Wat is het werk van de Heilige Geest in het leven van de mens?

Leven als Maria betekent…

De werking van de Heilige Geest in de mensheid

Het leven van de Kerk en de christen is een pad van liefde: heilige liefde, liefdadigheid, op weg naar de ultieme Liefde: God! De aarde is een voorspel en voorbereiding voor de hemel: maar de wet van de hemel is louter liefde. De christen oefent zich daarom hier op aarde, alsof het een pijnlijk trainingsveld is, in de liefde:

«Ik geef jullie een nieuwe gebod: dat jullie elkaar liefhebben, zoals Ik jullie liefhebben» (Jo 13,34).

Een liefde die egoïsme ontmantelt, de mens kleedt met de innerlijke gewaden van mededogen en goedheid. Een liefde die vrede en vreugde verspreidt. Een liefde die zich buigt over de noden van anderen, hun pijn deelt, wonden geneest, het pad wijst. Een liefde die zwakkelingen steunt, met twijfelende mensen meeluit, onrecht vergeten, beledigingen vergeven. Een liefde die altijd liefheeft, zelfs wanneer hij niet geliefd wordt, en het leven tot een geschenk maakt. Een dienst van eigen krachten, een holocaust van het bestaan.

Dit is de liefde die God in ons hart verspreidt door zijn Geest, daarom zegt Paulus:

«en hoop laat ons niet teleurstellen, want de liefde van God is overvloedig in onze harten door de Heilige Geest die ons is gegeven» (Rom 5, 5).

Daarom vraagt de Kerk op aarde, nog steeds samengesteld uit zondaars, onophoudelijk om de Geest met onvermoeibare gebeden en geeft ze hem door alle middelen waarmee Christus haar heeft verrijkt: Woord, Leven, Sakramenten.

Hij is het die de christenen met doopolie zegent, net als atleten in het stadion.

Hij is het die het brood in het lichaam van Christus en de wijn in zijn bloed verandert.

Hij is het die bisschoppen en priesters wijdt, hen tot herders van het kudde maakt onder zijn leiding.

Hij is het die de liefde tussen echtgenoten onverbrekelijk met zijn vlam van liefde verbindt.

In de hand van de priester die zich verheft om de zonden te vergeven, daalt opnieuw Hij, de liefde van God, neer om de zonden te verzoenen, de breuken te genezen en de zondige mens weer de nederige en vruchtbare weg in te wijzen voor een nieuwe uitbarsting van genade.

Daarom herinnert Johannes ons:

«en toen Hij dit gezegd had, ademde Hij over hen en zei: Ontvangt de Heilige Geest. Die zonden vergeeft, zijn vergeven; die ze vasthoudt, zijn vasthouden» (Jo 20,22-23).

Dit gebaar en deze woorden van Jezus werden altijd in de Kerk begrepen als de macht om zonden te vergeven met de heilgevende kracht van de Geest.

Ons leven is doordrenkt met deze inwendige liefde van God: de Geest van Jezus. Hij bidt onophoudelijk in ons, zelfs wanneer wij niet bidden, en getuigt voor de hemel dat wij kinderen van God zijn.

Cyrillus van Jeruzalem (d.386) In zijn catechesen schrijft hij:

«Een enkele bron voedt de hele tuin. Een enkele dauw, identiek en hetzelfde, verspreidt zich over het hele land, waardoor de lelie wit en rood wordt en de roos kleur krijgt. In de viooltjes en hyacinten neemt het paars tinten aan, en zo verder, met verschillende kleuren en variëteiten, afhankelijk van de verschillende soorten. De dauw op de palm is één ding, en op de wijnstok weer iets anders, maar alles is individueel, hoewel het zelfde is en niet vervormd wordt. Op dezelfde manier verdeelt de Heilige Geest, die één en altijd gelijk in zichzelf en ongedeeld is, de genade aan iedereen naar Zijn goeddunken» (Catechese XVI).

De Geest die Maria met Zijn schaduw bedekt, ontspringt uit de diepten van het hart, inspireert handelingen, geeft moed, communiceert kracht, geeft heroïsche daden. Alles gebeurt in elk individu, maar Hij blijft onderscheiden van allen. Zoals de regen die uit de hemel valt, de eigenschappen van elk plantje en kruid aanneemt en zich verandert in sappige vochtigheid in de palm, in schoonheid in de bloem, in een groene mantel op het weiland – of zoals het licht dat, uit de zon voortkomend, zich verspreidt en wat onkleurig lijkt, alle kleuren van de schepping wordt: zo werkt de Heilige Geest in ons. Hij is nederigheid bij de nederigen, geduld bij de werkenden en strijders, kracht bij de martelaren, licht voor de leidenden, woord in de mond, vlam in het hart.

Kom, heilige Geest,
kom, vurige liefde,
schijn in je glorieuze licht
op aarde je stralende gloed.

Kom, Vader van de armen,
in pijn en lijden,
vul onze harten met vreugde
in je aanwezigheid.

Almachtig goedheid
in elk moment,
woon in ons,
ben je onze adem.

Rust in de strijd
en in de vrede charme,
in de hitte ben je een briesje,
troost in het verdriet.

Heilige licht van deugd,
die in de hemel brandt,
verlicht de zielen
van je toegewijde kinderen.

Zonder jouw kracht
en genadige gunst,
is er niets in de mens
dat rein is.

Was onze zonden af,
bewater de droge grond,
genees de zieken
en red ons allen.

Zachtmoedig verzacht
de harde harten van de pelgrims,
geef moed aan de verdrietigen,
leid de verloren zielen.

Je zeven gaven
geef aan de ziel
die in jou vertrouwt:
deugd in het leven,
bescherming bij de dood,
geluk in het Hemel.Maria en de momenten van de GeestIn Maria verzamelden zich alle lichten van de Geest, als een heldere regenboog of een iris van licht. Icone van de Heilige Geest zoals de christelijke broeders uit het Oosten haar graag noemen: die, dankzij de perfecte straling van zijn aanwezigheid, haar oneindige glorie onthult.

Theophanes van Nicea, Discours over de Moeder van God XIII, stelt:

«Zoals de Zoon de natuurlijke afbeelding van de Vader is… en de Trooster evenwel de afbeelding van de Zoon, zo is de Moeder van de Zoon de afbeelding van de Trooster, niet van nature, maar volgens deelname en genade, opdat alleen in haar, uitmuntend en overvloedig, alle genaden en glorieën van de Geest kunnen stralen en verschijnen.»

De Geest onthult wat Hij kan en wil verwezenlijken in elk individu en in de gehele menselijke gemeenschap, door hen samen te brengen in het Lichaam van Christus, in de Kerk van de levende God:

Jeruzalem in de hemel,

beeld van de vrede,

binnen haar muren

schittert het licht

en vieren

vrienden van de Heer:

levende stenen, kostbaar gesneden

door de Geest met

kruis en martelaren

in de stad der heiligen.

(Hymnus van de Vesperen voor de wijding van een kerk)

Maria gaat de Kerk voor, hoewel zij zelf de Kerk is, de gekozen en liefdevolle Moeder. De kracht van de Geest die de Kerk voortdurend aanroept, werd vrijgelaten en barstte los in haar leven in al zijn volheid. Haar aardse bestaan en haar huidige hemelse aanwezigheid zijn volledig door hem gekenmerkt, zelfs als niet op een tastbare manier.

In werkelijkheid is God de stille arbeider. Meestal verbergt Hij Zich in het mysterieuze ontluiken van de schepping, in de gebeurtenissen van de geschiedenis, onder de sluier van de oneindige dingen, in het gezicht van de mens en nog meer in dat van Zijn Christus: «Wie mij ziet, ziet de Vader» (Jo 14,9)! Maar Zijn stilte is altijd vruchtbaar.

Het leven van Maria, omdat het doordrenkt was van God, was omgeven door stilte. Slechts zelden wordt haar menselijke stem of een hemelse stem gehoord die deze stilte doorbreekt. In drie momenten daalt de Geest duidelijk op haar af, om drie opstijgingen te markeren, om drie dimensies van leven te openen: in de Onbevlekte Ontvangenis, in de Anunciatie op het feest van het Pinksteren: om haar tot een nieuwe schepping te maken, om haar Moeder en metgezel van Christus te maken, om haar Moeder van de Kerk en van de mensheid te wijden.