# Encyklikę *Pielgrzymka do Lourdes* (2 lipca 1957)

Encyklikę *Pielgrzymka do Lourdes*, napisana w języku francuskim, języku, w którym miały miejsce objawienia, jest ostatnim wielkim dokumentem papieskim z pontyfikatu Piusa XII (1939-1958). Dedykowana jest ona pierwszemu stuleciu objawień w Lourdes (1858-1958) i stanowi najbardziej kompleksowy dokument papieski dotyczący teologii maryjnej związanej z pielgrzymkami oraz ich wartości pasterskiej.

## Papież
Venerabilny Pius XII (Eugeniusz Pacelli, 1939-1958)

## Dokument
*Pielgrzymka do Lourdes*, encyklikę z 2 lipca 1957 r.

## Temat
Stulecie objawień w Lourdes; teologia maryjna pielgrzymek

## Papieskie dziedzictwo maryjne Piusa XII
Przed analizą encykliki istotne jest przypomnienie, że Pius XII był papieżem, który najbardziej rozszerzył doktrynę maryjną w XX wieku. Jego główne działania związane z Maryją to:

– **1942:** Konsagracja świata sercu Niepokalanej (odpowiedź na Fatimę)
– **1950:** Dogmatyczna definicja Wniebowzięcia w *Munificentissimus Deus*
– **1952:** Konsagracja Rosji sercu Niepokalanej
– **1954:** Rok Maryjny (setne rocznice Niepokalanego Poczęcia)
– **1954:** Definicja królewskiego tytułu Marii w *Ad Caeli Reginam*
– **1957:** *Pielgrzymka do Lourdes* (setne rocznice Lourdes)

Encyklikę *Pielgrzymka do Lourdes* można uznać za kulminację tej maryjnej podróży, jakimś rodzajem testamentu maryjnego Piusa XII.

## Struktura encykliki
Encyklikę można podzielić na cztery główne części:

### I. Objawienia w Lourdes
Pius XII opisuje osiemnaście objawień Bernadette Soubirous (11 lutego, 16 lipca 1858 r.) oraz identyfikację Dziewicy jako “Niepokalanego Poczęcia” (25 marca 1858 r.). Jest to potwierdzenie z nieba definicji dogmatycznej z 1854 r.

### II. Lourdes jako znak czasów
> *”Lourdes jest jednym ze znaków naszych czasów: Matka Boża, schodząc na ziemię, jak posłaniec Pana, do ubogiej młodej dziewicy, naucza ludzi współczesności, że fundamentem życia ludzkiego buduje się w prosty i pełen zaufania wiary matczyny.”*

Lourdes jest jednym ze znaków naszych czasów; Matka Boża, schodząc na ziemię, jak posłaniec Pana, do ubogiej młodej dziewicy, uczy ludzi współczesności, że fundamentem życia ludzkiego buduje się w prosty i pełen zaufania wiary matczyny.

### III. Cuda w Lourdes
Pius XII potwierdza wartość cudów w Lourdes jako “znaków” działalności Bożej, ale ostrzega przed dwoma skrajnościami: sceptycyzmem racjonalistycznym, który odrzuca wszelkie cuda, i popularnym wierzeniem, które uznaje każdą uzdrowienie za cud. Kościół podlega każdemu przypadkowi rygorystycznej ocenie medycznej i teologicznej.

### IV. Lourdes a opieka duszpasterska nad chorymi
Najbardziej oryginalna część encykliki: Lourdes nie jest tylko sanktuarium uzdrowień, ale sanktuarium znaczenia cierpienia chrześcijańskiego. Ci, którzy nie są fizycznie uzdrowieni, są duchowo uzdrowieni poprzez chrześcijańskie poczucie bólu.

> **”Lourdes uczy nas, że ból ludzki, w jedności z bólem Chrystusa, jest dziełem zbawczym i przynosi cenne owoce dla wspólnoty wiernych. Maria, obok Krzyża, jest Matką cierpiących ludzi, nie uwalnia ich zawsze od cierpienia, ale daje im sens i cel swojego cierpienia.”**

Lourdes i mariologia po Soborze Watykańskim II

Jan Paweł II w pracy Salvifici Doloris (1984): Maria obok Krzyża jako wzór chrześcijańskiego cierpienia
Jan Paweł II w 1992 r.: ustanowienie Światowego Dnia Chorów (11 lutego, święto Najświętszej Marii Panny z Lourdes)
Benedykt XVI w 2008 r.: wizyta w Lourdes z okazji 150. rocznicy, podczas której wygłosił przemówienie na temat teologii maryjnej pielgrzymek.

Znaczenie dla kultu ludowego

Encyklika Piusa XII była kluczowa w uzasadnieniu teologicznego kultu ludowego w Lourdes, a także wszystkich kultów maryjnych w sanktuariach. W okresie, gdy niektóre środowiska intelektualne proponowały „racjonalistyczną oczyszczenie” pobożności ludowej, Pius XII potwierdził wartość teologiczną pielgrzymek, uzdrowień i kultu ludowego maryjnego, pod warunkiem, że są one ukierunkowane na wiarę w zbawczą wcielenie.