Płoną w naszym sercu: Akt 2, 1 Piotra 1 oraz uczniami z Emauzu w Łk 24

# Tekst religijny: Wielkanoc, Trzecie Niedzielne

## Cytat biblijny:
**”Niech serce nasze płonęło w nas, gdy Jezus szedł drogą do Emmaus i otwierał nam Pisma Święte” (Łk 24,32).**

## Wstęp:
Ardia serce uczniów, gdy Jezus, podczas drogi do Emmaus, otwierał im Pismo Święte. Trzecie Niedzielne Wielkanocnego Roku A łączy trzy teksty wokół uznania Zmartwychwstałego.

## I. Pierwsza czytanie: Akt 2, 14.22-33
W Dzień Pięćdziesiątnicy Piotr, wraz z Jedenastką, zwraca się do tłumu. Jego przemówienie opiera się na argumentach biblijnych dotyczących zmartwychwstania: “Jezus z Nazaretu, który został zatwierdzony przez Boga przed wami za pomocą cudów, znaków i mocy” (Akt 2,22). Uczeni ukrzyżowali Jezusa, ale Bóg go wskrzesił, co było niemożliwe dla śmierci. Piotr cytuje Psalm 16(17),8-11: Dawid przepowiedział, że jego potomek nie dozna zguby. “My jesteśmy świadkami tego” (Akt 2,32). Przemówienie Piotra w Pięćdziesiątnicę stanowi wzór dla całej ewangelizacji chrześcijańskiej, łącząc Pismo Święte Izraela z historycznym faktem zmartwychwstania i budując wiarę na świadectwie tych, którzy widzieli.

## II. Druga czytanie: 1 Piotra 1,17-21
“Bojcie się Boga, który sądzi was według czynów waszych” (1 Pt 1,17). Życie chrześcijańskie toczy się w uścisku wygnania, ale zbawienie już nastąpiło: “Bóg was wyzwolił z bezsensownej sposobności życia, dziedziczonej od waszych przodków, i ożywił was, obdarowując Ciałem i Krwią swojego Syna, Jezusa Chrystusa” (v.18-19). Chrystus został zaplanowany przed stworzeniem świata i objawiony w ostatecznym czasie z miłości do nas. “Bóg ożywił go z martwych i dał mu chwałę, aby wasza wiara i nadzieja spoczywały w Bogu” (v.21). Zmartwychwstanie jest fundamentem nadziei, nie jako projekcja psychiczna, ale jako fakt, w którym Bóg ujawnił swoje plany dla wszystkich.

## III. Ewangelia: Łukasz 24,13-35
W ten sam dzień zmartwychwstania dwaj uczniowie szli do Emmaus, około jedenastu kilometrów od Jerozolimy. Jezus dołączył do nich i chodził razem, ale oni nie mogli go rozpoznać. Pyta ich o to, o czym rozmawiają. Uczniowie, zaskoczeni, odpowiadają: “Czy nie jest to Ty, który był w Jerozolimie jako prorok potężny? (…) Nie była to myśl nasza, że Mesjasz miałby cierpieć i zostać ukrzyżowany” (Łk 24,18-20). Opowiadają o proroku, jego śmierci i nadziei zmarnowanej. Jezus odpowiada: “O nieuczciwi i powolni w wierze! Nie musiało tak być od początku na drodze do spełnienia się wszystkich pisemnych proroctw” (v.25-26). Wyjaśniając im Pisma, docierają do Emmaus. Zapraszają Jezusa do siebie, a podczas posiłku, po błogosławieniu i rozłamaniu chleba, ich oczy otwierają się i rozpoznają go. “Nie było nam jasne, że to miał być Chrystus, który miał cierpieć i zostać ukrzyżowany” (v.32). Natychmiast wrócili do Jerozolimy, by opowiedzieć o tym wszystkim.

## IV. Maria i droga do Emmaus
Akt 2 cytuje Psalm 16 mówiąc o Świętym, który nie dozna zguby. Kościół wierzy, że Maryja, w swojej Niepokalanej Koncepcji, uczestniczyła w tej łasce w wyjątkowy sposób. 1 Piotra przedstawia Chrystusa jako bezgrzesznego Baranka, a Maria jest Matką Baranka i ludzką istotą, która najbardziej zbliżyła się do nieposkromionej czystości wymaganej od ofiarnego baranka. Spotkanie na drodze do Emmaus ma dwie fazy: Słowo wyjaśniane w podróży i chleb podzielony przy stole. Maryja przeżywała te dwie etapy w wyjątkowy sposób: przyjmowała Słowo Boga w Anuncji i medytowała nad nim w sercu (Łk 2,19), a także dzieliła chleb z Synem przez trzydzieści lat przed tym, jak apostołowie uczestniczyli w eucharystii. Uczniowie nie rozpoznali Jezusa na drodze do Emmaus, ponieważ ich oczy były zamknięte. Maryja zawsze go rozpoznawała, od fiat, jako Syna Bożego i swojego Syna. Serce uczniów płonęło podczas drogi do Emmaus, a serce Marii płonęło przez trzydzieści trzy lata.