openbaringen te houden die waarschijnlijk authentiek zijn. De herinnering gaat spontaan terug naar de openbaringen die Heer Jezus Christus aan Sainte Marguerite Maria Alacoque en aan Sainte Bernadette Soubirous (die van Lourdes) werden gedaan.

In deze twee gevallen bijvoorbeeld, heeft het Magisteraat een overvloed aan documenten van universeel karakter geproduceerd die hun goedkeuring moeilijk kunnen worden verklaard als een algemene toestemming, een soort van *nihil obstat*. In beide genoemde gevallen was er zeker, vanuit het Magisteraat, een inspanning om zowel de feiten van de twee openbaringen als hun authenticiteit te ondersteunen, op zo’n manier dat de mening van sommige theologen die zelfs spraken over *infalibiliteit* gerechtvaardigd wordt.

(Lumen Gentium 25).

«De religieuze onderwerping van wil en verstand is met bijzondere reden verschuldigd aan het authentieke magisterie van de Romeinse Paus, zelfs wanneer hij niet ex cathedra spreekt. Zo moet zijn hoogste magesterij met eerbied worden erkend, en moeten zijn leerstellingen, volgens hun oordeel en wil, oprechte gehoorzaamheid krijgen.»

Het lijkt ons dat in de gevallen van Paray-le-Monial, het Heilig Hart van Jezus en Lourdes, de autoriteit van het Magisteraat zich op een serieuze of zelfs *infalibele* manier heeft verbonden. En dus zou een afwijzing a priori van deze twee feiten niet als ketterij beschouwd kunnen worden, aangezien het slechts om een kwestie van menselijke geloof gaat, maar altijd ernstig onverstandig, gezien de toestemming die aan hen is verleend door het Magisteraat van de Kerk.

Wat betreft privé-openbaringen, vervult het Magisteraat dus een dubbele functie:

• negatieve norm: wanneer het verzekert dat in een bepaalde privé-openbaring geen elementen zijn die in tegenspraak zijn met de openbare Openbaring en eventuele toekomstige definities, waardoor de authenticiteit van de privé-openbaring wordt gegarandeerd.

• positieve norm: wanneer het de authenticiteit van de openbaring erkent en zijn boodschap en geest bevordert ten gunste van de Kerk.

De voorzichtigheid van de Hierarchie bij particuliere openbaringen, en meer algemeen bij elke carismatische manifestatie, is niet afhankelijk van het verlangen om boven de Geest uit te stijgen, alsof men Hem voor zijn rechtbank zou citeren, maar van respect voor de goddelijke Geest, wiens authentieke manifestaties altijd kunnen worden onderscheiden van fanatisme door uitgebreide onderzoeken en veel gebed.

De voorzichtigheid van de Kerk uit zich in haar bewuste overgave aan de enige geleidelijk verlichtende bewijzen van het werk van God.

De positie van het Magisteraat ten aanzien van particuliere openbaringen en de rol van Maria in de geschiedenis van de redding worden diepgaand behandeld in de encycliek Redemptoris Mater van paus Johannes Paulus II, die het pad verlicht voor de geloof van Maria en haar plaats in de goddelijke Openbaring.

Verder studeren: duik in Mariologie, Theologie mariane, Mariaanse verschijningen en de Postgraduaat in Mariologie.