Kanani’nin ve tüm halklar için ibadet evinin bir sembolü olarak: İsa 56, Romalılar 11 ve Matta 15

Senin inancın çok büyük: sana istediğin gibi olsun.
Mt 15,28

Yirminci Pazar, Yıl A Zamanı’nın genel teması, kurtuluşun evrenselliği ve inancın dayanıklılığı üzerine üç metni bir araya getirir. İsa 56,1.6-7, Tanrı’nın evinin tüm halk için dua yeri olacağını, yabancı uluslardan gelenlerin de Rab’be bağlanarak evine girebileceğini bildirir. Rom 11,13-15.29-32, Tanrı’nın hediyelerini ve çağrısını değiştirmez olduğunu, tüm insanlığı kapsayacak şekilde kimi çağırdığını ve kimi kurtardığını açıklar. Mt 15,21-28’de, Kananeli kadının inatçı inancı anlatılır: İsa onu görmezden gelir, öğrencileri onu göndermeyi ister, ancak o ısrar eder ve İsa, “Büyük bir inancın var” der. Bu üç metin birbirine bağlanır: kurtuluş belirli bir gruba kapalı değildir, Tanrı’nın merhameti beklenen sınırların ötesine geçer ve inancın gücü zaferi getirir.

I. İlk Okuma: İsa 56,1.6-7

Tanrı şöyle der: “Adalet ve adaleti uygulayın, kurtuluşum yakında geliyor, adaletim ortaya çıkacak” (İsa 56,1). Ardından, o dönemin düşüncesi için şaşırtıcı bir sınır çizerek, “Yabancı uluslardan gelenler, Rab’be hizmet etmek, onun adını sevmek ve ona hizmet etmek için bağlanırlarsa, tüm yabancı uluslardan gelenler, benim kutsal dağım ve dua evimde toplanacaklar” (vv.6-7) der. Bu, İsa’nın tapınağa atıfta bulunacağı cümleyle sonuçlanır: “Çünkü benim evim, tüm halklar için dua evi olarak adlandırılacak” (v.7). Tapınak, bir ulusun mülkü değildir; tüm sevgi dolu Tanrı’nın sevdiklerinin buluştuğu yerdir. Tanrı’nın halkını kanla değil, antlaşma, ilahi ismin sevgisi ve adaletin uygulamasıyla tanımlar.

II. İkinci Okuma: Rom 11,13-15.29-32

Gentil bir elçi olan Pavlus, kurtuluş tarihi boyunca Tanrı’nın lütfunun mantığını açıklar. O, kendi arasında Yahudileri kıskandırmak için, Tanrı’nın lütfunu yabancı uluslara yöneltir (Rom 11,14). Ama bu, Tanrı’nın kimseyi reddetmediğini, aksine tüm insanlığı kurtarmak için lütfunu genişlettiğini gösterir. “Eğer dünyanın reddi kurtuluş için bir uyanış getiriyorsa, kabul edilenlerin dirilişi ne olacak?” (v.15) der. Ve her şeyin temelini oluşturan ilkeler: “Tanrı’nın hediyeleri ve çağrısı değişmez” (v.29). Tanrı, kimseyi seçme konusunda fikrini değiştirmez. Ve sonuç, “Tanrı, tüm insanlığı, kimseyi hariç tutmadan, lütfuna teslim etti” (v.32) şeklindedir. “Tüm insanlık” iki kez tekrarlanır: tüm insanlık, günahkarlık içinde ve Tanrı’nın lütfuna ihtiyaç duyan. Tanrı’nın sevgisi, kimseyi kurtuluşu ve lütfunu almaktan alıkoymaz; kimseyi de lütfunun teklifinden dışlamaz.

III. İncil: Matfeu 15,21-28

İsa, pagan bölge olan Tiro ve Sidon’a çekilir. Bir Cananeili kadın, “Rabbe, Davut’un oğlu, beni merhamete boğ! Kızım şiddetli bir şekilde şeytana sahip” (Matfeu 15,22) diyerek yakarır. İsa ona bir kelime bile cevap vermez. Öğrencileri, onu sessizce göndermesini isterler çünkü arkalarında yüksek sesle bağırmaktadır. İsa, görünüşte bir sınırlama ile cevap verir: “Ben sadece İsrail evinin kaybolan koyunları için gönderildim” (v.24). Kadın diz çöker ve yalvarır: “Rabbim, lütfen bana yardım et” (v.25). İsa sertleşir: “Çocukların ekmeklerini köpeklerden alamazsınız” (v.26). Kadın mükemmel bir cevap verir: “Doğrudur, Rabbe, ama köpekler bile efendilerinin masasından düşen kırıntıları yer” (v.27). İsa, “Kadın, büyük imanın var! İstediğin gibi olsun” (v.28) diyerek ilan eder. Kız o anda iyileşir. İsa’nın direnci reddetmek değil, imanın sınanması için bir testtir. Cananeili kadın, vazgeçmeyen ve dua etmeyen, sınırlamayı argümanına dönüştüren ve dışlanmasını dahil etme nedeni olarak kullanan bir model olarak öne çıkar.

IV. Meryem ve herkes için dua evi

İsa 56, herkes için bir dua evi vaadinde bulunur. Meryem, bu evin merkezinde yer alır: Akt 1,14’te, öğrenciler dua etmeye devam ederken Meryem, Cenakül’de ortada duruyor ve Yahudileri ve Gentileri aynı Ruh etrafında topluyordu. İsa 56’da vaad edilen dua evi, Cenakül’de başlar ve Meryem onun kalbidir. Cananeili kadının imanı, başka bir Marioloji olayı olan Kana’yı aydınlatır. Kana’da, Meryem İsa’ya yalvarır ve O, görünüşte bir sınırlama ile cevap verir (“Henüz zamanım gelmedi”), tıpkı Cananeili kadına sessizlikle ve daha sonra çocuklar ve köpekler hakkındaki ifadeyle cevap verdiği gibi. Meryem, Cananeili kadının gibi vazgeçmez: “Servetlerine, ne yapacağını söyle” der. İsa harekete geçer. Meryem’in duası, Cananeili kadının dua yapışının yapısını taşır: ısrar etmeden, sınırlamayı güvene dönüştürür ve Tanrı’nın zamanını bekler. Rom 11,32, Tanrı’nın tümün merhametini istediğini söyler: Meryem, herkes için aracılık eden bir dua eden, çünkü kendi deneyimi sayesinde Oğul’un ısrarcı olmayanlara karşı direnmediğini bilir.