Η Μαρία στην Αποστολική Επιστολή «Desiderio desideravi»

«Desiderio desideravi» I: Η Λειτουργία ως γεγονός της ιστορίας της σωτηρίας και η πραγματική παρουσία του αναστημένου Χριστού

Από την αρχή, η Εκκλησία συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν μια αναπαράσταση, ακόμη και ιερή, της Τελετής του Κυρίου: δεν θα είχε νόημα και κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί να αναπαραστήσει στη σκηνή, ειδικά υπό το βλέμμα της Μαρίας, της Μητέρας του Κυρίου, εκείνη τη στιγμή ύψιστης σημασίας στη ζωή του Δασκάλου. Από την αρχή, η Εκκλησία, φωτισμένη από το Άγιο Πνεύμα, κατάλαβε τι ήταν ορατό στον Ιησού, τι μπορούσε να δει κανείς με τα μάτια και να αγγίξει με τα χέρια, τα λόγια και τα χειρονομίες Του, την απτότητα του Ενσαρκωμένου Λόγου, όλα όσα είχε περάσει μέσα από τη σύναψη των Μυστηρίων.

«Desiderio desideravi» II: Η ισχυρή ομορφιά της Λειτουργίας ως τόπος προσωπικής συνάντησης με τον αναστημένο

• Εδώ βρίσκεται όλη η ισχυρή ομορφιά της Λειτουργίας. Αν η Ανάσταση ήταν για εμάς μια έννοια, μια ιδέα, μια σκέψη, αν ο Αναστημένος ήταν για εμάς η ανάμνηση της ανάμνησης των άλλων, όσοι και αν ήταν οι απόστολοι, αν δεν μας δινόταν η δυνατότητα ενός πραγματικού συναντήματος μαζί Του, θα ήταν σαν να δηλωνόταν εξαντλημένη η καινότητα του Λόγου ενσαρκωμένου. Αντίθετα, η ενσάρκωση, πέρα από το ότι είναι το μοναδικό νέο γεγονός που γνωρίζει η ιστορία, είναι επίσης η μέθοδος που επέλεξε η Αγία Τριάδα για να μας ανοίξει το δρόμο προς την κοινωνία. Η χριστιανική πίστη ή είναι μια συνάντηση μαζί Του ζωντανού ή δεν είναι.

«Desiderio desideravi» III-V: Η Εκκλησία ως μυστήριο του Σώματος του Χριστού και η λατρεία ως αντίδοτο στην πνευματική κοσμικότητα

• Αν ο νεοπελαγιανισμός μας δηλητηριάζει με την υπερηφάνεια μιας σωτηρίας που κατακτάμε με τις δικές μας δυνάμεις, η λατρευτική γιορτή της σωτηρίας μας καθαρίζει, προκηρύσσοντας την δωρεά της σωτηρίας ως δωρεά που λαμβάνουμε με πίστη. Η συμμετοχή στο θυσιαστήριο της Ευχαριστίας δεν είναι μια κατάκτηση μας, σαν να μπορούσαμε να υπερηφανευτούμε γι’ αυτό μπροστά στον Θεό και στους αδελφούς μας. Η αρχή κάθε λατρείας μου θυμίζει ποιος είμαι, ζητώντας από μένα να ομολογήσω την αμαρτία μου και προσκαλώντας με να προσευχηθώ στην πανάγια Παρθένο Μαρία, στους αγγέλους, στους αγίους και σε όλους τους αδελφούς και αδελφές, να προσευχηθούν στον Κύριο για μένα: σίγουρα δεν είμαστε άξιοι να εισέλθουμε στο σπίτι του, χρειαζόμαστε τη λέξη του για να σωθούμε (βλ. Ματθαίος 8,8). Δεν έχουμε άλλο υπερηφάνεια εκτός από τον σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού (βλ. Γαλάτας 6,14). Η λατρεία δεν έχει καμία σχέση με μια ασκήση ηθικής: είναι το πασχαλινό δώρο του Κυρίου, που, αν το δεχτούμε με ταπεινότητα, ανανεώνει τη ζωή μας. Μόνο μπαίνουμε στον Κήπο του με την έλξη της επιθυμίας του να μοιραστεί μαζί μας το Πάσχα: «Δες πόσο επιθυμούσα να φάω μαζί σας αυτό το Πάσχα, πριν υποφέρω» (Λουκάς 22,15).

«Desiderio desideravi» VI-VIII: η αναζήτηση καναλιών για τη μελέτη της λατρείας: από το λιτουργικό κίνημα έχουν γίνει σημαντικές προόδους σε αυτόν τον τομέα, με πολύτιμες συνεισφορές από πολλούς μελετητές και ακαδημαϊκούς φορείς.

• Είναι απαραίτητο να βρεθούν τρόποι για τη διάδοση της γνώσης σχετικά με τη λατρεία, μέσω της μελέτης της ίδιας της λατρείας. Από το λιτουργικό κίνημα έχουν γίνει σημαντικές προόδους σε αυτόν τον τομέα, με πολύτιμες συνεισφορές από πολλούς μελετητές και ακαδημαϊκούς φορείς. Ωστόσο, αυτή η γνώση πρέπει να διαδωθεί πέρα από το ακαδημαϊκό περιβάλλον, με απλό τρόπο, ώστε κάθε πιστός να μπορεί να αναπτυχθεί στη γνώση της θεολογικής σημασίας της Λατρείας, η οποία αποτελεί το κρίσιμο και θεμελιώδες ζήτημα όσον αφορά τη γνώση και την πρακτική της λατρείας, καθώς και την ανάπτυξη των χριστιανικών εορτών, αποκτώντας την ικανότητα να κατανοεί τα ευχαριστικά κείμενα, τους τελετουργικούς δυναμισμούς και την ανθρωπολογική τους αξία.

«Desiderio desideravi» XIX: η τέχνη της λατρείας και η συμμετοχή της χριστιανικής κοινότητας στο μυστήριο του Πάσχα

• Όταν η πρώτη κοινότητα σπάει το ψωμί υπακούοντας στο εντολή του Κυρίου, το κάνει υπό το βλέμμα της Μαρίας, η οποία παρακολουθεί τα πρώτα βήματα της Εκκλησίας: «ήταν σταθεροί στην πίστη και ενωμένοι στην προσευχή, μαζί με κάποιες γυναίκες και τη μητέρα του Ιησού, Μαρία» (Πράξεις 1,14). Η Παρθένος Μαρία επιβλέπει τις πράξεις του Υιού της, που εμπιστεύονται στους Αποστόλους. Όπως φύλαξε στη σάρκα της, μετά την αποδοχή των λόγων του αγγέλου Γαβριήλ, τον Λόγο που έγινε σάρκα, έτσι και η Παρθένος φυλάσσει στη σάρκα της Εκκλησίας εκείνες τις πράξεις που αποτελούν το σώμα του Υιού της. Ο ιερέας, ο οποίος επαναλαμβάνει αυτές τις πράξεις λόγω του δώρου που έλαβε με το μυστήριο της Ιεροσύνης, φυλάσσεται στο στήθος της Παρθένου. Χρειαζόμαστε ακόμα κανόνα για να καθοδηγεί τη συμπεριφορά μας;