Wie deelt de genade uit, Maria of de Heilige Geest?

Quem distribui a graça Maria ou o Espírito Santo?

Door · Bijgewerkt op

Er is een feit dat door iedereen kan worden waargenomen: in de heiligdommen die aan de Moeder van de Heer zijn gewijd, in de kleine kapellen die verborgen liggen in de meest afgelegen plaatsen, en in de nisjes langs de weg, worden marmeren plaquettes of zilveren harten tentoongesteld als dank voor een ontvangen genade. Soms zijn het votieve objecten, zoals wasfiguren die vaak een ervaring van een ontvangen en verleende genade door de Maagd Maria vastleggen, in vaak tragische en uitzichtloze levenssituaties.
Deze ervaring van ontvangen genade is soms zo intens en herhaaldelijk dat we het beeld van Onze-Lieve-Vrouw, voor wie we bidden, de titel Onze-Lieve-Vrouw van de Genade geven. Vaak wordt een heiligdom aan haar gewijd met deze titel.
De fundamentele reden voor deze titel heeft betrekking op de genaden die ontvangen worden door het intercesse van de Maagd. In de oorsprong en gedurende de geschiedenis hebben christenen Maria ervaren als een wonderdoeneres, dat wil zeggen, degene die van God de genade verkrijgt en deze toekent aan wie haar met geloof aanroepen:

  • genezing van lichamelijke en geestelijke ziekten.
  • Bescherming in tijden van gevaar, zowel op land als op zee.
  • Overwinning over de onvruchtbaarheid door het geschenk van het nageslacht.
  • Verlossing van de teisen van de pest en de oorlog.
  • Hulp en troost in de trieste en tragische situaties van het leven.

In een woord, mensen wenden zich tot Maria om hulp te krijgen bij hun levensproblemen die menselijk onoplosbaar lijken.

  • De eeuwige redding.
  • De harmonie in de gezinsrelaties.
  • tijdelijke genaden, zoals gezondheid.
  • Het succes in specifieke omstandigheden.

Over het algemeen kunnen we zeggen dat mensen bij Maria in de eerste plaats vragen om spirituele genaden, daarna om hulp in relaties, en uiteindelijk om materiële zegeningen. De basis is de overtuiging dat Maria, door voor ons te pleiten bij God, elke genade kan verkrijgen. Dit aspect heeft de volksdevotie doordrongen: Maria verschijnt als een liefdevolle, bemiddelende moeder die alles verkrijgt waar mensen behoefte aan hebben, zowel in dit leven als in het eeuwige leven. Het is niet alleen een intellectuele overtuiging, maar een ervaringsmatige perceptie van Maria. Het begrip van waarom men het christendom op deze manier beleefd, is geen vraag die gesteld wordt, maar juist, de natuurlijke neiging om met vertrouwen tot Maria te wenden en haar effectieve hulp te ervaren in de moeilijke momenten van het leven, is altijd al een onderdeel geweest van het dagelijks geloof. Het fenomenologische gegeven dat naar voren komt uit het gedrag van de gelovige wereld ten opzichte van een afbeelding van Maria, is het gevoel van “aanwezigheid”: de Maagd is een levende “jij”, een onderwerp van liefdevolle en dankbare dialoog. De kwaliteiten die men in haar herkent, zijn de moederlijke goedheid, de kracht en de schoonheid. Nu in de nabijheid van God, wat zich in de votieven uitdrukt door een kroon van lichtende wolken, wordt Maria gezien in haar heiligheid: ze is anders dan wij, die ondergedompeld zijn in de wereld van de zonde. Maar ze is niet ver van de geschiedenis van de mensen, omdat ze de pijn van het lijden heeft ervaren. Op basis van deze korte analyse zouden we kunnen afleiden dat de titel “Onze-Lieve-Vrouw van de Genaden” voortkomt uit een dubbele bron. De eerste is van antropologische aard en omvat de sfeer van de vitale behoeften, dat wil zeggen, de behoefte aan brood, werk, gezondheid, gezinsverbinding en -groei, vrede en verzoening in het land en in de wereld. De tweede bron is de mobiliserende kracht van de figuur van de Heilige Maagd, die het geloof van het volk van God activeert, tot hun hart spreekt en de diepste emotie opwekt. Met andere woorden, het gaat om de aantrekkingskracht die Maria uitoefent op wie zich tot haar wendt. Na Christus kan niemand concurreren met de Maagd Maria in persoonlijke invloed door de eeuwen heen. Uit de geschiedenis van de Mariologie blijkt de invloed die van haar uitgaat en haar gunstige en inspirerende aanwezigheid in elk goed werk in de verschillende culturen. Deze interpretatie wordt bevestigd door Benedictus XVI tijdens zijn pelgrimstocht naar Einsiedeln (2011):

«Wanneer christenen uit alle tijden en uit alle plaatsen zich tot Maria wenden, laten ze zich leiden door de spontane zekerheid dat Jezus de verzoeken die zijn Moeder Hem voorlegt, niet kan weigeren, en baseren ze zich op het onwankelbare vertrouwen dat Maria ook onze Moeder is, een Moeder die de grootste van alle leed heeft ervaren, die al onze moeilijkheden begrijpt en op een moederlijke manier nadenkt over hoe ze overwonnen kunnen worden. Hoeveel mensen hebben door de eeuwen heen een pelgrimstocht gemaakt naar de Maagd Maria om troost en comfort te vinden voor de afbeelding van Onze-Lieve-Vrouw van de Smarten, zoals hier in Einsiedeln?»!

De genade als *χάρισμα* in het Nieuwe Testament: de paulinse lijsten van charismata (Rom 12,6-8; 1 Kor 12,7-30; Ef 4,11) en de Heilige Geest als bron.

Bij het onderzoeken van het Nieuwe Testament over de betekenis van het woord “genade”, worden we geconfronteerd met de mysterieuze wereld van God, die in contact komt met de mens. In deze wereld van God, die overeenkomt met de geschiedenis van de verlossing, ontdekken we dat de genade anders is in het meervoud en anders in het enkelvoud. De genades worden geïdentificeerd met:

  • Gaven (in het Grieks betekent ‘charisma’ hetzelfde als ‘gratie’).
  • Bijzondere hulp, terwijl de genade een veel diepere en mysterieuzere realiteit is.

Laten we deze twee belangrijke aspecten van de goddelijke wereld onderzoeken die de menselijke wereld raken: genade en genadegave.
De teksten van het Nieuwe Testament, met name de brieven van de heilige Paulus, beschrijven het leven van de Kerk in de verschillende gemeenschappen van Klein-Azië en wijzen erop dat de Heilige Geest daarin gaven, deugden, ministries en charismata uitdeelt en aanwakkert. Het Tweede Vaticaans Concilie beschrijft de situatie van de Kerk met de volgende woorden:

“Daarnaast beperkt de Heilige Geest zich niet tot het heilig maken en leiden van het volk van God door middel van de sacramenten en de diaconie, en het verrijken met deugdzaamheid, maar “verdeelt Hij aan ieder, zoals het Hem goeddunken, zijn gaven.”» (1 Kor 12,11), geeft ook aan de gelovigen van alle ordes bijzondere genaden, waarmee Hij hen geschikt en bereid maakt om verschillende taken en diensten te verrichten, die nuttig zijn voor de vernieuwing en verdere uitbreiding van de Kerk, zoals uitgedrukt in de woorden: «Elke gelovige ontvangt de gave van de Heilige Geest, naar gelang zijn behoefte.» (1 Kor 12,7). Deze gaven, van de meest bijzondere tot de meest eenvoudige en wijdverspreide, zijn in de eerste plaats aangepast aan de behoeften van de Kerk en bestemd om daaraan te voldoen, en moeten met dankbaarheid en troost worden ontvangen.Licht van de Volken. 12). Een overzicht van belangrijke theologische begrippen.

Normaliter zijn wij gewend aan de dienswijzen, maar deze vallen niet samen met het charisma. Integendeel, ze worden opgewekt door het charismatische element, aangezien de dienswijzen bij voorkeur worden verleend aan mensen met een charisma:

“`html

Handelingen 13,2-4 «En omdat zij in de dienst van de Heer waren en vastten, sprak de Heilige Geest: ‘Scheid Barnabas en Saulus af tot het werk waartoe Ik hen heb geroepen.’ Toen ze vastten en baden, legden ze hun handen op hen en zonden hen weg. En zo werden deze, door de Heilige Geest uitgezonden, naar Seleucia gezonden en vanuit daar voeren ze naar Cyprus.»

Wanneer we dit uitbreiden naar de gehele kerkelijke realiteit, wordt het charisma een structurerend principe van de Kerk, waardoor haar leden

«gebouwd zijn op de fundamenten van de apostelen en profeten, waarbij Jezus Christus de hoeksteen is» (Efeziërs 2,20).

Op basis van de vier lijsten van charismata die Paulus presenteert (Romeinen 12,6-8; 1 Korintiërs 12,7; 11,28-30; Efeziërs 4,11-12), kunnen we drie soorten charismata onderscheiden:

  • kerigma-gerelateerd of predikend (apostelen, profeten, evangelisten, leraren en aanmoedigers).
  • diaconale of liefdadigheidsdienst (diakens, dienaressen, geverigheid, verpleegkundigen, weduwen, genezers en exorcisten).
  • bestuurlijk (herders, bestuurders, bisschoppen).

Het is vastgesteld dat het charisma van alle charismata de liefde/liefdadigheid is (vgl. 1 Korintiërs 13). Nadat hij de voorrang van de liefde heeft benadrukt, wijst Paulus drie bijzondere gaven aan:
het door de Geest ingegeven geloof,
de gave van genezing (1 Korintiërs 12,9.28.30),
andere wonderbaarlijke gaven (1 Korintiërs 12,10.28.29).

Dit zijn nieuwe gebeurtenissen, tekenen van de nieuwe verbond, die teruggaan tot de werking van de Geest (1 Korintiërs 12,10), omdat men gemakkelijk kan bedenken dat ook hier de term, die aanvankelijk met een bepaalde betekenis wordt gebruikt, door Paulus wordt uitgebreid tot het gehele complex van genoemde verschijnselen.

Een bijzondere nadruk in het Nieuwe Testament is de verwijzing naar de Heilige Geest als de oorsprong en de schenker van de charismata. In de geestelijke gaven van de genade manifesteert en werkt de Heilige Geest:

«Alles dit wordt gedaan door de ene en dezelfde Geest, die aan ieder toe deelt zoals Hij wil» (1 Korintiërs 12,11).
Daarom spreekt Paulus van geestelijke gaven, omdat het manifestaties van de Geest zijn (1 Korintiërs 12,1.7).
De functies in de gemeenschap weerspiegelen de ijver van de Geest (Romeinen 12,11)
en zijn een demonstratie van de Geest en de kracht (1 Korintiërs 2,4-5; Romeinen 15,19; 2 Korintiërs 12,12; 1 Timotheüs 1,5).
De Geest is het eenheidsprincipe «in het oog van de gemeenschappelijke eenheid» (1 Korintiërs 12,7),
voor de opbouw van de Kerk (1 Korintiërs 14,3vv. 12.26).

In de praktijk leidt dit eerste antwoord uit het Nieuwe Testament ons naar de genaden als geestelijke gaven die aan gelovigen met charismata worden gegeven en dus verbonden zijn aan de tussenkomst van personen.
We moeten niet denken dat deze charismata ad actum worden gegeven, dat wil zeggen, af en toe. Ze kunnen permanent zijn en een persoon classificeren als iemand die permanent een charisma heeft. Dit perspectief geldt voor het priesterlijk ambt, dat Paulus interpreteert als een ministerie met een permanente functie of charismata.

“`

“De rol van Maria in de zondeval.”Veracht de gave van de Heilige Geest die in u is, en die u is gegeven door de profeten, door de oplegging van de handen door het college van de presbyters.» (1 Timotheüs 4,14. Vergelijk 1 Timotheüs 5,22. 2 Timotheüs 1,6).

De gaven zijn niet geïsoleerd en worden niet beschouwd als iets op zichzelf staands, maar komen onmiddellijk voort uit personen die begaafd zijn met karismatische gaven, en uiteindelijk uit de Heilige Geest van de Vader en de Zoon.

Maria op Pinksteren (Handelingen 1,14. 2,1-4): glossolalie, de profetie van het Magnificat en de bijbelse basis van het marianische medevoorspraak in de genade.

We vragen ons af: schrijft de Schrift een van deze gaven toe aan Maria, zodat we haar “carismatisch” kunnen noemen en zo een bijbelse basis kunnen vinden voor de communicatie van de genaden die worden erkend door de ervaring van de gelovigen?
Het is waar dat Paulus de gaven niet noemt die worden toegeschreven aan de Vrouw die de Zoon van God heeft voortgebracht (vgl. Gal 4,4). De evangelist Lucas vult dit stilzwijgen in, en presenteert Maria als een eerste missionaris, die op weg gaat naar Judea met de Verlosser in haar schoot, en wier groet een karismatische uitstorting van de Heilige Geest veroorzaakt over Elisabeth, die in haar jonge nicht de Moeder van de Heer ziet, en over Johannes, die van blijdschap springt in de aanwezigheid van de Messias. Het lied van Magnificat Wat uit het hart van Maria voortkwam, is een werk van de profetische Geest, waardoor de traditie haar als profeet beschouwt.
Lucas beschrijft Maria als begiftigd met twee bijzondere gaven:

“`html
  • a aankondiging van het goede nieuws
  • een profetie, waarbij een lied wordt toegeschreven dat een doxologische en pneumatische commentaar vormt op een feit of gebeurtenis van heilsbetekenis, in dit geval de wonderbare ontvangenis van de Messias.

In de Handelingen van de Apostelen vermeldt Lucas Maria als lid van de gemeenschap in Jeruzalem na Pasen, over wie de Heilige Geest neerdaalt, hen wijdt en hen tot getuigen van de verrezen Christus maakt. Zelfs de moeder van Jezus behoort tot de «allen» die «werden vervuld van de Heilige Geest en begonnen in andere talen te spreken, zoals de Heilige Geest het hen toeliet te spreken» (Hand 2,4). De exegese onthult in dit fenomeen van de talen een zekere verwantschap met het charisma van de glossolalie, waarbij woorden worden gebruikt die afkomstig zijn van vreemde talen. Het is niet moeilijk om Maria in de groep van biddenden te zien, zich laten leiden door de Heilige Geest om God te getuigen en te loven door een voor-rationele taal van contact met het goddelijke mysterie. De glossolalie, zoals Paulus herinnert, spreekt zeker raadselachtige dingen door inspiratie, die geïnterpreteerd moeten worden. Daarom:

«Wie in andere talen spreekt, bidt opdat hij ze kan verstaan» (1 Kor 14,2.13).

Deze interpreter kan de profeet zijn (1 Kor 14,5). Maria verschijnt inderdaad onder de discipelen als glossolale en tegelijkertijd als profeet, niet alleen vanwege het Magnificat, maar ook omdat, zoals Petrus in zijn toespraak aan de menigte gelooft, de Geest van Pinksteren over allen wordt uitgestort, zowel mannen als vrouwen, en hen in staat stelt te profeteren:

“`

“De rol van Maria in de zondeval.”Ik zal Mijn Geest uitstorten over allen. Uw zonen en dochters zullen profeteren […]. En ook op Mijn dienaars en dienstmaagden zal Ik in die dagen Mijn Geest uitstorten, en zij zullen profeteren.» (Handelingen 2,17-18).


De profetie na Pinksteren richt zich op de opstanding van Jezus, maar kondigt ook zijn wederkomst aan, en roept de luisteraars op om de naam van de Heer aan te roepen en zich dus te redden (vgl. Hand. 2,20-21).

Om de rol van Maria als bemiddelaar in de verdeling van de genade te verdiepen, raadpleeg de encycliek. De Moeder van de Verlosser. Van Johannes Paulus II, over de moederlijke aanwezigheid van Maria in het leven van de Kerk.

Verdiep uw kennis: onderzoeken Mariologie, Mariologie., Mariadelingen. en de Postdoctorale opleiding in Mariologie..

Postdoctorale opleiding in Mariologie

Wilt u uw vorming in de Mariologie verdiepen? Maak kennis met de Postdoctorale opleiding in Mariologie van Locus Mariologicus – een academische opleiding die theologische nauwkeurigheid, spiritueel leven en de levende traditie van de Kerk combineert.

Aanmelden voor de wachtlijst →

“`html

Wil je de mariologie serieus bestuderen?

Dit artikel is gebaseerd op werken uit de bibliotheek van Locus Mariologicus. De postdoctorale opleiding in Mariologie leidt je naar dezelfde bron, met academische begeleiding: Schrift, Vaderen van de Kerk en het Leergezag, van het eerste dogma tot de hedendaagse vragen.

Ontdek de postdoctorale opleiding in Mariologie

.lm-langs{max-width:820px;margin:34px auto 22px;padding:16px 4px 4px;border-top:1px solid rgba(201,168,76,.35);font-size:14px;line-height:1.8;text-align:center}.lm-langs b{display:block;margin-bottom:6px;font-weight:500;opacity:.75;letter-spacing:.03em}.lm-langs a,.lm-langs .lm-lang-actual{display:inline-block;margin:3px 5px;padding:3px 9px;border-radius:7px;text-decoration:none}.lm-langs .lm-lang-actual{background:rgba(201,168,76,.16);color:#c9a84c}.lm-langs a{opacity:.85}.lm-langs a:hover{opacity:1;text-decoration:underline}

Reacties