Nawiedzenie Maryi: wizja mariologii

A Visão Mariológica do Nascimento da Virgem

Być może omówić Narodzenie Maryi bez odwoływania się do Tradycji Kościelnej? Nie, gdyż chociaż nie jest ono zapisane w Pismach, jest to wydarzenie historyczne: jeśli Jezus jest prawdziwie człowiekiem, zawdzięcza to prawdziwemu ojcu i matce z historii zlokalizowanej w przestrzeni i czasie, która ma swoje korzenie w innej, wcześniejszej historii – narodzeniu Maryi.

To proste rozumowanie jest jednocześnie wyzwaniem dla typowego zdania „Gdzie to jest w Biblii?”. Być może dlatego, że sens Słowa Bożego i historii zbawienia nadal jest miarą, gdzie istnieją postacie bez twarzy, historia, śmierć lub nadzieja. W kontekście naszego artykułu znajdujemy się w Jerozolimie, mieście Boga dla Hebrajczyków, gdzie typologie kształtują i strukturują język świąt i sanktuariów. Jeśli mamy święto Śmierci Marii, to dlaczego nie jej Narodzenia? Byłoby niemożliwe myśleć, że pielgrzymki do miejsc świętych nie byłyby powtarzane dobrowolnie w liturgii w innych częściach chrześcijaństwa zachodniego i wschodniego.

Historia Narodzenia Maryi sięga V wieku i została wprowadzona później w Konstantynopolu w 555 roku wraz z hymnem ku czci narodzin skomponowanym przez Romana Melodosa (zm. 560). W Kościele Łacińskim święto zostało włączone do kalendarza liturgicznego podczas pontyfikatu papieża Teodora (642-649).

Dla Kościoła starożytnego uroczystość liturgiczna była pamiątką. W ten sposób narodzenie symbolizuje spełnienie proroctw mesjańskich proroków i przygotowań starego Przymierza. W trakcie rozwoju liturgii wszystko prowadzi do Paschy Chrystusa i z niej się wywodzi. W tym sensie Matka, Apostołowie i Kościół Jerozolimski uczestniczą w liturgii kosmicznej, która obchodzi zbawienie wszystkich ludzi, którzy współpracowali przy dziele Jezusa. Jako wspólnota mająca korzenie w judaizmie, tradycja postaci Starego Testamentu, proroctw stała się obecnością w tajemnicy zbawienia, która jest celebrowana.

Wydarzenie, nie zapisane w pisanej tradycji Słowa, miało miejsce nieuchronnie, gdyż jego genealogia jest tą patriarchalną i królewską Izraela, gdzie kobiety zapewniały potomstwo przez patriarchów i królów, zapowiadając tym samym macierzyństwo Marii.

Przechodzimy do liturgii Narodzenia. Zaczynamy od Proroka Micheasza ogłaszającego, że z Betlejem wyjdzie Władca Izraela, kobieta porodzi Syna Najwyższego. Inną opcją jest użycie Listu do Rzymian, opisującego predestynację boskiego pokrewieństwa i chwałę człowieka przed Bogiem. Na koniec Ewangelia cytuje Mateusza, przedstawiając powołanie Józefa do przyjęcia tego szczególnego ciążenia, gdzie Matka poczęła z miłości Ducha Świętego, spełniając orakulum Izajasza 7,14: „Oto Panna pocznie i porodzi Syna, a nazwie Go imieniem Emmanuel, co znaczy: Bóg jest z nami”.

Wszystko to nie mogłoby się wydarzyć bez narodzin Maryi. Archeologia ujawnia dom rodzinny Marii w Betlejem, stając się miejscem kultu w V wieku. Być może powinniśmy również połączyć Narodzenie z nową formą obchodów: trzy wielkie narodziny – 25 grudnia (Jezus), 24 czerwca (Jan Chrzciciel) i 8 września (Maria). Umiejscowienie tego święta w naszym kalendarzu liturgicznym powinno uwzględnić poświęcenie Bazyliki Narodzenia, położonej w pobliżu Bazyliki Zwiastowania (15 sierpnia), która praktycznie kończy Rok Liturgiczny i zaczyna się od cyklu narodzeniowo-manifestacyjnego skupionego na Wcieleniu, czytanego w świetle Wielkanocy.

Aby lepiej zrozumieć teologię Narodzenia Maryi, zapoznaj się z Encykliką Redemptoris Mater Jana Pawła II o Marii w pełni czasów i historii zbawienia.

Głębsze studia: eksploruj mariologię, teologię maryjną, objawy maryjne i podyplomowe studia z mariologii.