Serce Maryi w Biblii

Przechodząc przez dobry słownik słów z Pisma Świętego, zwraca uwagę wielość znaczeń figuratywnych, zwrotów potocznych, wyrażeń ludowych i nawet przysłów, w których słowo „serce” stanowi punkt odniesienia. Pojęcie serca zajmuje również centralne miejsce w religii, mistycyzmie i poezji wszystkich narodów.W potocznym języku naszych czasów często łączymy serce i miłość, które wpływają na siebie w hierarchii niuansów, często i celowo uprzywilejowując wymiar sentymentalny i emocjonalny, ze szczególnym uwzględnieniem sfery kobiecej: serce wywołuje przede wszystkim życie miłosne. Istnieją dzienniki sercowe, przypadki sercowe, a serce ma powody, których rozum nie zna, jak powiedział Blaise Pascal. Mówimy również o sercu jako o centralnej części czegoś: serce nocy, serce zimy, serce problemu itd. Serce więc wywołuje wielość znaczeń.Jeśli przyjrzyjemy się teraz naszemu konkretnemu tematowi, zauważymy, że w ciągu ostatnich dekad kult serca Maryi cieszył się taką samą akceptacją jak kult serca Jezusa, pomimo postępu w badaniach biblijnych i pewnych oświeconych interwencji Magisterium Kościoła. Nadal powszechna jest opinia, że te kultu są bardzo sentymentalne, z tendencjami do intymności i w pewnym sensie teoretyczne. Niektórzy również czują się nieswojo wobec kontynuacji teologicznie kwestionowanych dyskusji na temat „naprawy” i różnych „obietnic” związanych z tymi kultami. Z tego wynika potrzeba wyjaśnienia przede wszystkim tego, co rozumiemy przez „serce”, gdy mówimy o Niepokalanego Serca Maryi.Serce Maryi w Biblii: *lēb* i kult biblijny Niepokalanego SercaSerce w Biblii jest bogatym w wieloznaczne znaczenia symbolem teologicznym. W Starym Testamencie mamy słowa *lēb* i *lēbāb*. Tłumaczenie LXX tłumaczy *lēb* głównie jako *kardía*.Dla kultury hebrajskiej *lēb* reprezentuje centrum życia duchowego, wewnętrzność człowieka z jego różnymi uczuciami:odwaga:„Serce jego wzniosło się na drogach Pana, a nawet bardziej pozbawił Judę wysokich miejsc i drzew”

(2 Kronik 17,6)

radość:

„Ponieważ nie służysz Panu z radością i dobrym sercem, w obfitości, w której żyjesz”

(Powt. 28,47)

ból:

„Moje wnętrza! Moje wnętrza! Bolą mnie! Ach! Struny mojego serca! Serce mi bije, nie mogę milczeć! Słyszę dźwięk trąb i huk bitwy”

(Jeremiasz 4,19)

przywiązanie:

„Wtedy przyszedł do Dawida posłaniec, mówiąc: Serca wszystkich Izraelitów idą za Absalomem”

(2 Samuel 15,13)

gniew:

„Aby nie poszedł za nim pomstą zabójca, gdy się rozgniewa, i nie pozbawił życia, gdy droga się wydłuży. Nie jest winny śmierci, bo nie nienawidził go wcześniej”

(Powt. 19,6)

odraz:

„Moje sługi będą śpiewać z radości w sercach swoich, a wy, nieszczęśni, będziecie się lękać i boleć w duszach swoich”

(Izajasz 65,14)

Serce jest źródłem rozumienia i wiedzy:

„Daję ci serce tak mądre i rozważne, jakiego nie miał nikt przed tobą i nie będzie miał po tobie”

(1 Królów 3,12)

ale także głupoty i złych myśli:

„Dobry język jest darem szlachetnym, a serce nieodpowiedzialnych nie służy niczemu”

(Przysłów 10,20)

Z serca pochodzi też chęć działania:

«Moisze wezwał Beseleela, Ooliab i wszystkich mądrych mężczyzn, których Pan obdarzył mądrością, i których serce skłaniało się do wykonania tego dzieła»

(Wyjście 36,2)

którzy planowali i pragnęli:

«chociaż jego serce nie myśli tak, ani jego umysł nie wyobraża sobie tego. W sercu jego jest chęć zniszczenia i wyrywania z korzeni wielu narodów»

(Izajasz 10,7)

Serce, jednak, w Starym Testamencie wskazuje na człowieka z całą jego osobowością, z jego impulsami. W końcu, na człowieka w całości, na całą osobowość. Tak na przykład w Psalmach:

• «Nędziarze będą jeść i napełniać się, chwalą Pana ci, którzy go szukają: żyć będą na zawsze serca nasze» (Psalm 21,27).
• «Moje serce i ciało się wyczerpują, skała mojego serca i dziedzictwo wieczne jest Bogiem» (Psalm 72,26).
• «Moje serce i ciało się palą pragnieniem, w świątyni Pana mojego dusza się raduje» (Psalm 84,3).

W sercu więc człowiek staje przed Bogiem, w wierze:

«Słuchajcie mnie, wy, którzy znacie sprawiedliwość, lud mój, w którego sercu jest moje nauczanie: nie bójcie się obelg ludzi, nie dajcie się zwieść ich obelżywaniu»

(Izajasz 51,7)

Jakże oddalenie od Boga i zatwardzenie serca mogą być przezwyciężone? Przez nawrócenie się do Boga, które dokonuje się w sercu:

«Bóg rzekł: Niech będzie w tobie czyste serce i odnowiona dusza, niech nie lekceważą mnie twoje ofiary, bo nie chcę ofiar bez serca»

(Psalm 51,12.19)

W Nowym Testamencie użycie słowa *kardía* zgadza się z pojęciem z Starego Testamentu. W rzeczywistości, idea serca jako siedziby wewnętrznego życia, intymnego jądra osoby, gdzie Bóg ujawnia się człowiekowi, jest jeszcze bardziej wyraźnie wyrażona w tekstach Nowego Testamentu niż w Starym. Należy również zauważyć bliskość w Nowym Testamencie między pojęciami *kardía* i *noûs*, oznaczającego rozum lub umysł. Serce i umysł są pojęciami, które mogą być traktowane jako synonimy:> „W rezultacie ich umysł pozostał zaciemniony. Do tej pory, gdy czytają Stary Testament, ten sam zasłonę nie można usunąć, bo tylko w Chrystusie ona powinna zostać podniesiona” (2Kor 3,14).lub powtórzyć jako synonimy:> „a pokój Boga, który przewyższa wszelki rozum, będzie strzegł waszych serc i waszych myśli w Chrystusie Jezusie” (Fil 4,7).*Noûs* podkreśla *kardía* aspekt wiedzy, poznania. Możemy więc stwierdzić, że zarówno w Starym, jak i Nowym Testamencie, serce jest miejscem, w którym człowiek spotyka Boga, spotkanie, które staje się w pełni aktywne w sercu ludzkiego Syna Bożego.Gdy mówimy wyraźnie o *sercu* Marii:> „Maria natomiast zachowywała wszystkie te rzeczy, rozważając je w swoim sercu” (Łk 2,19).i> „matka zaś rozważała te rzeczy w swoim sercu” (Łk 2,51).

Słowa zachować i medytować tłumaczą dwie greckie słowa oznaczające odpowiednio: zachować i zbierać (symballō), zbierać i medytować (diatēreō). W związku z tym, zgodnie z dwoma kontekstami, znaczenie jest takie, że Maria, czytając Pismo Święte, które przepowiadało to, czego była świadkiem, przypomniała sobie wszystkie te słowa: nie tylko rzeczy, ale rzeczywistość. Przeczytała proroctwa. Widziała niektóre z nich spełniane przed swoimi oczami. A teraz, w głębi swojej świadomości, w swoim sercu, porównuje fakty.

Kiedy mówimy o Sercu Maryi, używamy tego biblijnego znaczenia. Jak widzieliśmy, serce w języku Biblii oznacza całość osoby ludzkiej, w przeciwieństwie do indywidualnych zdolności i momentów własnej osoby. Serce Maryi oznacza jej intymne bycie i niepowtarzalność. Centrum istnienia ludzkiego, punkt połączenia rozumu, woli, temperamentu i czułości. Tylko w sercu osoba znajduje swoją jedność i wewnętrzną orientację umysłu i serca, woli i uczuć.

Tradycja duchowa Kościoła podkreśla […] serce w znaczeniu biblijnym ‘głębi bytu’, gdzie osoba decyduje się lub nie na Boga (Katechizm Kościoła Katolickiego 368). Serce jest więc nieodłączną duszą, z którą Maria kocha Boga i braci i poświęca się całkowicie dziełu zbawienia Syna. Dlatego oddanie się Niepokalanemu Sercu Maryi jest sposobem na podejście do tej postawy serca, w której fiat, Niech się stanie od Ojca naszego, staje się centralnym punktem istnienia.

Aby pogłębić teologię biblijną Serca Maryi i oddanie się Niepokalanemu Sercu, zapoznaj się z apostołową eksortacją Marialis Cultus Pawła VI.

Głębsze studia: odkryj Mariologię, Teologię Marianę, Pojawienia Maryjne i Podyplomowe Studia w Mariologii.

Późniejsze studia w mariologii

Chcesz pogłębić swoją wiedzę o Mariologii? Poznaj studia podyplomowe w dziedzinie Mariologii w Locus Mariologicus – kształcenie akademickie łączące rygorystyczną teologię, życie duchowe i żywą tradycję Kościoła.

Zarejestruj się lub dowiedz się więcej →