Papie Urban VIII (1623-1644), Innocenty X (1644-1655) i Aleksander VII (1655-1667) rządziły w okresie dużego napięcia kościelnego (Wojna Trzydziestoletnia, jansenizm, kontrowersja o Niepokalane Poczęcie). Ich dokumenty mariologiczne ukazują, jak Stolica Apostolska wykorzystuje Marię jako wzór jedności wiary chrześcijańskiej.

Kolekcja	Doctrina Pontificia IV: Dokumenty Mariane, nn. 185-193
Papieże	Urban VIII (1623-1644) \| Innocenty X (1644-1655) \| Aleksander VII (1655-1667)
Temat	Królestwo Marii; intercesja; ochrona doktryny mariologicznej

Urban VIII (1623-1644), nn. 185-189

Urban VIII jest papieżem Michała Anioła Merisi (Caravaggia) i Galileusza, ale także tym, który pogłębił teologię Królestwa Marii. Jego pięć dokumentów mariologicznych obejmuje:

n. 185, Bula “Imperscrutabilis” (12 lutego 1623): O tajemniczych sprawach Boga objawionych przez Marię
n. 186, Invocacja (18 listopada 1625): Modlitwa papieska do Marii, bogata w poezję i teologię
n. 187, S. Congr. S. Oficjum (23 stycznia 1627): Dekret zakazujący nazywania “lekceważnego” grzechu zaprzeczenia Niepokalanemu Poczęciu
n. 188, Breve “Sanctae” (26 listopada 1631): O kongregacjach marianych i ich znaczeniu w życiu Kościoła
n. 189, Królestwo Marii: Tekst o Królowej Niebios, zapowiedź encykliki Piusa XII “Ad Caeli Reginam” (1954)

“Beata Virgo Maria in caelis regnat, et super omnes creaturas exaltata, a sanctis angelis et hominibus regina et domina veneratur”
Błogosławiona Dziewica Maria rządzi w niebie, i wywyższona ponad wszystkie stworzenia, jest czczona przez świętych aniołów i ludzi jako królowa i pani.

Innocenty X (1644-1655)

Papestwo Innocentego X, znane z portretu Velázqueza, nie wyprodukowało konkretnych dokumentów mariologicznych wymienionych w numeracji Doctrina Pontificia IV, ale miało miejsce w kontekście walki z jansenizmem, herezją minimalizującą rolę Marii w zbawieniu, ograniczającą łaskę do determinizmu wykluczającego współpracę ludzką i “fiat” Marii.

Aleksander VII (1655-1667), nn. 190-193: sollicitudo omnium

Konstytucja Apostolska Sollicitudo omnium Ecclesiarum (8 grudnia 1661) jest punktem kulminacyjnym mariologii tego okresu, rozwiniętego w poprzednim wpisie. Cztery numery (190-193) obejmują konstytucję główną i trzy uzupełniające dekrety. Jest to decydujący krok między Sixtem IV (1483) a Piusem IX (1854) na drodze do definicji Niepokalanego Poczęcia.

Dodatkowa lektura

Przejrzyj Mariologię, Ineffabilis Deus, Ad Caeli Reginam (Królestwo Marii) i Późną Edukację w Mariologii.

Póżnja naukowa w dziedzinie mariologii

Chcesz pogłębić swoją wiedzę na temat Mariologii? Poznaj Póżnję Naukową w Dziedzinie Mariologii oferowaną przez Locus Mariologicus – program akademicki łączący rygorystyczną teologię, życie duchowe i żywą tradycję Kościoła.

Zarejestruj się lub dowiedz się więcej →

Dowiedz się więcej o Niepokalanego Poczęcia.

Chce Pan studiować mariologię na poważnie?

Ten artykuł powstał z dzieł biblioteki Locus Mariologicus. Studia podyplomowe z mariologii prowadzą do tych samych źródeł, z opieką akademicką: Pismo Święte, Ojcowie Kościoła i Magisterium, od pierwszego dogmatu po pytania współczesne.

Poznaj studia podyplomowe z mariologii