Kościół, Duch i Maria w Eucharystii
Wprowadzenie
Ofiara ofiarna Chrystusa jest obecna w Eucharystii. Jest to Jego ciało, które jest “Pierwszy moment tej ofiary miał miejsce w łonie Maryi (por. Hb 10,5-7). Kulminacyjny moment nastąpił na Kalwarii, gdzie Maryja stała przy krzyżu (por. J 19,25). Każdy wierny, uczestnicząc w ofiarowaniu Chrystusa, jest zaproszony do wejścia w harmonię z miłością Chrystusa (por. J 15,9: „pozostańcie we Mnie”) w celu „dopełnienia” swoich cierpień (Kol 1,24), łącząc się z Nim, jak Maryja.Ofiara eucharystyczna Chrystusa jest dla dobra całej ludzkości, w której celach współdziałała Maryja. Chrystus-Kapłan został poświęcony w łonie Maryi. Dlatego można stwierdzić: „W sakramencie Eucharystii, Zbawiciel, wcielony w łonie Maryi dwadzieścia wieków temu, nadal oferuje się ludzkości jako źródło boskiej życia” (Tertio Millennio Adveniente 55). Jezus jest „Zbawicielem przygotowanym przed wszystkimi narodami, światłem do oświecenia narodów” (Łk 2,30-32; Iz 42,6; 49,6). Maryja jest częścią objawienia tego tajemnicy zbawienia, dzieląc ten sam „los” co Chrystus (por. Łk 2,35).„Szpada” przepowiedziana przez Szymona określa postawę Maryi wobec planów boskich. Maryja w Encarneacji poczęła Syna Boga, który stał się człowiekiem i została związana z ofiarą krzyżową oraz z narodzinami Kościoła. Ciało Chrystusa, ofiarowane w ofiarowaniu, zostało nam dane przez Maryję i powinno być ofiarowane i przyjmowane przez jej ręce. Tak jak przez Maryję to najświętsze Ciało zostało nam dane, tak przez jej ręce powinno być ofiarowane i przyjmowane w sakramencie.Sobór Watykański II, opisując udział Maryi w ofiarowaniu na krzyżu, stwierdza: „Zachowała wiernie swoją jedność z Synem aż do krzyża, gdzie, nie bez boskiego zamierzenia, stała przy Nim (por. J 19,25), głęboko cierpiąc wraz ze swoim Jedynakiem i współuczestnicząc w jego ofierze z matczyną miłością” (Lumen Gentium 57).W „Marialis Cultus” (por. https://www.vatican.va/content/paul-vi/pt/apost_exhortations/documents/hf_p-vi_exh_19740202_marialis-cultus.html)Papież Paweł VI, cytując doktrynę soborową z *Lumen Gentium* 57, dodaje: «Aby przez wieki utrwalić ofiarę krzyża, Zbawiciel ustanowił ofiarę eucharystyczną, pamiątkę Jego śmierci i zmartwychwstania, i powierzył ją Kościołowi, swojemu Narzędziowi. Szczególnie w niedzielę, wzywa wiernych do świętowania Paschy Pana, aż do Jego powrotu: co Kościół wypełnia w komunii z świętymi na niebie i przede wszystkim z Błogosławioną Dziewicą, na której naśladuje gorącą miłość i niezachwianą wiarę». (Marialis Cultus 20).Święci świadczą o swoim doświadczeniu, a nie tylko o pojęciach teologicznych, które również są ważne. Fenomenologia tego doświadczenia staje się inspiracją dla refleksji teologicznej. Święty Bernard pisze: «Ofiaruj Syna, Święta Dziewico, i przedstaw Panu błogosławione owoce Twojego lona. Ofiaruj w celu pojednania nas wszystkich świętą ofiarę, miłą Bogu». Duchowość maryjna w odniesieniu do ofiary eucharystycznej wskazuje drogę do życia związanego z Chrystusem Zbawicielem, aby “dokonować” Jego cierpień w własnej egzystencji.Eucharystia jako sakrament i uczta jest źródłem nowego życia, współudziału w życiu Chrystusa, “chleba życia” (J 6,35ss). Przyjmując komunię eucharystyczną, wierny uczestniczy w tej samej życiu Chrystusa (J 6,56ss. 15,5. 1J 4,9). Eucharystia jest sakramentem jedności i miłości: “jedności w sercu i w wspólnocie” (2,42. 4,32).Ta jedność staje się zaręczynami z Chrystusem, współudziałem w Aliancie jako wyznanie miłości. Przez Eucharystię, Maria jest matką żyjących (jest nową Ewą). Maria, “cierpiąc razem z umierającym Synem na krzyżu, w sposób szczególny przyczyniła się do dzieła Zbawiciela, przez posłuszeństwo, wiarę, nadzieję i gorącą miłość, aby przywrócić nadprzyrodzone życie duszom. Dlatego stała się dla nas matką w porządku łaski” (*Lumen Gentium*).61.) Macierzość Maryi, jako narzędzie łaski, wiąże się z Eucharystią jako sakramentem (znakiem łaski), gdyż „z lona dziewiczej Syjonu wylała się ta, która nas żywieni chlebem anielskim i dla ludzkości rozlała zbawienie i pokój” (Prefacja do Adwentu II/A). Duchowa duchowość maryjna w odniesieniu do Eucharystii jako sakramentu i komunii wymaga harmonii z życiem i uczuciami Chrystusa, aby podjąć drogę przyswajania jego uczuć (por. Flp 2,5) i pogłębić namiętną miłość do Chrystusa.Duchowa duchowość maryjna i eclesialna oraz działanie Ducha Świętego w EucharystiiDziałanie Ducha Świętego w Eucharystii wiąże się z Maryją. W całej tradycji kościelnej podkreślano związek między wcieleniem w łonie Maryi a komunikacją tego samego Ducha przez Chrystusa umierającego i zmartwychwstającego, również w odniesieniu do Maryi.Jak mówi św. Jan Paweł II: „W ekonomii łaski, działającej pod wpływem Ducha Świętego, istnieje szczególna korespondencja między momentem wcielenia Słowa i chwilą narodzin Kościoła. Osoba łącząca te dwa momenty to Maria: Maria w Nazarecie i Maria w Jerozolimie na Cenaklu. W obu przypadkach jej dyskretna, ale istotna obecność wskazuje drogę narodzin Ducha. Tak więc ta, która jest obecna w tajemnicy Chrystusa jako matka, staje się, za sprawą Syna i dzieła Ducha Świętego, obecna w tajemnicy Kościoła” (Redemptoris Mater 24).Św. Jan Paweł II, w radiowej homilii z niedzieli, 7 czerwca 1981 roku, po drugiej wieczornej w Święto Pięćdziesiątki w Bazylice św. Marii w Rzymie, powiedział: „Dziękujemy Duchowi Świętemu… za narodziny Kościoła! Dziękujemy za Matkę zawsze obecną na Cenaklu Pięćdziesiątki! Dziękujemy, że możemy nazywać ją również Matką Kościoła!”W Eucharystii Duch Święty jest komunikowany dzięki ofiarowanej krwi Chrystusa (por. Hb 9,11-14). Życie, które Chrystus nam przekazuje, jest życiem według Ducha, „wodą żywą”, która wypływa od Niego jako nowy Świątynię i z Jego otwartej na krzyżu strony (por. J 4,10; 3,5; 7,37-39; 19,34).Każdy z nas, otrzymując ten sam Duch i jednocząc się z tym samym chlebem, tworzy jedno ciało Chrystusa (por. 1 Kor 10,17; Ef 4,4). W każdej celebracji eucharystycznej zdarza się nowe Pięćdziesiątne, które jest komunikacją Ducha jako owoc śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. „Trwali w nauce apostołów, w komunii braterskiej, w łamaniu chleba i w modlitwach” (Dz 2,42).Wszyscy byli wypełnieni Duchem Świętym i z odwagą głosili Słowo Boże. Zgromadzenie wierzących miało jedno serce i jedną duszę, nikt nie uważał za swój własny tego, co posiadał, wszystko było wspólne między nimi. Apostołowie, pełni mocy, świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wszyscy cieszyli się wielką popularnością (Dz 4,32-33).Ta stała obecność Ducha Świętego w odniesieniu do celebracji eucharystycznej jest również związana z rzeczywistością Maryi. „W istocie, od Dnia Pięćdziesiątnicy zaczęto pisać ‘Dzieje Apostolskie’, tak jak przez działanie Ducha Świętego w Dziewicy Maryji narodził się Chrystus, a poprzez spuszczenie się jeszcze Ducha Świętego w czasie modlitwy, Chrystus został popchnięty do rozpoczęcia swojego ministerium” (Ad Gentes 4).Duchowa duchowość maryjna w odniesieniu do komunikacji Ducha Świętego poprzez Eucharystię realizuje się w naśladowaniu Maryi, „która poczęła Słowo wcielenego przez działanie Ducha Świętego i która przez całą swoją istnienie pozostawała pod wpływem jego wewnętrznego działania… kobieta uległa głosowi Ducha, kobieta milcząca i słuchająca, kobieta nadziei” (Tertio Millenium Adveniente 48).Działanie Ducha Świętego, które uczyniło Maryję Matką Dziewicą, czyni również Kościół Matką Dziewicą w drodze do świętości i misji. „Chleb życia” jest „dla życia świata” (J 6,51). Chrystus obecny w Eucharystii jest „dla wszystkich” (Mt 26,28). Obowiązek, jaki Chrystus powierzył apostołom, by ciągle realizowali ten tajemniczy sakrament („czynijcie to na moją pamiątkę”: Łk 22,19), ujawnia sakramentalną i macierzyńską naturę Kościoła, którego misją jest przedłużanie w czasie tej samej misji Pana (Relacja między Marią, Kościołem, Duchem Świętym i Eucharystią jest pogłębiona w encyklikach Redemptoris Mater Jana Pawła II, w której Maria jest przedstawiana jako model Kościoła eucharystycznego.
Wniosek
Dziś, tak jak dwadzieścia wieków temu, narody docierają do Nowego Jerozolimy, “pełnej światła”, i mówią: “Gdzie jest król Judy, który narodził się? Widzieliśmy jego gwiazdę i przyszliśmy, aby go oddać cześć” (Mt 2,2). Duchowa duchowość eucharystyczno-mariana uczyni Kościół “sakramentem uniwersalnym zbawienia” (Ad Gentes 1). Duch Święty, który uczynił Marię Dziewicą Matką i przemienia chleb i wino w Ciało i Krew Jezusa, jest tym samym, który “rozsiewa nasiona Słowa w rytuałach i kulturach i przygotowuje je do dojrzenia w Chrystusie” (Redemptoris Missio 28).
Działanie Ducha Świętego (w Eucharystii) “nie powinno być oddzielane od szczególnego działania, jakie wykonuje w Ciele Chrystusa, które jest Kościołem” (Redemptoris Missio 29). Jeśli Kościół, w celebracji eucharystycznej i w codziennym życiu, naśladuje postawę darownej Dziewicy Matki Marii (Matka Żywego Chleba), narody, które już mają przygotowanie ewangeliczne, znajdą “Dziecinę z Marią, swoją Matką” (Mt 2,12) w Nowej Jerozolimie, pełnej światła, Matce Narodów (Iz 60,1-6, w odniesieniu do Gal 4,26).
Głębiej w temat: zgłębiaj mariologię, teologię marianą, aparicje maryjne oraz półczasową szkołę mariologiczną.
Późniejsze studia w mariologii
Chcesz pogłębić swoją wiedzę o Mariologii? Poznaj studia podyplomowe w dziedzinie Mariologii w Locus Mariologicus – kształcenie akademickie łączące rygorystyczną teologię, życie duchowe i żywą tradycję Kościoła.Czy chcesz poważnie zgłębić mariologię?
Ten artykuł opiera się na zbiorze dzieł w bibliotece Locus Mariologicus. Studia podyplomowe w dziedzinie mariologii prowadzą do tych samych źródeł, oferując wsparcie akademickie: Pismo Święte, Ojcowie Kościoła i Magistrium, od pierwszego dogmatu do współczesnych kwestii.
Responses