Η Μαρία είναι η λέξη του Θεού, πρόσωπο και γεγονός.

Η Μαρία και η Λόγος, πρόσωπο και γεγονός. Η προσέγγιση αυτή επιβάλλει να αποφύγουμε τη δημιουργία μιας θεολογίας της Λόγου και στη συνέχεια την εφαρμογή της στη Μαρία:

Αντ’ αυτού, πρέπει να αναρωτηθούμε τι σήμαινε η Λόγος στη ζωή και στην προσωπικότητα αυτής της γυναίκας.

Ο πιο απλός τρόπος για να καθιερωθεί η σχέση μεταξύ Μαρίας και Λόγου είναι να αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να ξεκαθαρίσουμε και τα δύο. Είναι προφανές ότι η Μαρία μπορεί να προσεγγιστεί μόνο μέσω της ιστορίας της, μέσω της ζωής της. Στην πραγματικότητα, γνωρίζουμε πολύ λίγα για εκείνη σε βιογραφικό επίπεδο.

Μερικοί συγγραφείς προσπάθησαν να συγκεντρώσουν ιστορικά στοιχεία για ό,τι μπορεί να ειπωθεί για τη Μαρία, συγκρίνοντας περικοπές από τα Ευαγγέλια: Μάρκος 3:31-35, Γαλάτας 4:4, Λουκάς 11:27-28, Ιωάννης 2:12, Πράξεις 1:14. Έφτασαν σε ορισμένα συμπεράσματα που μπορούν να συνοψιστούν εύκολα: Η Μαρία είναι μια εβραϊκή γυναίκα που παρουσιάζεται στα Ευαγγέλια μαζί με τον Ιησού και αποτελεί μέρος μιας οικογενειακής ομάδας, των αδελφών του Ιησού, οι οποίοι είχαν ρόλο τόσο στην προ-πασχαλινή περίοδο όσο και στην κοινότητα μετά την Ανάσταση, παρόλο που αυτός ο ρόλος έχει υποβαθμιστεί στα Ευαγγέλια προς όφελος των δώδεκα και των μαθητών.

Αυτά τα συμπεράσματα είναι προφανή. Αξίζει να θυμηθούμε τα θεμελιώδη δεδομένα των Ευαγγελίων που παρουσιάζουν τη Μαρία ως τη «μητέρα του Ιησού». Η σοβαρότητα της βιβλικής αφήγησης πηγάζει από τον μεδράστικο τρόπο με τον οποίο γράφτηκε, δηλαδή, η αφήγηση συχνά υποθέτει μια πληθώρα συμβολισμών που στοχεύουν στο φωτισμό του γεγονότος και στην παροχή μιας πρώτης ερμηνείας. Αυτοί οι συμβολισμοί μπορούν να εμπλουτίσουν την κατανόησή μας για τη Μαρία, αλλά δεν πρέπει να θολώσουν την ουσία της ιστορίας της. Η Μαρία δεν είναι μύθος ή σύμβολο, αλλά ένα συγκεκριμένο πρόσωπο:

η μητέρα του Ιησού!

ΜιντράςΕίναι μια μέθοδος εβραϊκής ερμηνείας που αναπτύχθηκε μετά την εξορία από τη Βαβυλώνα. Σκοπός της ήταν η δημιουργία συνδέσεων και εφαρμογών από ένα βιβλικό κείμενο που ξεπερνά το κυριολεκτικό του νόημα. Οι Εβραίοι διάκριναν δύο τύπους μιντράς: τον Μιντράς Χαλάχας (εβραϊκά: δρόμος), που αφορούσε τον προφορικό νόμο, και τον ΜιντράςΧαγκαδά (heb. ναράτση), η οποία είχε ως σκοπό να διευκρινίσει τα μη νομικά τμήματα της Βίβλου.Μετά την ολοκλήρωση του συμπεράσματος σχετικά με την ιστορική ύπαρξη της Μητέρας του Ιησού, τώρα στρέφουμε την προσοχή μας στη Λόγο. Μπορεί να ειπωθεί ότι είναι ένας αφηρημένος όρος που έχει ως λειτουργία να αναφέρεται σε κάτι συγκεκριμένο: η Λόγος του Θεού υποδεικνύει τον Θεό που μιλά. Η εβραϊκή λέξη dabar, λέξη, δεν υποδεικνύει αρχικά μια διδασκαλία ή μια δόγμα, αλλά ένα γεγονός. Μπορούμε να περιγράψουμε τη Λόγο του Θεού ως πράξη, ως γλώσσα και ως μυστήριο. Ως πράξη, η Λόγος είναι πράξη του Θεού, δηλαδή ο Θεός που ενεργεί. Η υπερβατικότητα της θείας πράξης εγγυάται ότι η Λόγος, καθώς εισέρχεται στην ιστορία, παραμένει θεία και διατηρεί την μοναδικότητά της στην δημιουργική της δύναμη. Από την άλλη πλευρά, η υποταγή της στην ιστορία σημαίνει ότι, υπό την ανθρώπινη της μορφή, ο Αμετάβλητος και Αθάνατος Λόγος επεκτείνεται και εκδηλώνεται σε διαφορετικές εποχές: υπάρχει ο Δημιουργός Λόγος, η αποκάλυψη του Μωυσή στο Σινά, ο Προφητικός Λόγος, η Σοφία των Σοφών, ο Λόγος ενσαρκωμένος σε Ιησού, το Ευαγγέλιο και η μαρτυρία της Εκκλησίας. Και υπάρχει ακόμη η ιστορία της Μαρίας.Ως πράξη του Θεού, η Λόγος είναι για όλους ένα γεγονός, μια συνάντηση και διατηρεί την δύναμη μιας αποκάλυψης. Γι’ αυτό ο Παύλος θυμίζει στους Κορινθίους, 1 Κορινθίους 2,4, ότι η γλώσσα του δεν βασιζόταν σε «την δική μου λέξη, και η διδασκαλία μου δεν συνιστούσε λόγια πειστικές ανθρώπινης σοφίας, αλλά επίδειξη Πνεύματος και δύναμης».Πέραν του πράγματος, η Λέξη είναι επίσης *γλώσσα* και, ως τέτοια, εκφράζει την πρόθεση του Θεού και του εσωτερικού του κόσμου: στην Λέξη εκφράζεται έτσι αυτή η *πηγή αγάπης* από την οποία θα προκύψουν η τριμερής ζωή και η σωτηρία.Επομένως, η Λέξη του Θεού δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα ενδεχομένως εμπνευσμένο από τον Θεό κείμενο, επειδή είναι πολύ περισσότερο από αυτό, καθώς τα Γραφή έχουν μια αποκαλυπτική και εκπαιδευτική αποστολή, καθώς φωτίζουν τις καρδιές, σαν ένα δίστομο σπαθί, διαχωρίζουν ό,τι πρέπει να διαχωριστεί.Ως *μυστήριο*, η Λέξη αναφέρεται συνεχώς στην θεία προέλευσή της και στο σκοπό που ο Θεός επιθυμεί να επικοινωνήσει. Ωστόσο, παραμένει ο γεγονότας μιας ορισμένης *κρυψίνας* της Λέξης: δεν εμφανίζεται πάντα διαυγώς, αλλά συχνά εμφανίζεται σύμφωνα με κοσμικές μορφές και μεταδίδει μια σοφία ζωής ή μια θρησκευτική ή κοινωνική επιλογή από την οποία θα μπορούσε επίσης να διαφωνηθεί. Με αυτόν τον τρόπο, η Λέξη κρύβει την προέλευσή της δείχνοντας τόσο το γεγονός των Ναζαρηνών που σοκαρίστηκαν από τον συμπατριώτη τους Ιησού, όσο και του Πέτρου που δεν επιθυμεί να εισέλθει στο μυστήριο του σταυρού. Να υπερνικήσει αυτή η ανθρώπινη εμφάνιση και να κατανοήσει την θεία προέλευσή της δεν είναι πάντα εύκολο: η Λέξη μπορεί να αναγνωριστεί στην αλήθεια της μόνο μέσα από την πίστη. Γι’ αυτό ο Ιησούς θα σχολιάσει την πίστη του Πέτρου υπενθυμίζοντάς του ότι «ούτε η σάρκα ούτε το αίμα την αποκάλυψαν, αλλά ο Πατέρας που είναι στους ουρανούς» (Ματθαίος 16,17).Για να εμβαθύνετε τη σκέψη σας σχετικά με τη Μαρία και την Λέξη του Θεού, συμβουλευτείτε την εγκύκλιο *Redemptoris Mater* του Ιωάννη Παύλου Β’, η οποία θεωρεί τη Μαρία ως εκείνη που υποδέχτηκε και ενσάρκωσε την θεία Λέξη με μοναδικό και τέλειο τρόπο.Για περαιτέρω ανάγνωση, επισκεφθείτε τον σύνδεσμο προς την εγκύκλιο *Redemptoris Mater* του Ιωάννη Παύλου Β’, η οποία εξετάζει τη Μαρία ως εκείνη που υποδέχτηκε και ενσάρκωσε την θεία Λέξη με μοναδικό και τέλειο τρόπο.Βαθύνετε τις σπουδές σας: εξερευνήστε την Μαριολογία, Θεολογία Mariana, Μαριανές Εμφανίσεις και το Μεταπτυχιακό στην Μαριολογία.