Żywa woda: Wyjście 17, Rzymian 5 i kobieta samarytanka w Janie 4

**”Kto pije z tej wody, którą ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki.”** (J 4,14)Trzeci niedziela Wielkiego Postu w roku A łączy trzy teksty wokół motywu wody i pragnienia. W Izajaszu 17,3-7 czytamy o narzekaniach Izraelitów w pustyni z powodu braku wody i o tym, jak Mojżesz uderza w skałę, z której wypływa woda dla ludu. List do Rzymian 5,1-2.5-8 przedstawia uzasadnienie przez wiarę i miłość Boga, która jest wylewana w naszych sercach przez Ducha Świętego. Ewangelia Jana 4,5-42 opisuje spotkanie Jezusa z Samarytanką przy studni Jakuba: fizyczne pragnienie staje się symbolem głębszego pragnienia, które może zaspokoić tylko żywa woda Chrystusa. Wszystkie te teksty prowadzą do tego samego wniosku: od pragnienia do źródła, od potrzeby do daru, od narzekania do wyznania wiary.**I. Pierwszy czytanie: Izajasz 17,3-7**Izraelici w pustyni nie mają wody. Narzekają na Mojżesza: **”Dlaczego sprowadziłeś nas z Egiptu, aby nas zgubić przez pragnienie, nasze dzieci i nasze bydło?”** (Izajasz 17,3). Murmuranie to kryzys zaufania: pozytywne doświadczenia wyzwolenia są zapomniane wobec obecnej potrzeby. Mojżesz wzywa Boga. Pan poleca mu uderzyć skałą swoją różą, z której wypływa woda dla ludzi. **”Mojżeszu uczynił tak przed starszymi Izraela”** (w.6): woda wypłynęła ze skały, która wydawała się pusta. Miejsce to nazwano Masza i Meribah, czyli “próba” i “spór”, ponieważ Izraelici kwestionowali obecność Boga w pustyni: **”Czy Bóg jest wśród nas czy nie?”** (w.7). Problem pustyni zawsze polega na tym, że brak widocznego Boga prowadzi do przekonania o jego opuszczeniu. Wielkanoc uczy odróżniać brak od ciszy, suszę od porzucenia. Woda wypływa z skały, która wydawała się martwa.**II. Drugie czytanie: Rzymianie 5,1-2.5-8**“**Uzasadnieni wiarą jesteśmy w pokoju z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, którym też mieliśmy dostęp do tej łaski, w której się znajdujemy”** (Rom 5,1-2). Pokój nie jest wynikiem ludzkich wysiłków, ale uzasadnienia. Paweł dodaje, że cieszymy się nadzieją na chwałę Boga i że ta nadzieja nie zawodzi: **”bo miłość Boża wylała się w nasze serca przez Ducha Świętego, który nam został dany”** (w.5). Dowodem miłości Bożej nie jest uczucie, ale fakt: **”Chrystus umarł za grzeszników, gdy jeszcze byliśmy niegodni”** (w.6-8). Bóg nie czeka, aż staniemy na wysokościach, by objawiać swoją miłość; wyprzedza naszą nawrócenie. Ta logika jest w sercu trzeciej niedzieli Wielkiego Postu: nie zasługujemy na wodę ze skały ani na uzasadnienie. Są to dary, które poprzedzają nasze zasługi.**III. Ewangelia: Jan 4,5-42**

Jezus, zmęczony podróżą, zasiada przy studni Jakuba w Sikar. Przychodzi do niego Samarytanka, by zabrać wodę. Jezus prosi ją o wypicie. Ona zdumiona pyta: „Jak ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytkę, abyem piła z ciebie?” (J 4,9). Jezus odpowiada, że gdyby znała, kto jest jej pytającym, sama prosiłaby go o wodę żywą (w.10). Kobieta pyta o głęboką studnię i dzban. Jezus wyjaśnia: „Kto pije tę wodę, znów będzie miał pragnienie. Ale kto pije wodę, którą ja mu dam, nigdy więcej nie będzie miał pragnienia” (w.13-14). Kobieta prosi o taką wodę. Jezus ujawnia, że zna jej życie: miała pięciu mężów, a obecny nie jest jej mężem. Kobieta uznaje, że on jest prorokiem i potem porusza kwestię kultu. Jezus ogłasza godzinę, gdy prawdziwi czciciele będą oddawać cześć w duchu i prawdzie (w.23). Kobieta wyznaje, że wie o przyjściu Mesjasza. Jezus mówi: „Jestem tym, który z tobą rozmawia” (w.26). Kobieta zostawiła dzban i poszła do miasta, wezwała innych. Samarytanie przybyli, słuchali Jezusa i przyznali: „On jest prawdziwym Zbawicielem świata” (w.42). Spotkanie przy studni to stopniowe wprowadzenie w wiarę: od zdumienia do uznania, od fizycznej wody do wody żywej, od kobiety do jej ludu.

IV. Maria i źródło wody żywej

W Ex 17 widzimy Izraelitów narzekających w pustyni z powodu braku wody. Maria przeszła przez swoje własne pustynie: ucieczkę do Egiptu, utratę nastoletniego syna w Świątyni, trzyletnią wędrówkę podczas ministerstwa Jezusa, Pasję i Krzyż, bez jednego zarejestrowanego narzekania w Ewangelii. Milczenie Marii nie jest bierną rezygnacją; jest to zaufanie, że skała da wodę, że Pan jest wśród swojego ludu nawet wtedy, gdy go nie widać. Podobnie jak Samarytanka zostawiła dzban przy studni po spotkaniu z Jezusem, Maria porzuciła swój stary dzban: oczekiwania na normalne życie, ludzkie plany prostej rodziny, aby przyjąć we własnym sercu Słowo, źródło wody żywej. W Rom 5 czytamy, że miłość Boga została wylawana w naszych sercach przez Ducha Świętego. Maria jest miejscem, gdzie ten wylot miał miejsce w wyjątkowy sposób: Duch otulił ją swoją cieniem (Łk 1,35) i z niej wypłynęło źródło, które nawodniło świat. Wielkanoc zachęca ucznia do pójścia do studni jak Samarytanka: z pragnieniem tego, co jeszcze nigdy nie zaspokoiło.