Ο άγιος Ιωάννης Ευδή (δ. 1680) και η αγία καρδιά της Μαρίας

Ιωάννης Ούντ (1601-1680): Εκπαίδευση στο Ορτόριο του Μπερούλ και η Μαριανή Κλήση από το Κολέγιο της Καέν

Γεννημένος το 1601 στο Ρι, στη Νορμανδία, από αγροτική οικογένεια, σπούδασε στο Ιησουιτικό Κολέγιο της Καέν, όπου συμμετείχε σε μια φλογερή Μαριανή Συγκρότηση. Το 1623 εντάχθηκε στο Ορτόριο και επωφελήθηκε από την επαφή με τον Πίερ ντε Μπερούλ, ο οποίος τον οδήγησε να κάνει το όρκο της Αγίας Σκλαβιάς, και με τον Κάρλ ντε Κονδρέν, στον οποίο θα είναι πάντα ευγνώμων. Μετά την ιεροσύνη, αφιέρωσε τον εαυτό του σε λαϊκές αποστολές (προσέγγισε πάνω από 100 αποστολές στη βορειοδυτική Γαλλία μεταξύ 1632 και 1674). Το 1643 αποχώρησε από το Ορτόριο για να ιδρύσει την Συγκρότηση του Ιησού και της Μαρίας με στόχο πρώτα να εκπαιδεύσει το κλήρο σε σεμινάρια και στη συνέχεια να πραγματοποιήσει αποστολές.

Το 1648 γιόρτασε, με την έγκριση του επισκόπου της Αυν, τη λατρευτική γιορτή της Καρδιάς της Μαρίας και το 1672 σε όλες τις κοινότητες του η γιορτή του Σαγρού Καρδιάς του Ιησού.

. Πέθανε στο Καέν το 1680. Αξιοποιήθηκε το 1909 και αγιοποιήθηκε το 1925.

Η μαριολογική παραγωγή του Ιωάννη Ουντ: «Το θαυμαστό καρδιά της Μαρίας» (1681) και τα ποιμαντικά γραπτά με επιρροή Μπερουλλιανού χαρακτήρα

Τα πολλά γραπτά του Αγίου έχουν εξέχοντα ποιμαντικό και πνευματικό χαρακτήρα, εμπνευσμένα από τον Μπερουλλό, αλλά σε στυλ πιο κατάλληλο για τους λαϊκούς πιστούς. Το πιο γνωστό και επανεκδοθέν βιβλίο του είναι «Η ζωή και το βασίλειο του Ιησού στις χριστιανικές ψυχές» (1637), συμπληρωμένο από το «Σύμβαση του ανθρώπου με τον Θεό μέσω του Βαπτίσματος» (1654). Ο Ουντ θεμελιώνει την χριστιανική ύπαρξη στο θεμελιώδες μυστήριο του Βαπτίσματος, το οποίο συγκρίνει με μια «σύμβαση συμμαχίας» στην οποία ο Θεός μας επικοινωνεί τη ζωή Του και εμείς δεσμευόμαστε να ζούμε ως παιδιά του Θεού και να προσαρμόζουμε τη ζωή μας σε εκείνη του Χριστού.

Όλοι καλούνται στην αγιότητα: «Όλοι οι χριστιανοί, ανεξαρτήτως κατάστασης ή τάξης στην οποία ανήκουν, είναι υποχρεωμένοι, ως χριστιανοί και μέλη του Ιησού Χριστού, να ζουν τη ζωή της κεφαλής τους, δηλαδή, μια πλήρως αγνή ζωή» («Η ζωή και το βασίλειο του Ιησού στις χριστιανικές ψυχές» 6,1). Ένα τέλειο παράδειγμα αυτής της ζωής σε Χριστό είναι η Μαρία, η οποία από μόνη της «δεν είναι τίποτα, δεν έχει τίποτα, δεν μπορεί να κάνει τίποτα». Ο Ιησούς «είναι όλα μέσα της: είναι η ύπαρξή της, η ζωή της, η αγιότητά της, η δόξα, η δύναμη και η μεγαλοπρέπειά της» («Η ζωή και το βασίλειο του Ιησού στις χριστιανικές ψυχές» 3,11).

Εργασθείς επί πολλά έτη και ολοκληρώσας το έργο λίγους εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, συνέθεσε το μαριανό βιβλίο Το Θαυμαστό Καρδιά της Αειπάρθενου Μητρός Θεού ή η λατρεία προς το Άγιο Καρδιά της Μαρίας (1681). Ο Εύδη σκοπεύει να καλύψει την έλλειψη ενός βιβλίου που «προτρέπει τις καρδιές των αναγνωστών στη λατρεία και τη ιδιαίτερη αφοσίωση στο αγαπητό της Καρδιά».

Εμπνευσμένος από τις 12 αστέρες της Γυναίκας του Αποκαλυπτικού, ο Εύδη χωρίζει το Θαυμαστό Καρδιά σε 12 βιβλία και, καθώς ο αριθμός 12 είναι καθολικός, τον εφαρμόζει επίσης σε ορισμένες υποδιαιρέσεις. Ο ίδιος αποκαλείται προφήτης της καρδιάς, καθώς ενοποιεί όλη την πνευματική ζωή στην καρδιά, την οποία θεωρεί ως σύμβολο εσωτερικότητας και αγάπης, αλλά και ως παρουσία και ζωή του Θεού μέσα μας: ο Θεός είναι η καρδιά της καρδιάς μας. Αυτή η πραγματικότητα εκδηλώνεται ιδιαίτερα σε Μαρία, στην οποία ζει και βασιλεύει τέλεια η καρδιά του Ιησού, στο σημείο που σχηματίζουν μαζί μια καρδιά. Ο άγιος μιλά, επομένως, για την καρδιά του Ιησού και της Μαρίας, προσδιορίζοντας ότι είναι ενωμένες από τον ίδιο Άγιο Πνεύμα όχι σε ενότητα ουσίας, αλλά σε συναισθήματα, στοργή και θέληση.

Πέρα από αυτή τη διάκριση, υπάρχει μια συγκεκριμένη συστηματική τάξη, ή μάλλον, μια ισχυρή εσωτερική συνοχή, η οποία συνίσταται στην παρουσίαση της φύσης της Καρδιάς της Μαρίας, των θεμελίων της αφοσίωσης με ιδιαίτερη αναφορά στον Πατέρα, στον Υιό και στον Άγιο Πνεύμα, τον Ύμνο της Καρδιάς της Μαρίας, τους λόγους και τα μέσα για την τιμή της, και τελικά, μια επεξεργασία για την Καρδιά του Ιησού.

Η αφοσίωση στην Πανάγια Μητέρα του Θεού σύμφωνα με τον Ιωάννη Εύδη: χριστολογική βάση και θεολογία της καρδιάς της Μαρίας

Πώς να τιμήσουμε τον Ιησού μέσα από τη Μαρία: η ευδησική θεολογία της σχέσης μεταξύ της καρδιάς του Χριστού και της καρδιάς της Μαρίας

Η αφοσίωση στην Πανάγια Μητέρα του Θεού είναι τόσο ευπρόσδεκτη στον Υιό της και τόσο αξιέπαινη, αγαπητή και οικεία σε κάθε αληθινό Χριστιανό, που δεν υπάρχει ανάγκη να την προτείνουμε σε εκείνους που επιθυμούν να ζήσουν με χριστιανικό τρόπο, όπως είναι η περίπτωση εκείνων στους οποίους αφιερώνουμε αυτό το βιβλίο.Θα πω μόνο ότι δεν πρέπει να διαχωρίσουμε αυτό που ο Θεός ένωσε τόσο τέλεια. Ο Ιησούς και η Μαρία είναι πράγματι τόσο ενωμένοι που όποιος βλέπει τον Ιησού βλέπει και τη Μαρία, όποιος αγαπά τον Ιησού αγαπά και τη Μαρία, και όποιος είναι αφοσιωμένος στον Ιησού είναι επίσης αφοσιωμένος στη Μαρία.Ο Ιησούς και η Μαρία είναι οι δύο πρώτοι θεμελιώδεις παράγοντες της χριστιανικής θρησκείας, οι δύο ζωντανές πηγές όλων των ευλογιών μας, οι δύο όροι της αφοσίωσής μας και τα δύο σημεία αναφοράς στα οποία πρέπει να κοιτάζουμε σε όλες τις πράξεις και ασκήσεις μας. Δεν είναι αληθινός Χριστιανός αυτός που δεν έχει αφοσίωση στη Μητέρα του Ιησού Χριστού και όλων των Χριστιανών. Επομένως, ο Άγιος Άνσελμος και ο Άγιος Βοναβέντσα υποστηρίζουν ότι δεν είναι δυνατόν αυτοί που δεν είναι αγαπητοί από τη Αγία Μητέρα τους να δεχτούν τον Ιησού Χριστό, όπως και εκείνοι στους οποίους εκείνη στρέφει το ευνοϊκό της βλέμμα δεν μπορούν να καταστραφούν.Προσθέτω ακόμη ότι, καθώς πρέπει να συνεχίσουμε να ασκούμε τις αρετές και να καλλιεργούμε μέσα μας τα συναισθήματα του Ιησού Χριστού, πρέπει επίσης να συνεχίσουμε και να καλλιεργήσουμε μέσα μας τα συναισθήματα αγάπης, σεβασμού και αφοσίωσης που είχε ο ίδιος ο Ιησούς προς τη ευλογημένη Μητέρα του. Τότε, την αγάπησε τέλεια και την τίμησε με θαυμαστό τρόπο: την επέλεξε για Μητέρα, υποτάχθηκε σε εκείνη ως Υιός, πήρε από εκείνη μια ύπαρξη και μια νέα ζωή, επιθυμούσε να συνδεθεί μαζί της, υποτάχθηκε σε εκείνη, έμαθε από εκείνη πώς να συμπεριφέρεται στην παιδική ηλικία και στη μυστική ζωή στη Ναζαρέτ, την έκανε κυρία του ουρανού και της γης, την εξύψωσε και επιθυμούσε να την εξυψώσει από όλους.Και έτσι, για να συνεχίσουμε στη γη την ίδια πατρική αγάπη και την ίδια αφοσίωση που είχε ο Ιησούς προς τη Μητέρα του, πρέπει να καλλιεργήσουμε σε αυτή μια ιδιαίτερη αφοσίωση και να την τιμήσουμε με μοναδικό τρόπο. Τώρα, για να την τιμήσουμε όπως περιμένει από εμάς ο Θεός και όπως αυτή ίδια επιθυμεί, πρέπει να κάνουμε τρία πράγματα:

Να λατρεύουμε τον Ιησού μέσα από τη Μαρία: να θαυμάζουμε και να δοξάζουμε μόνο τον Υιό, αρχή της ευδησικής πνευματικότητας

1. Στο πρόσωπο της Μαρίας, πρέπει να κοιτάζουμε και να προσκυνούμε τον Υιό της: να τον κοιτάζουμε και να τον προσκυνούμε μόνο Του. Έτσι, πράγματι, αυτή επιθυμεί να τιμάται, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι μόνη της δεν είναι τίποτα, αλλά ότι ο Υιός της Ιησούς Χριστός είναι όλα για εκείνη: αυτός είναι η ύπαρξή της, η ζωή της, η αγιότητά της, η δόξα της, η δύναμή της και η μεγαλοπρέπειά της. Πρέπει να ευχαριστούμε τον Ιησού για τη δόξα που επιθυμούσε να λάβει μέσα της και από εκείνη. Πρέπει να προσφερθούμε σε αυτόν και να του ζητήσουμε να μας δώσει τη Μαρία και να τακτοποιήσει τα πάντα ώστε η ζωή και οι πράξεις μας να αφιερώνονται για να τιμήσουν τη ζωή και τις πράξεις του. Πρέπει να ζητήσουμε από αυτόν να μοιραστεί μαζί μας τον αγάπη που είχε για εκείνη και τις άλλες αρετές της. Πρέπει να ζητήσουμε από αυτόν να μας χρησιμοποιήσει για να την τιμήσουμε, ή καλύτερα, για να τιμηθεί μέσα από εμάς, με τον τρόπο που αυτός επιθυμεί.

Τιμή προς τη Μαρία ως Μητέρα του Θεού και κυρία: ευγνωμοσύνη, εξάρτηση και προσευχή στη δεομένη λατρεία

2. Πρέπει να αναγνωρίσουμε και να τιμήσουμε τη Μαρία ως Μητέρα του Θεού μας και μετά ως τη δική μας Μητέρα και Κυρία. Να της ευχαριστούμε για το ότι τιμά, δοξάζει και υπηρετεί τον Ιησού Χριστό, τον Υιό της και τον Κύριό μας. Να αναφερόμαστε σε εκείνη, μετά τον Θεό, ως την ύπαρξή μας και τη ζωή μας. Να εξαρτόμαστε από εκείνη και να ζητάμε από αυτήν να μας καθοδηγεί σε όλα όσα αφορούν τη ζωή μας. Να την προσφέρουμε σε αυτήν και να υποταχτούμε σε αυτήν ως δούλοι, ζητώντας της να αναλάβει πλήρη εξουσία πάνω μας, να μας διαχειρίζεται σύμφωνα με την καλή της διάθεση για τη δόξα του Υιού της και να μας ενώσει με όλη την αγάπη και την ευγνωμοσύνη που της έδειξε και της προσφέρει ξανά για όλη την αιωνιότητα.Είναι καλό να προσφέρουμε τέτοιες τιμές σε αυτήν κάθε μέρα και ιδιαίτερα μία φορά την εβδομάδα ή τουλάχιστον μία φορά το χρόνο.

Πολλές τρόποι τιμής προς τη Μαρία σύμφωνα με τον Ιωάννη του Ουδέση: σκέψη, λόγια, έργα και πρακτικές λατρείας

3. Με πολλούς τρόπους μπορούμε και πρέπει να τιμήσουμε την Παρθένο άξια κάθε τιμής:Με σκέψη και περισυλλογή, εξετάζοντας την αγνότητα της ζωής της και την τελειότητα των αρετών της.Με λόγια, ευτυχισμένοι που μιλάμε για αυτήν και γνωρίζουμε το μέγεθός της.Με έργα, πραγματοποιώντας πράξεις τιμής και ενότητας μαζί της.Με μίμηση, δεσμευόμενοι να μιμηθούμε τις αρετές της, ιδιαίτερα την ταπεινότητα, την αγάπη, τον αγνό έρωτα, την απομάκρυνση από όλα και την αγνότητα που είναι εντελώς θεϊκή. Η σκέψη αυτής της αρετής πρέπει να εμφυσήσει σε εμάς το ισχυρότερο πόθο να αποφύγουμε, να φοβηθούμε και να αποδοκιμάσουμε με τρόμο οτιδήποτε, ακόμα και το μικρότερο, είναι αντίθετο προς την αγνότητα, στις σκέψεις, τα λόγια και τα έργα.Τελικά, μπορούμε να τιμήσουμε την Αειπάρθενο με προσευχές και πνευματικές ασκήσεις, όπως το ροζάριο, το οποίο πρέπει να είναι αγαπητό σε όλους τους Χριστιανούς. Η προσευχή της Παναγίας, για να διαβαστεί σε κοινωνία με την αγάπη και την αφοσίωση που είχε ο Ιησούς για αυτήν, προς τιμή της ζωής του Υιού της και των αρετών και των έργων της.Μια ακόμα λέξη. Έτσι, κάθε χρόνο πρέπει να τιμήσουμε ένα ιδιαίτερο μυστήριο του Ιησού, όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Γι’ αυτό είναι καλό να επιλέξουμε κάθε χρόνο, την ημέρα της Ανάληψης της Αειπάρθενου, ένα από τα μυστήρια της για να το τιμήσουμε πιο ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του έτους. Γι’ αυτό προτείνω εδώ τα κύρια μυστήρια της ζωής της Μαρίας. [Σημειώνουμε ότι μέχρι την τελευταία μεταρρύθμιση της Λειτουργίας, η Ακρόαση της Αειπάρθενου ήταν γιορτή στην οκτάδα της Ανάληψης, ακριβώς στις 22 Αυγούστου!](Μετάφραση και προσαρμογή από: J. Eudes, Le royaume de Jésus, σε Oeuvres complètes I, 337-340)