Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 roku – kanony 1151-1153 o wygnaniu demonów (AAS tom IX-II)

# Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 roku (Kodeks Piusa-Benedykta)## Promulgator: Święty Benedykt XV (Giacomo della Chiesa)### Dokument: *Codex Iuris Canonici – Liber Tertius, De Rebus*### Promulgacja: 27 maja 1917 roku (wejście w życie 19 maja 1918 roku)## Kanoniki dotyczące egzorsymu – **Kanon 1151:** § 1. Nikt, kto nie posiada uprawnień do egzorsyzacji, nie może prawidłowo przeprowadzać egzorsymu na pospiesznych. § 2. Ordynariusz udziela takiej licencji tylko kapłanowi o udowodnionej pobożności, rozwadze i uczciwości, który po dokładnej i ostrożnej badaniu ustali, że osoba poddawana egzorsyzmowi jest rzeczywiście pospieszona przez demona. – **Kanon 1152:** Egzorsymy mogą być przeprowadzane nie tylko przez wiernych i katechumenów, ale także przez osoby niekatolickie lub wygnane z Kościoła. – **Kanon 1153:** Kapłani wykonujący egzorsymy podczas sakramentów chrztu, święceń lub błogosławieństw są tymi samymi kapłanami, którzy są prawidłowymi ministrami tych świętych rytuałów.## Trzy rodzaje egzorsymu według Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku:| Rodzaj | Kanon | Kto może przeprowadzić | |—|—|—| | Egzorsym solenny (na pospiesznych) | 1151 | Tylko kapłan z wyraźną licencją Ordynariusza | | Egzorsym na niekatolików/wygnanych | 1152 | Kapłani, ale z ostrożnością pasterską | | Egzorsym prosty (chrzt, błogosławieństwa) | 1153 | Każdy minister tych sakramentów |## Cztery wymagania dla egzorcysty (Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 roku):1. **Pobożność:** Egzorcysta musi być osobą pobożną, głęboko wierzącą i oddaną Bogu. 2. **Rozwaga:** Potrzebna jest mądrość i ostrożność w podejmowaniu decyzji dotyczących egzorsymu. 3. **Uczciwość:** Kapłan powinien prowadzić życie zgodne z zasadami moralnymi Kościoła. 4. **Wiedza:** Powinien posiadać odpowiednią wiedzę teologiczną i praktyczną dotyczącą egzorsymu.

1. Pietas: pobożność, głęboka życie duchowe
2. Prudentia: rozwaga w ocenie sytuacji
3. Vitae integritas: moralna uczciwość życia
4. Diligens investigatio: staranna weryfikacja konkretnego przypadku przed podjęciem działań

Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku (kan. 1172) dodaje czwarty wymóg: scientia (wiedza teologiczna). Przejrzysta analiza ukazuje stopniowe zaostrzenie kryteriów w celu zapobiegania nadużyciom.

Porównanie Kodeksu z 1917 roku do Kodeksu z 1983 roku

Aspekt	Kodeks z 1917 (kan. 1151)	Kodeks z 1983 (kan. 1172)
Upoważnienie	Peculiarem et expressam	Peculiarem et expressam
Przyznanie licencji	Ordynariusz	Ordynariusz loci (bardziej specyficzny)
Wymagania dla kapłana	Pietas, prudentia, vitae integritas (3)	Pietas, scientia, prudentia, vitae integritas (4)
Badanie wstępne	Diligenti prudentique investigatione	Określone w Rytuale z 1999 roku (konsultacja medyczna/psychologiczna)
Nie-katolicy	Dozwolone (kan. 1152)	Nie jest wyraźnie określone, rozpatrywane indywidualnie

Znaczenie historyczne

Kodeks z 1917 roku stanowił pierwszy systematyczny kodeks prawa kanonicznego Kościoła katolickiego. Jego przepisy dotyczące egzorcyzmu ustanowiły ramy prawne, które obowiązywały Kościół przez 66 lat (1918-1983):

• Święty Pius X (1887-1968), nieoficjalny eksorcysta, działał na podstawie tego kodeksu.
• Święty Jan Calabria (1873-1954), oficjalny eksorcysta pod Kodeksem z 1917 roku.
• Św. Jan XXIII (1881-1963), jako patriarcha Wenecji, nadzorował dyscyplinę wobec egzorcystów.
• Gabriele Amorth (1925-2016, wyświęcony w 1951 roku), wykształcony pod Kodeksem z 1917 roku.

Dziedzictwo po Soborze Watykańskim II

Kodeks z 1983 roku (kan. 1172), patrz dedykowany post, w dużej mierze powtarza tekst z Kodeksu z 1917 roku, wprowadzając niewielkie zmiany po Soborze. Kontynuacja między dwoma kodeksami świadczy o stabilności dyscypliny egzorcyzmu w Kościele.

Dodatkowa literatura

Kodeks z 1983 roku, kan. 1172 | Exorcismus in Satanam (ASS 23) | CDF Inde ab aliquot annis | Rytuał Egzorcyzmu 1999