Έλευση: «Έλα, Κύριε»

Η Έλευση: Η Μαρία και η Αναμονή του Κυρίου στον Άγιο Έβδομο

Στη χριστιανική εκκλησία των πρώτων αιώνων, η εορτή της Πάσχα κυριαρχούνταν από την προσμονή της οριστικής εμφάνισης του Κυρίου. Η Μεγάλη Παρασκευή διαρκούσε μέχρι αργά το βράδυ. Μόνο τότε μπορούσε να ξεκινήσει η ευχαριστική λειτουργία. Έτσι, ο Αναστημένος εμφανίζεται ανάμεσα στους μαθητές του με μυστηριώδη τρόπο, όπως ο ήλιος της αυγής που συμβολίζει μια ατελείωτη μέρα.

Στην αρχαία παγανιστική αντίληψη, η θεϊκή παρουσία αποκαλυπτόταν σε μια συγκεκριμένη ημέρα του έτους, κατά την οποία ο θεός κατοικούσε στο ναό. Έτσι, η λέξη «αδβέντος» στα λατινικά, σημαίνει την επίσκεψη, την άφιξη ή την έλευση, και έγινε συνώνυμη με την επίσκεψη του αυτοκράτορα, την επέτειο ή το φεστιβάλ του, τα οποία γιορτάζονταν σαν να ήταν η επιστροφή του.

Ο Χριστιανικός Αδβέντος αναφέρεται στην γέννηση και την Επιφάνεια, που πρέπει να θεωρούνται συμπληρωματικές εορτές. Η ελληνική λέξη «επιφάνεια» περιγράφει την εμφάνιση αυτής της έλευσης. Αυτές οι γιορτές δεν έχουν την αρχαιότητα ή την σημασία της Πάσχα. Ωστόσο, από τον 4ο αιώνα, μετά την ελευθερία του Κωνσταντίνου, εξαπλώθηκαν γρήγορα στην Δύση και την Ανατολή, αν και με διαφορετικές εκδηλώσεις και ευαισθησίες. Στην μάχη ενάντια στον Αριανισμό, ο οποίος αρνιόταν την θεϊκή φύση του Ιησού, η γέννηση έγινε γιορτή του δόγματος της θεότητας του Χριστού, όπως ορίστηκε στο Συμβούλιο της Νίκαιας (325), και η γιορτή της ισοδυναμούσε με την νίκη της ορθοδοξίας.

Ο Άγιος Έτος, ως χριστιανική λέξη αλλά με παγανική προέλευση, προσδιορούσε αρχικά την επέτειο της γέννησης του Χριστού και την εμφάνισή Του, την επιστροφή ή την επίσκεψή Του. Αρχικά, σύμφωνα με τη σημασία της λέξης, ο Άγιος Έτος δεν αντιπροσώπευε την προετοιμασία, αλλά το ίδιο το φεστιβάλ. Με αυτή τη λέξη (adventus Domini), έτσι προσδιορίζεται η γιορτή των Χριστουγέννων στις ομολογίες των Πατέρων, στις προσευχές των αρχαίων sacramentαρίων και στους πρώτους χριστιανικούς ημερολογίους.

Στη λατρευτική γιορτή υπάρχουν τρεις διαστάσεις της ιστορίας: η μνήμη του παρελθόντος, το μυστήριο που γιορτάζεται στο παρόν και η προσμονή του μέλλοντος. Σε αυτή την περίπτωση, επικαλύπτονται η αναμονή της γέννησης του Χριστού, που βιώθηκε για πολλά χρόνια από τον λαό του Θεού, η πραγματική του γέννηση, ή ενσάρκωση, και η δόξα της εμφάνισής Του στο τέλος της ιστορίας (παρουσία). Είναι απαραίτητο να τονιστεί αυτή η τριπλή διάσταση του Αγίου Έτους, για να μην κινδυνεύσουμε να φτωχύνουμε το νόημά του περιορίζοντάς το σε ένα συναισθηματισμό σχετικά με τη γέννηση του Μικρού Ιησού.

Ιστορικά, η γέννηση του Ιησού θα είχε προετοιμαστεί από την Παλαιά Διαθήκη. Αυτή η γιορτή απέκτησε ψυχολογική επίδραση που ξεπέρασε την εορτή του Πάσχα. Το μυστήριο της Γέννησης απαιτούσε προετοιμασία, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να κάνει από αυτή την περίοδο παράλληλο με την προετοιμασία του Πάσχα, όπου έχουμε τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Αν και είναι δύο πολύ σημαντικές εορτές για τον Χριστιανισμό, έχουν διαφορετικές σημασίες, λαμβάνοντας υπόψη την χαρά της Ανάστασης που διαπερνά την Εποχή των Χριστουγέννων.

Η ιστορία της Εποχής των Χριστουγέννων είναι περίπλοκη και ακόμη ασαφής, καθώς δεν έχει ενιαίο τόπο γέννησης, εμφανιζόμενη σχεδόν ταυτόχρονα με ποικίλες εκδηλώσεις σε κάθε χώρο. Είναι αδύνατο να ακολουθηθεί η ιστορία της στην Δυτική Εκκλησία. Ωστόσο, πρέπει να αναγνωριστεί ο αποκρυφιστικός της χαρακτήρας, λαμβάνοντας υπόψη την αναμονή της τελικής εμφάνισης του Χριστού. Αυτή η έννοια έχασε την έντασή της λόγω της ανάπτυξης της προοπτικής των Χριστουγέννων ως γιορτής της γέννησης του Ιησού. Για την ανάκτηση της αποκρυφιστικής διάστασης, θεσπίστηκε, κατά τη διάρκεια της θρησκευτικής μεταρρύθμισης, στις δύο πρώτες εβδομάδες, η αποκρυφιστική της πτυχή. Και στις επόμενες εβδομάδες, η χριστουγεννιάτικη διάσταση της γιορτής, της γέννησης και ενσάρκωσης του Ιησού, και στη συνέχεια η εμφάνισή του με την Επιφάνια.

Μπορούμε, επομένως, να ισχυριστούμε ότι η κατάσταση και η κατάσταση της Εποχής των Χριστουγέννων είναι διαρκείς: η Εκκλησία ζει σε μια διαρκή Εποχή των Χριστουγέννων μέχρι να έρθει ο Κύριος. Το μυστήριο της Εποχής των Χριστουγέννων συμπίπτει με το μυστήριο της ιστορίας, που αποκαλύπτεται ως κρίση του Θεού στον κόσμο. Πράγματι, η αναμονή και η ελπίδα αποτελούν το διακριτικό χαρακτηριστικό της χριστιανικής πίστης. Για την Adrienne von Speyr, «σύμφωνα με την πάροδο του χρόνου, η επερχόμενη παρουσία γίνεται όλο και πιο αισθητή για τη Μητέρα. Παράλληλα, βλέπει τους ανθρώπους όλο και πιο καθαρά στο φως της επερχόμενης λύτρωσης. Για εκείνη, όλα όσα θα πραγματοποιήσει ο Υιός κάποια μέρα, βρίσκονται τώρα μέσα της και, επομένως, συμμετέχει πολύ στενά σε όλα όσα έρχονται. Αλλά η Μαρία δεν σταθμίζει αυτή την πραγματικότητα, αλλά μόνο αυτό που θα κάνει ο Υιός. Είναι απλώς ένα σημείο εκκίνησης που συσσωρεύεται με προοπτική της δωρεάς, που περιμένει στην πραγματοποίηση του Θεού. Και ακριβώς αυτή η αναμονή είναι ο τρόπος της συμμετοχής της στην πραγματοποίηση».

Ως εκ τούτου, η αναμονή για την έλευση του Κυρίου ενισχύεται καθώς την ζούμε με την προσδοκώσα πίστη της Μαρίας, εμπιστευόμενη στην πλήρη πραγματοποίηση και εμφάνιση του Θεού στους χρόνους.

Στην Εποχή των Χριστουγέννων, η Μαρία είναι το πρότυπο της προσευχητικής αναμονής. Για να εμβαθύνετε τον ρόλο της Μαρίας στη λατρεία της Εποχής των Χριστουγέννων, διαβάστε την Αποστολική Εξόρκιση Marialis Cultus του Παύλου ΣΤ΄.

Βαθύνετε τις σπουδές σας: εξερευνήστε την Μαριολογία, Θεολογία Mariana, Μαριανές Εμφανίσεις και το Μεταπτυχιακό στη Μαριολογία.