Aanbieden en lijden met Maria

God aanbieden als offer in eer of verzoening voor zonden is een gemeenschappelijk kenmerk van alle religies. In Israël was en is de grote dag van verzoening, waarop met het bloed van offerdieren de zonden van het volk verzoend werden en de heilige plaatsen en voorwerpen zuiver werden. Hoewel, zoals in de Brieven aan de Hebreeën wordt opgemerkt, “het bloed van stieren en geiten kan de zonden niet wegnemen” (Hebreeën 10,4).

De Heilige Geest leerde Israël al snel dat God meer waarde hecht aan een oprecht hart dan aan bloed van dieren: “Een gebroken geest is een offer aan God; een gebroken en nederig hart, God zal het niet verachten” (Salmo 51,17).

Azaria in de vlammen van de Babylonische oven bad: “Laat ons ingesmeerd worden met een gebroken hart en een nederige geest, als schapen en stieren als holocausten, laat ons vandaag voor jou een plezante offer zijn” (Daniel 3,38-39). Daarom, toen de Zoon van God de wereld binnentrad, de woorden van de psalm herneemend, zei Hij tegen de Vader: “Gij hebt geen wens voor offer of gift, maar een lichaam hebt gij mij bereid; gij hebt geen plezier in offers voor zonden, dan heb ik gezegd: Hier ben ik” (Hebreeën 10,5-7).

Daarom heeft de Vader, in zijn barmhartige liefde, Zijn Zoon in de wereld gezonden als “verzoening voor onze zonden en voor de zonden van de hele wereld” (1 Johannes 2,2. 4,10). Zo is “het hele leven van Christus een offer aan de Vader” (Catecisme van de Katholieke Kerk).

In gehoorzaamheid aan Zijn wil. Vrij aanbod dat Hem leidde om zich vrijwillig op het kruis te geven voor het leven van allen en van dit vrijwillige aanbod aan de Vader, is de Eucharistie het eeuwige geheugen.

Maria en het aanbod aan God

Aanbieden impliceert dat iemand iets van zijn eigen heeft om aan te bieden, men biedt niet aan wat niet van ons is. Nu bieden wij aan wat wij van God ontvangen als van onszelf. Het eerste fundamentele geschenk dat Hij ons gaf, is het leven. Het leven is van ons in die mate dat Hij het ons gaf om van ons te zijn, maar Hij behield desondanks het goddelijke eigendomsrecht.

Daarom moeten wij allen verantwoording afleggen aan Hem over hoe wij het leven leiden of leven. Maria, heel mooi en puur, zonder enige vlek van zonde, en vol de genade van de Heilige Geest vanaf het eerste moment van haar conceptie, waardig om zich aan God aan te bieden als een aan Hem aangename opoffering, bood zich aan als maagd aan God vanaf de eerste slagen van haar bestaan, om voor altijd en alleen van Hem te zijn, in overeenstemming met Zijn goddelijke plannen.

Leven, gebed, vlammen van liefde, zelfs in de eenvoud van haar dagelijkse leven, stegen op naar het troon van God en trokken de Verlosser naar de aarde. Maar toen Hij in haar onbevlekte vlees en in zijn zuiverste bloed, de Verwoordiging die naar haar kwam en zich in haar vlees maakte door de werking van de Heilige Geest, werd Maria de eerste en onvergelijkbare aanbiederes, aan de Vader, van de ingewande Zoon, de eeuwige Zoon van de Vader, geboren op tijdelijke wijze uit haar door de werking van de Heilige Geest.

Maagdelijk aanbiederes niet alleen in het moment van de presentatie van Jezus in de tempel, maar in elk moment van de lange jaren die volgden met Hem, in de ritme van haar maagdelijke hart, bood zij Hem aan. Met Hem, in nederigheid, bood zij ook zichzelf aan de Vader aan, tot aan de grote aanbieding op het kruis, waar, om de goddelijke wil te vervullen, zij haar hele wezen verbond met het bloedige aanbod van de Verlosser. En zij blijft Hem aanbieden, voor iedereen, verborgen en aanwezig op elk altaar op aarde.

Wij zoals Maria en met Maria

Eerst aan onszelf aanbieden, “zoals” Maria en “met” Maria, eerst onszelf zuiveren van de vele vlekken die ons belemmeren, om ons te worden een zuivere en aan God aangename aanbieding, in de Heilige Geest, zoals wij bidden in de derde Eucharistiegebed: «Maak van ons, door de Heilige Geest, een eeuwig offer dat U zal plezieren».

Want, vooral tijdens de eucharistische viering, worden alle ministers en gelovigen opgeroepen om dankbaar te zijn aan God en niet alleen de onbevlekte hostie aan te bieden, maar ook zichzelf aan God (Sacrosanctum Concilium). 48). In feite, volgens de diversiteit van hun gaven, worden alle mensen door de Geest tot priesters van de Allerhoogste God gewijd voor de redding van de wereld.

De dag inluiden

Na de nachtrust, wanneer we onze ogen openen voor de nieuwe dag, moeten we de vogels nabootsen die met volle longen de lofzangen van hun Schepper zingen en Hem met hun harmonieuze vluchten en gezangen prijzen. Een dankbaarheid die zich onmiddellijk vertaalt in een aanbod, een aanbod van de nieuwe dag aan Hem die ons die dag schenkt.

Want elk levensdag is een geschenk, en elke nieuwe dag is een nieuw geschenk dat aan een ononderbroken reeks geschenken van de Heer wordt toegevoegd. Elke moeder leert haar kind om dankbaar te zijn voor een ontvangen geschenk. Zo leert Maria ons om onze dag te beginnen door dankbaar onze gedachten te richten naar de Geefster van elk geschenk en om in haar moederlijke handen alle handelingen die de stof van de dag die zich ontvouwt, zullen vormen, aan Hem aan te bieden.

De Kerk leert ons ook onze dankbaarheid te bevestigen met een daad van geloof, hoop en liefde. Maar om beter dankbaar te zijn aan de Heer en om onze dag en die van alle mensen op aarde, die Hij liefheeft, minder schandelijk aan Hem te kunnen aanbieden, is het zo mooi en bevredigend voor God dat we alles en iedereen in het hart van onze geliefde Moeder plaatsen en met haar gevoelens van dochter en moeder aan de Geefster het geschenk dat Hij ons doet overhandigen.

Zo kunnen we onze dag beginnen met deze offerandacht:

Hemelvader die in de hemel bent, door Jezus Christus, je Zoon, in de Heilige Geest, aanbid, liefheb en dank je voor het geschenk van deze nieuwe dag. In de onbevlekte handen van onze Moeder Maria, bieden we je de bedoelingen, daden, lijden van mij en van al jouw kinderen op aarde aan. Laat ze in overeenstemming zijn met jouw wil, voor de glorie van jouw naam, voor de redding van de wereld. Amen.

Tijdens de dag

Tijdens de dag zal er altijd een manier zijn om aan te bieden, handelingen die we uitvoeren in overeenstemming met Gods wil en elk volgens zijn eigen omstandigheden en dagelijkse levenssituatie, thuis, op reis, op het werk, waar dan ook de goddelijke voorzienigheid ons vraagt om aanwezig te zijn. En we moeten vooral aanbieden de ongemakken die ons plagen, in lichaam, hart of menselijke omgang. En we moeten ze niet alleen voor onszelf aanbieden, maar ook voor anderen, beginnend met de dichtstbijzijnden en geliefden, om zo het horizonteel uit te breiden naar vele andere broeders en zusters in de wereld die samen met ons de menselijke familie vormen. Ook voor diegenen die de aarde al hebben verlaten, kunnen we, misschien net op het moment dat ze op ons rekenen, in gedachten, gebed en het aanbieden van een klein, maar waardevol offer, Maria’s moederlijke handen aanbieden, die ook voor hen zijn.

Zo dringt Paus Benedictus XVI ons aan in zijn encycliek over het christelijk hoopvol zijn.

De offertes van lijden en goedheid

In deze opofferende context kunnen we ook de lijden en goedheid van vele andere broeders en zusters opofferen, ik denk met bewondering aan een arts die aan het bed van zijn patiënten staat als priester naast zijn medische rol, en zo, net als Maria in de Kerk, Christus als offerende aan God, die nog steeds in zijn leden lijdt.

Verzamel alle goedheid die mensen dagelijks uitdrukken, wetende dat het pascalmysterie van Christus elk individu bereikt, en dat geen goedheid alleen van de mens komt, maar eerst door God geïnspireerd moet zijn. Er is geen mens op aarde zo slecht, zo doordrenkt met duisternis, dat er niet ten minste een weerspiegeling van het goddelijke licht in aanwezig is, dat ons naar zijn beeld geschapen heeft. Verzamel alles, zoals Jezus de apostelen zei na de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van de broden: «Verzamel de overblijfselen, zodat niets verloren gaat» (Jo 6,12), en maak er manden van om aan de Heer te presenteren, in de handen van de Moeder van alle mensen.

Christus met Maria aan de Vader offeren

Als we voor God staan, die ons als vader van oneindige genade liefheeft, heeft zelfs de kleinste en bijna onmerkbare daad van zijn kinderen zoveel waarde, dat het aan zijn ogen geen waarde zal verliezen. Wat zal dan de waarde zijn van het offer dat zijn Zoon gedurende zijn hele aardse bestaan bracht, tot aan het ultieme offer op het kruis? Wat zal de waarde zijn van het geschenk dat Hij aan zijn Kerk achterliet?

Christus offeren in het eucharistisch offer, Christus aanwezig als slachtoffer op elk altaar en in elk tabernakel op aarde! Precies met Maria moeten we het offer van de Zoon van God aan de Vader brengen. Die Zoon is van haar. Ze heeft het recht en de plicht om hem voortdurend aan de Vader te bieden, voor iedereen, want door iedereen werd hij verwelkomd toen hij uit de hemel kwam, en door iedereen werd hij aangeboden vanaf het eerste moment van zijn conceptie tot aan zijn dood, toen ze hem in haar armen hield om de wereld het bloed en de tranen van de Moeder te geven als prijs voor verzoening en vergeving.

Dus, bij het voorbijgaan van een kerk of een heiligdom waar Hij werkelijk aanwezig is in het tabernakel, zou iedereen zich moeten gewend maken aan de aanbidding van zijn verborgen aanwezigheid, en bijna de eucharistie verlengend, moet hij met Maria Christus aan de Vader bieden voor de redding van iedereen.

Lijden met Maria
De waarde van elk lijden

Als elke daad, geïnspireerd door de Heilige Geest die in ons woont sinds onze doop, een waarde heeft om in Christus aan de Vader te bieden voor iedereen, heeft lijden een bijzondere betekenis.

Eigenlijk redde Jezus de wereld met zijn passie en dood, en de Maagd werd zijn genereuze mede-deelnemer aan het werk van de redding door haar medeleven en pijn. Elk lijden, fysiek, moreel, geestelijk, kwam de wereld toe door de zonde. Daarom, de Zoon van God, Lam van God die de zonde van de wereld wegnemen, werd de mens van pijn, zoals beschreven door Isaïas (Is 52-53), waarover God de zonde en de pijn van de mensheid heeft geladen.Daarom, in Hem en in Zijn vrijwillige passie en dood, werd elke pijn verlosd en werd het een deel uitmakend van Zijn verlossende passie. Zo creëert het “evangelie van het lijden”, dat de aarde omringt, mysterieuze banden met Hem die door God als “zonde” voor allen werd gemaakt, om allen genade te schenken. « Het was inderdaad passend dat God, door wie en voor wie alle dingen bestaan, die vele kinderen naar de glorie leidt, door het lijden de perfecte Heerser zou maken die leidt naar de redding » (Hebr 2,10).Vrouw van pijnMaria is de vrouw van pijn: een stille, diepe, soms verscheurende pijn, zoals bij het verdwijnen van Jezus in de Tempel en op Zijn heilige zaterdag, vervuld in gehoorzaamheid aan de wil van de Vader met Christus, verbonden met Zijn menselijke en goddelijke lijden, een weerspiegeling van Zijn onuitsprekelijke smarten, com-passie met Zijn passie: altijd aanvaard uit liefde voor ons.Aan de zijde van de gekruisigde Zoon stond zij, deelde amare leed met Hem (Lumen Gentium 58). Haar leven op aarde, althans sinds de presentatie van Jezus in de Tempel, was een voortdurend martelaren, niet van het lichaam, maar van het hart en de geest: « En een zwaard zal door uw eigen ziel gaan » (Lucas 2,35).Zo onderwees ons Paus Johannes Paulus II:> « Niemand heeft, zoals de Moeder van de Gekruisigde, het mysterie van de kruisiging meegemaakt, het schokkende ontmoetingspunt van de transcendente gerechtigheid van God met liefde… Niemand als zij, Maria, heeft in haar hart dat mysterie opgenomen: die goddelijke dimensie van de verlossing die zich op het kruis afspeelde door de dood van de Zoon, samen met het offer van haar hart als moeder, samen met haar definitieve ‘ja’ ».Dives in misericordia, n. 9Wij met Maria en zoals Maria“Voor mij geldt niet de trots, maar alleen de kruis van onze Heer Jezus Christus” (Galaten 6,14), zei de apostel Paulus en voegde eraan toe: “Ik vreug me nu in mijn lijden voor jullie en ik vervul wat aan het lijden van Christus in mijn vlees nog ontbrak, ten gunste van zijn lichaam, de Kerk” (Kolossenzen 1,24). Het is niet makkelijk om lijden te accepteren, of het nu lichamelijk of van hart en ziel is: “Eén ding is spreken, een ander lijden” (1 Korintiërs 13,3).Maar het is juist de Heer en zijn pijnlijke Moeder die betekenis geven aan het lijden, dat op elk moment een mysterie blijft en zich op een unieke manier aan ieder openbaart. We moeten vastberaden in ons hoofd houden dat niets gebeurt zonder een wil van God en dat elk lijden, door ons op een mysterieuze manier met Christus te verenigen, een diepere betekenis heeft en ons deelneemt aan zijn verlossing van de mensheid.Zoals Maria hebben vele heiligen ook verschrikkelijke lijden omarmd om mee te werken aan de wil van de Vader, die wil dat allen gered worden door het bloed van de Zoon, en om zijn passie na te bootsen: “Christus heeft voor jullie geleden, u een voorbeeld latend, opdat gij zijn voetstappen volgt” (1 Petrus 2,21). Lijden voor anderen, door Jezus en de Maagd na te bootsen, is een teken van hoop en een aanmoediging om, gehoorzaam en stil als Maria, de pijnen te ondergaan die God ons voorbehoudt, zelfs de ultieme pijn van de dood. “Vader, indien het mogelijk is, laat deze beker van mij afwenden. Maar niet zoals ik wil, maar zoals jij wilt” (Matteüs 26,39).Het is troost voor de gelovige te weten dat niets verloren gaat, dat lijden niet zinloos is, maar dat we ermee een zeer waardevolle daad kunnen verrichten voor zoveel onbekende en bekende mensen, en dat we samen met Maria kunnen bijdragen aan de verlossing van de wereld.De woorden van paus Benedictus XVI in zijn encycliek Spe salvi (2007) bevestigen dit: “Het lijden van de rechtvaardigen is een offer dat de liefde van God weerspiegelt en de mensheid in staat stelt om deel te hebben aan de verlossing die door Christus is verworven.” (n. 39), wij vinden troost:

«Leed met de anderen, voor de anderen… De mens heeft zo’n grote waarde voor God dat Hij Zelf mens werd om in een zeer echte manier met de mens te lijden, in vlees en bloed, zoals ons wordt aangetoond in het verhaal van de Passie van Jezus. Sindsdien is er in elk menselijk lijden iemand die het lijden deelt en draagt. Sindsdien verspreidt zich troost, de troost van de deelneemende liefde van God, en zo ontstaat de ster van de hoop».

En Jezus zelf, na Zijn opstanding, bevestigde de leerlingen van Emmaüs in hun geloof, en zei over Zichzelf: «Was het niet noodzakelijk dat de Christus zou lijden aan deze dingen en zou naar Zijn glorie overgaan? En, beginnend bij Mozes en alle profeten, legde Hij hen uit wat over Hem in alle geschriften stond» (Lc 24, 26-27).

De dimensie van het aanbieden en lijden met Maria vindt diep weerklank in de encycliek Redemptoris Mater van Johannes Paulus II, die Maria voorstelt als metgezel op het pad naar het kruis.

Verdergaand onderzoek: bestudeer Mariologie, Theologie mariana, Mariaanse verschijningen en de Postgraduaat in Mariologie.

Postacademische specialisatie in mariologie

Wil je je kennis van Mariologie verdiepen? Ontdek dan de Postgraduaat Mariologie aan de Locus Mariologicus – een academische opleiding die theologische strengheid, spirituele levenswijze en de levende traditie van de Kerk combineert.

Op de wachtlijst zetten →

Wil je serieus mariologie bestuderen?

Dit artikel is ontstaan uit de werken van de bibliotheek van Locus Mariologicus. Het postgraduaat in mariologie brengt u met academische begeleiding naar dezelfde bronnen: de Schrift, de kerkvaders en het Leergezag, van het eerste dogma tot de hedendaagse vraagstukken

De postgraduaat in Mariologie ontdekken