Onze-Lieve-Vrouw van Smeking, heeft ze betekenis?

Onze-Lieve-Vrouw van Pijn: het begrip van het lijden van Maria

In de maand waarin we Maria vieren, zullen we nadenken over de betekenis van dit thema.
Als we een uitdrukking zoeken die het drama van Maria’s leven beschrijft, dan is “Onze-Lieve-Vrouw van Pijn” een veelvoorkomende term. Deze devotie, vooral in tijden van lijden zoals het verlies van een naaste, een vriend, of werkloosheid, vindt in Maria niet iemand die het lijden wegneemt, maar iemand die het lijden met ons deelt.

Onze-Lieve-Vrouw van Pijn roept herinneringen op aan de pijnlijke zwaard die alle levens in alle tijden doordringt. Maria’s aanwezigheid in de zwaarste momenten, die ons troost en hoop geeft, is een gebaar van genade dat nauw verbonden is met de onrechtvaardigheid van Jezus’ Passie en met elk individu.

De Moeder van de pijn heeft een diepgaand spiritueel betekenis die we proberen te verduidelijken. Wie lijdt, vindt in haar een weerspiegeling van de goddelijke mededogen die een unieke en ware troost biedt. De beroemde afbeelding van de Moeder met de gestorte Zoon op haar knieën, stelt ons in staat om de mysterie van de pijn te benaderen zonder alleen te zijn, maar met een geloofszicht dat ons in staat stelt om licht te geloven. Deze uitleg gaat niet binnen onze rationele kaders, maar introduceert ons in het grote Pasenmysterie, de onrechtmatige dood van Christus, waar het instrument van de pijn onze redding werd, terwijl Maria al dit mysterie aan de zijde van de Zoon meemaakte.

De Evangelieën wijzen drie momenten uit in de pijn die Maria heeft ervaren: de profetie van Simeon, de verdwijning van de Kind Jezus in de Tempel, en haar aanwezigheid bij het kruis. Zonder diepgaande exegese van deze bijbelpassages, laat ik alleen de verwijzing naar het feit dat deze passages voortdurend wijzen naar het lijden en de opstanding van Jezus. Een bittere en glorieuze gebeurtenis, waar geboorte en dood, nederlaag en overwinning, duisternis en licht, verlatenheid en ontmoeting samenvloeien in het eeuwige christelijke paradox. Bij ons is het ook zo: pijn en hoop, angst en geloof. Wie van ons heeft niet zulke momenten meegemaakt, vooral in deze tijd, waar onze enige hoop Christus is en de aanwezigheid van Maria die ons troost en ons leert lijden met geloof.

Maria wordt omringd door dit mysterie aan de zijde van de Zoon, waar glorie en pijn alleen begrepen kunnen worden in het fiat van de Dienaar van de Heer die dit blijft herhalen aan onze kruis. Wanneer we naar de Traditie kijken, vinden we in de liturgie de figuur van Maria als de lammetje die volgt het lam bestemd voor de slacht. Deze afbeelding, hoe vreemd ze ook kan lijken, toont aan dat de pijn van Maria geen geïsoleerde, afgesloten pijn is, maar dat ze volmaakt is in gemeenschap met de Zoon, die op het kruis zijn leven als liefdesofferte voor de redding van de mensheid aanbiedt.

Deze afbeelding van Maria als de Vrouw van Pijn aan de zijde van de Man van Pijn is ook pedagogisch voor ons, omdat ze ons helpt de opstanding te vinden in de meest pijnlijke momenten van de dood. De tranen van Maria worden door geloof omgezet in tranen van hoop voor de beloofde opstanding op de zondag na haar sterven. Deze hoopvolle aanwezigheid raakt ons door de compassio Virginis, dat wil zeggen onze aanwezigheid in de mededogen van de Maagd met Christus, die ons leven door zijn dood biedt.

De persoon en de missie van Maria in het mysterie van de pijn van de christenen worden ook gezien als de vrouw die op het punt staat te bevallen en die kreunt in de weeën van de geboorte, doordrenkt met de pijn van de geboorte. Deze krachtige afbeelding uit de mariologie krijgt een betekenis die ons niet onberoerd laat wanneer we aan de Vrouw van Openbaring 12 denken. Laten we onszelf zien als kinderen van de opstanding van een spirituele moederschap gegeven door Christus aan het kruis voor de geliefde leerling, en dan beseffen we het belang van dit moederschap.

In de katholieke traditie hebben we nog de devotie aan de 7 pijnen van Maria die een grote acceptatie heeft gevonden in onze samenleving. Deze zijn: de profetie van de zwaard (Lucas 2:34-35), de vlucht naar Egypte (Matteus 2:13-14), de verdwijning van Jezus in de Tempel (Lucas 2:43-50), het ontmoeten van Jezus op de weg naar het kruis (Lucas 23:26-27), de aanwezigheid van Maria bij het kruis (Johannes 19:25-27), de afzetting of Pietas (Matteus 15:42), en de begrafenis van Jezus (Johannes 19:40-42a).

Tegen alle pijnlijke interpretaties in, is de Moeder van Jezus bezorgd om de toekomst van haar Zoon en de pijn die aan hen wordt toegebracht door mensen die, door tegen hen te handelen, het grootste goed niet konden begrijpen. De houding van Jezus en Maria ten opzichte van de pijn is niet van vlucht, passiviteit, wraak, maar van spirituele aanvaarding en diepe transformatie. De pedagogie van de pijn dwingt ons om verantwoordelijk te nemen voor het kwaad en het te plaatsen in het christelijke perspectief van redding, waar elke pijn redt.

Om dieper in te gaan op de devotie tot Onze Lieve Vrouw van Pijn, raadpleeg dan het document van paus Paulus VI: Marialis Cultus over het cultus van Maria in het liturgische en devotioneel leven van de Kerk.

Diepgaand onderzoek: bestudeer Mariologie, theologie mariana, Maria-optredens en volg een Master in Mariologie.