De rozenkrans en de bisschoppen van Rome

Bovendien puntueert het Rozengebed, door middel van een gebed en contemplatie, de dagelijkse en normale levensloop van de gelovige katholieken, en wordt het ook erkend en ervaren als een waardevolle hulp en troost, zoals de eigenlijke paus Wojtyła onderwees in zijn ervaring van pijn en ziekte. De Heilige Schrift, het fundamentele document van het joodse-christelijke geloof, dat moet worden begrepen als één boek, bestaande uit het Oude en Nieuwe Testament, als “een enkel boek, en dat boek is Christus” (Hugo van Sint-Victor, De ark van Noach, II,8), moet door de gelovigen worden beschouwd als het grote boek van de “geschiedenis” van God en, in God, van de mensheid.

Zij is tegelijkertijd een heilige en waarneering van het barmhartige/moederlijke oog van God over de wereld: “De ogen van de Heer omspannen de hele aarde” (Zacharia 4,10). Een oog dat alles doorziet, zelfs de diepste geheimen (Spreuken 23,19). Deze vaderlijke/moederlijke ogen, die zich richten op de verschillende realiteiten en behoeften van de geliefden mens en vrouw, zijn klaar om de tranen van lijden op te vangen, die God zelf met mededogen in een emmer verzamelt (Psalm 56,9). Zij verheugen zich over de spirituele armoede van de nederige en armen, zoals Maria van Nazareth. Het mededogende oog en het zachte en genereuze hart van de Drie-eenheid God hebben altijd de geschiedenis van de mensheid en elk van haar leden vergezeld. En de Moeder en Dienare van de Heer heeft dit ervaren, zij werd door dit oog gezegend en wijst het daarom aan in haar universele moederschap!

Bovendien, de Moeder van de Heer en van de Kerk, die op aarde lijden en pijn heeft gekend, niet alleen door de Zoon en zijn verlossende werk, wordt sinds altijd aangeroepen als “Salus infirmorum” (Ziekten van de zieken), en zij is vol mededogen en zorgzaamheid bij het helpen van haar kinderen die lijden. Daarom worden christelijke gemeenschappen, zieken en mensen die in pijn verkeren, door het reciteren van het Rozengebed bij haar aangeroepen, om door haar bemiddeling de gezondheid van het lichaam en de vrede van het hart, troost en hoop voor de geest te herwinnen. In schrikkels, waar het Rozengebed het meest vurig wordt gereciteerd, zijn er veel getuigenissen van het enorme vertrouwen dat lijdenden in de Moeder van Christus stellen, omdat er iets nieuws in hun leven is gebeurd: een bekering of een genezing.

Het is dan ook geen verrassing dat de Pauselijke Vorsten door de eeuwen heen, zowel in tijden van moeilijkheden als van sociale en kerkelijke rust, het Mariaans Rozengebed hoog in het vaandel hebben gedragen, het voortdurend aan het oog van de christelijke bevolking hebben voorgesteld, en hen hebben uitgenodigd het te reciteren met de eenvoud en vurigheid van de nederigen, de verdrietigen en de vol vertrouwen. Ook de bisschoppen van Rome in de 20e eeuw, met name Paus Johannes Paulus II, hebben met overtuiging aan alle christelijke gezinnen het Rozengebed voorgesteld “om samen te stoppen en met Maria de vreugdevolle, pijnlijke en glorieuze mysteries van onze Verlossing te mediteren, en zo de gelukkige en moeilijke momenten van het dagelijks leven te heiligingen”.Ter gelegenheid van zijn pelgrimstocht naar het beroemde schuilplaats van Lourdes voor de 150ste herdenking van de verschijningen in september 2008, herinnerde paus Benedictus XVI krachtig eraan hoe de Franse schuilplaats (en dat geldt ook voor de vele andere ‘huizen van Maria’, die gewijd zijn aan haar) door haar eigen aard een plaats is van intensieve en ware gebedsbijeenkomst met God en tegelijkertijd van concrete menselijke broederschap/zusterlijkheid in het gezelschap van de Moeder van Jezus. Inderdaad: “De primaire roeping van de schuilplaats van Lourdes [en alle mariale schuilplaatsen] is om een plaats te zijn van ontmoeting met God in gebed en een plaats van dienstbaarheid aan de broeders, met name aan de zieken, de armen en alle mensen die lijden. Daar verschijnt Maria als de altijd toegankelijke moeder voor de noden van haar kinderen. Door de lichtstralen van haar gezicht wordt Gods genade zichtbaar. Laat ons ons door haar blik raken: het zegt dat God ons allemaal liefheeft, nooit onttrekt! Maria herinnert ons eraan dat gebed, intens en nederig, vol vertrouwen en volhardend, een centrale plaats moet innemen in ons christelijk leven. Gebed is onmisbaar om de kracht van Christus te ontvangen. ‘Wie bidt, verspilt zijn tijd niet, zelfs als de situatie alle kenmerken van een noodsituatie heeft en alleen actie lijkt te vereisen’ (Deus caritas est 36). Het risico om je te laten meeslepen door activiteiten, kan ertoe leiden dat gebed zijn christelijke specificiteit en zijn werkelijke effectiviteit verliest.”

Als gebed een theofanische ervaring is, is het tegelijkertijd ook een antropie, dat wil zeggen een manifestatie van de mens. In gebed-gemeenschap ervaart de mens de glorie, schoonheid en goedheid van God. En de Drie-eenheid, in zijn ondenkbare en voorbeeldige nederigheid en genegenheid, maakt ervaring van de mens, vult hem met zijn liefde en biedt hem een transfigurerende ervaring, na het voorbeeld van de theofanies uit het Oude Testament, maar vooral na de cristofanie op de berg Tabor (Lc 9,28-36), waar de apostel Petrus, verbaasd en verward door zoveel heiligheid en goddelijkheid, uitriep: “Het is goed dat we hier zijn!” (Lc 9,33 [cf. Lc 9,28-36]. Zie ook Mc 9,2-13 en Mt 17,1-9).De wereld lijdt vandaag onder de schokkende lelijkheid en wreedheid die aan de mensheid en de schepping worden toegebracht. Het is noodzakelijk om de ecologie van hart en geest te herstellen en te stabiliseren om de verloren schoonheid te zoeken, die altijd kan worden nagestreefd: een integrale ecologie die de Moedige en Heilige Zoon van God in staat is te stralen, aan te wijzen en te herstellen in de mens en de wereld, en waarvan de Tota Pulchra (Alleen Schone) een gezond en prachtig icoon is. Het is geen toeval dat, in dezelfde lijn van de transfigurerende ervaring van de Berg Tabor, elke ware en providentiële verschijning, omdat zij door het ontwerp van God wordt gemaakt, tegelijkertijd een hoogst esthetische ervaring is: daar wordt een onbesmette realiteit aangetroffen, een prachtige Persoon die ons vriendelijk uitnodigt om een mooi en goed leven te leiden. Daarom, op onze theologische weg naar de Drievoudige Heilige, door middel van de diaconie van de Tota Pulchra, of het nu in gebed, contemplatie of in de mystieke en theologische ervaring van het Mysterie is, worden we uitgenodigd om, met de nodige verschillen, de ervaring van de apostelen op de Berg Tabor te herleven, samen met Maria, de moeder van Jezus (Handelingen 1,14).

De overstijgende en waardevolle schoonheid van de Zoon van God nodigt de leerling/leerling uit om “omhoog te klimmen” en zich te laten transformeren in de aura van de goddelijke heiligheid om volledig te worden veranderd in een schepsel met “een nieuwe geest en een nieuw hart”. Hierover schrijft de Japanse theologe Luca M. Ritsuko Oka: “De transformatie van het hart, dat wil zeggen van het hele lichamelijk-geestelijke wezen van Maria, was voltooid door haar volledige deelname aan de glorieuze lichamen van Christus. Maria ‘leeft volledig getransformeerd met Jezus’ en ‘in haar glorieus lichaam, samen met de opgestane Christus, bereikte de schepping de volledige schoonheid’ ( Franciscus, Laudato si’, 241)”.

Over de theologische vruchten die voortvloeien uit het gebed/contemplatie van het Rozenkrans, is het discours van volksdevotie aan het einde van de recitaties van het Rozenkrans op het Sint-Pietersplein op 31 mei 2013 illustratief. Bij het beschrijven van de houding van de Moeder van Jezus zoals de evangelist Lucas het in het verhaal van de bezoek aan Elisabeth heeft beschreven, vat de paus deze houding samen in drie woorden: luisteren, beslissen, handelen. Dit trio vormt ook het eigen doel van het gebed van het Rozenkrans: met Maria wordt het mysterie van Jezus gecontempleerd om te leren luisteren, te beslissen en te handelen voor het Koninkrijk van God.

Een trio dat het volgende jaar, op 31 mei 2014, door dezelfde paus zou worden samengevat in de Maria-titel van “Onze-Lieve-Vrouw van Voorbereidheid”. Voor Paus Franciscus is het Rozenkrans dus een gebed dat de mens “voorbereidt”: voorbereid om het Woord van het leven te horen. Voorbereid voor de beslissing of de fundamentele keuze voor de God van Christus. Voorbereid voor het handelen en de dienst aan het Evangelii gaudium.

Voorbeeld neemend aan de Maagd van Nazareth, een uitmuntend voorbeeld van geloof, een geliefde vrouw van God, die van God de genade van barmhartigheid leerde horen, beslissen en handelen in het heden van de Kerk en de wereld. Ten slotte benadrukt Paus Franciscus niet onbelangrijk: “Er is een werkelijkheid: Maria leidt ons altijd naar Jezus. Zij is een vrouw van geloof, een ware getrouwe“.

Dieper ingaan op het onderwerp: bestudeer Mariologie, Mariëne theologie, Maria-optredens en de Postgraduaat in Mariologie.

Om je devotie aan Maria door het Rozenkrans te verdiepen, raadpleeg de Apostolische Exortatie Marialis Cultus van Paus Paulus VI.

Leer hoe je het rosariaat bidt in onze gids: Hoe het rosariaat bidt, stap voor stap.