Το εκκλησιαστικό έτος

Ένα σημαντικό αξίωμα είναι να αναγνωρίσουμε ότι ο Θεός αποκαλύπτεται στην ανθρωπότητα μέσα από την ιστορία, και με αυτήν δημιουργεί μια επικοινωνία, εγκαθιδρύοντας μια σχέση με το ανθρώπινο πρόσωπο, αποκαλύπτοντας το θεϊκό του σχέδιο σωτηρίας. Αυτό το σχέδιο εξελίχθηκε μέσα από τα γεγονότα που οδήγησαν στο σταυρό και την ανάσταση του Ιησού, της οποίας η δόξα αναμένουμε.

Η συμμαχία που συνάφθηκε με την πάροδο του χρόνου επικαιροποιείται για τους πιστούς μέσα από τη λατρεία της Καθολικής Εκκλησίας, έτσι ώστε η σωτηρία μπορεί να μεταδοθεί σε όλους τους ανθρώπους. Ο κύκλος των εορτών με τις οποίες η Εκκλησία γιορτάζει ετησίως τα μυστήρια της ζωής του Ιησού, ή η λατρεία του μυστηρίου του Χριστού μέσα στον ρυθμό του χρόνου και της ιστορίας, θεωρείται ως η τελετουργική απόδοση, κατανοούμενη ως ολικό μυστήριο, σύμφωνα με τις σύγχρονες συνθήκες και την κατάσταση της ίδιας της Εκκλησίας.

Ενσωματωμένα στον χρόνο, μετρημένα σε χρόνια και μέρες, τα μυστήρια και οι εορτές διαμορφώνουν μια περίοδο σωτηρίας. Δηλαδή, η επικοινωνία του Θεού με τον λαό του δεν επικαιροποιείται μόνο, αλλά βιώνεται πραγματικά και συγκεκριμένα από τον λαό της Εκκλησίας. Το ίδιο γεγονός που ανακοινώθηκε αιώνες πριν και αποκάλυψε το σχέδιο σωτηρίας του Θεού για την ανθρωπότητα, επεκτείνεται μέχρι σήμερα και μεταδίδει την ίδια χάρη, διαφοροποιώντας μόνο τον τρόπο και την ένταση. Και από αυτή την πραγματικότητα γεννιέται το λιτό έτος.

Ο Άγιος Μάρσιλις γράφει: «το λιτό έτος δεν είναι τίποτα άλλο από τη στιγμή κατά την οποία το σύνολο της ιστορίας της σωτηρίας, δηλαδή ο Χριστός στις διάφορες χρονικές προβολές του παρελθόντος-παρόντος-μέλλοντος, παρουσιάζεται σε μια συγκεκριμένη ανθρώπινη ομάδα σε μια καθορισμένη στιγμή (καίρος) μέσα σε ένα έτος. Σε αυτό το πλαίσιο, το λιτό χρονικό διάστημα δεν κάνει τίποτα άλλο από το να τονίζει την αξία της σύνθεσης που είναι εγγενής στη χρονική γραμμή του χώρου της σωτηρίας».

Η κατανόηση της μεταρρύθμισης της λατρείας περνάει από την αρχή ότι δεν περιορίζεται σε μια απλή επικαιροποίηση, καθώς πραγματοποιήθηκε μέσα από τη θεολογία, η οποία απαιτεί την έκθεση των αρχών που διέπουν το λιτό έτος, ακολουθούμενη από την τοποθέτηση των θεμελίων του στην Αγία Γραφή ή στην ίδια την ιστορία (από τη γέννησή του και την εξέλιξή του μέσα από τις πολιτιστικές εποχές). Εάν αυτά τα δεδομένα δεν θεσπιστούν από την αρχή, τείνουν να προκαλέσουν απώλεια σημασίας όσον αφορά την αξία που έχει η λατρεία ως σύνθεση του χρόνου της ιστορίας της σωτηρίας, προκαλώντας επίσης απώλεια νοήματος σε σχέση με τους κύκλους των λιτών εποχών.