Msza jest wielka: Wyjście 19, Rzymian 5 oraz wysłanie dwunastu apostołów w Mateusza 9-10.

# Cytat z Biblii> “Nawet wielu jest sługami, lecz niewielu robotników; więc błagajcie Pana żniwnego, by wysłał robotników na swoją żniwnię.” (Mt 9,37-38)## WstępDziewiąty niedzielny okres zwykły w roku liturgicznym (Rok A) łączy w sobie trzy teksty biblijne, które skupiają się na powołaniu i misji. Pierwszy fragment z Księgi Wyjścia przedstawia sojusz między Bogiem a Izraelem, gdzie Bóg wybiera i ratuje swój lud. List do Rzymian ukazuje miłość Boga, która doprowadziła Chrystusa do śmierci za grzeszników. Na koniec Ewangelia według Mateusza opowiada o współczuciu Jezusa wobec tłumu i wysłaniu dwunastu apostołów z mocą uzdrawiania i głoszenia Królestwa Bożego. Wszystkie te teksty opisują tę samą dynamikę: Boga, który wybiera, ratuje i wysyła swoich wybranych do służby.## I. Pierwszy fragment: Wyjście 19,2-6aIzrael dotarł do pustyni Synaj i rozbił obóz przed górą. Bóg wezwał Mojżesza i powiedział: “Widzieliście to, co zrobiłem z Egiptem i jak was wyniosłem na skrzydłach orła” (Wyjście 19,4). Obraz skrzydeł orła symbolizuje delikatność i siłę Boga: Bóg niósł Izrael na swoich skrzydłach, podobnie jak sokoł niesie swoje młode. Warunkiem sojuszu jest posłuszeństwo, ale motywem jest miłość: “Jeśli słuchacie Mego głosu i zachowujecie Moją umowę, będziecie dla Mnie skarbem wśród wszystkich narodów” (v.5). Bóg oferuje Izraelowi wyjątkowe powołanie: “Będziecie dla Mnie królestwem kapłanów i świętą narodem” (v.6a). Izrael nie ma być zwykłym narodem wśród innych, ale narodem dla innych, mającym pośredniczyć między Bogiem a światem poprzez swoje święte powołanie.## II. Drugi fragment: List do Rzymian 5,6-11“Chrystus, gdy nadszedł czas, zmarł za grzeszników, gdy my jeszcze byliśmy niegodni” (Rom 5,6). Paweł podkreśla jednostronną inicjatywę Boga: nie nasza konwersja ani zasługi, ale nasza niedolność i grzechy stały u podstaw tej ofiary. “Bóg zaś dowodzi swojej miłości do nas tym, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus umarł za nas” (v.8). Miłość Boga objawia się w tym, że nie czekał na nasze poprawienie, ale ofiarował swojego Syna. “Przez Niego mamy teraz dostęp do Boga” (v.2). Śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa są środkiem pojednania: “Bo gdyśmy jeszcze byli grzesznikami, Chrystus umarł za nas” (v.8). Pojednanie jest początkiem, a życie Chrystusa jest ostatecznym ratunkiem: “Glorjujemy w Bogu przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, którym mamy teraz dostęp do Boga” (v.11).## III. Ewangelia: Mateusz 9,36-10,8Jezus, patrząc na tłum, pełen współczucia powiedział: “Nawet wielu jest sługami, lecz niewielu robotników; więc błagajcie Pana żniwnego, by wysłał robotników na swoją żniwnię” (Mt 9,37-38). Jezus widzi potrzebę i pragnie wysłać swoich uczniów, aby ci “zbierali plon dla życia wiecznego” (v.36). Wybiera dwunastu apostołów i daje im moc uzdrawiania i głoszenia Królestwa Bożego: “Idźcie i uczynijcie uczniami wszystkie narody; chrzcicie je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” (v.6). Jezus wysyła ich z misją, która jest zarówno duchowa, jak i praktyczna: uzdrawianie chorych, wypędzanie demonów i nauczanie o Królestwie Bożym.

Jezus przemierzał miasta i wioski, nauczając i ogłaszając Dobrą Nowinę. „Widząc tłumy, miał nad nimi litość, bo były zmęczone i porzucone, jak owce bez pasterza” (Mt 9,36). Litość Jezusa nie jest powierzchownym uczuciem; to ruch wnętrzna, który prowadzi do działania. Powiedział uczniom: „Obfita żniwna jest, ale robotników niewielu. Proście więc Pana żniwna, by wysłał robotników na swoją żniwnię” (v. 37-38). Następnie sam podjął inicjatywę: powołał dwunastu i dał im moc wyganiania złych duchów i uzdrawiania wszelkich chorób i niedugów. Wyślij ich z precyzyjnymi instrukcjami: „Idźcie i głosić, że Królestwo Niebios jest blisko. Uzdrowijcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie lepsze i wyganiajcie demony; wszystko otrzymaliście za darmo, tak samo dajcie za darmo” (10,7-8). „Dajcie za darmo” określa styl chrześcijańskiej misji: nie transakcja, nie zasługa, ale bezpłatne rozpowszechnianie tego, co otrzymaliśmy bezkosztowo.

IV. Maria i współczucie dla tłumów

Wyrażenie „kraj kapłański i święta naród” (Wyjście 19) odnosi się do Izraela: Maria jest pełnym realizacją tego powołania w nowym Izraelu. Jako kapłanka w najwyższym znaczeniu, ofiarowała Ojcu Syna na prezent w Świątyni podczas Przedstawienia i przy krzyżu, pośrednicząc między grzeszną ludzkością a świętym Bogiem. Rzymianin 5 głosi, że Chrystus umarł za niegodnych: tradycja widzi w Marii pośredniczkę, która przedstawia Synowi słabych i grzeszników, których On kocha aż do śmierci, nie jako pośrednictwo odkupieńcze (które należy wyłącznie do Chrystusa), ale jako macierzyńskiego współczucie. Mt 9 opisuje Jezusa patrzącego na tłumy „zmęczone i porzucone, jak owce bez pasterza” z litością: Maria dzieli tę samą litość z Synem. To, co Jezus dostrzegł i poczuł wobec tłumów, które podążały za Nim, Maria postrzega i odczuwa wobec tłumów powierzonych jej opiece. Misja dwunastu narodziła się z współczucia Jezusa: współczucie Marii rodzi się z tego samego macierzyńskiego współczucia dla wszystkich „zmęczonych i porzuconych” w dzisiejszym świecie.