Η Παναγία των Ευχαριστιών ή της Χάρης: συμπέρασμα.

Η Χάρη ως συμμετοχή στη θεία ζωήΗ χάρις μπορεί να θεωρηθεί ως η κοινωνία με τον Πατέρα μέσω του Χριστού στο Άγιο Πνεύμα. Η εκπαιδευτική διαδικασία που είναι ευλογημένη εκπαιδεύει τους ανθρώπους να απελευθερωθούν από την αμαρτία και να επιτύχουν τη θεοποίηση (θεοποίηση). Η Πατερική θεολογία εκφράζει αυτό το μυστήριο ως εξής: «Ο Θεός έγινε άνθρωπος, ώστε ο άνθρωπος να γίνει Θεός». Εδώ το Νέο Τεστάμενο μιλά για την εκχύλιση του Αγίου Πνεύματος ως αρχή αναγέννησης (Ιωάννης 3,5-7), νέας ζωής (Ρωμαιοί 5,5, 6,4), θυγατρικής σχέσης (Ρωμαιοί 8,15-16, Γαλάτες 4,6) και αιώνιας ζωής (Ρωμαιοί 6,23).Η διδασκαλία της δικαίωσης επικεντρώθηκε στην απαλλαγή και το συγχωρητικό των αμαρτιών και άφησε στην άκρη την αναγέννηση για τη νέα ζωή. Στην πραγματικότητα, η δικαίωση τοποθετεί τον άνθρωπο σε μια νέα σχέση με τον Θεό, αλλά η αναγέννηση σύμφωνα με το Άγιο Πνεύμα μεταμορφώνει την εσωτερική ζωή, τη σπίθα της ζωής, και τον τοποθετεί σε διαφορετική θέση για να αντιμετωπίσει τη ζωή. Στο βάθος, η αποδοχή της χάρης δεν είναι ανθρώπινο έργο. Αυτός που λαμβάνει ένα δώρο δεν συμμετέχει στην πρωτοβουλία του δώρου, απλώς το δέχεται, αλλά υπάρχει δώρο μόνο όταν αυτό γίνει δεκτό. Αν δεν γίνει δεκτό, υπάρχει η καλή πρόθεση αυτού που προσφέρει, και στην περίπτωσή μας το δώρο του Θεού είναι ο Χριστός. Μέχρι να γίνει δεκτό με ελευθερία, δεν πραγματοποιείται ως προσφορά. Σε αυτό το πλαίσιο, η διδασκαλία του Πέτρου σχετικά με τη συμμετοχή στη θεϊκή φύση (2 Πέτρου 1,4) αντανακλά αυτή την πραγματικότητα, καθώς η ταυτότητα της ανθρώπινης φύσης είναι η αποδοχή του δώρου του Θεού. Μακριά από τον πανθεϊσμό ή την αποφασία ενός άφωνου και απροσδιόριστου Θεού, το φωτιστικό φως της χάρης φωτίζει το νου του ανθρώπου για τη δράση του Θεού και τον καθιστά ικανό να σχετίζεται με συνείδηση και αγάπη.Πέρα από όλες τις ονομασίες που έχουν δοθεί στη διάρκεια της θεολογικής ιστορίας σχετικά με τη σχέση ως ατύχημα ή ουσία, σήμερα είμαστε σε θέση να κοιτάξουμε το μυστήριο της Τριάδας και την ενσάρκωση ως αποκάλυψη του Θεού, και να σκεφτούμε ότι εκεί ήταν η Μαρία και επίσης το μυστήριο της Τριάδας που εκρήγνυται στην ιστορία για να τη σώσει. Η χάρις δεν είναι μια τυχαία, περιστασιακή ή ακόμη και τυχαία παρέμβαση στη ζωή του ανθρώπου, αλλά ένας ουσιαστικός τρόπος της ανθρώπινης ύπαρξης που του επικοινωνήθηκε από τη θεϊκή καλοσύνη.Η χάρη ανθρωποποιεί τον άνθρωποΗ χριστιανική έννοια του Χριστού ως αληθινού Θεού και αληθινού ανθρώπου μας βοηθά να αντιληφθούμε την προοδευτική ανθρωποποίηση που έφερε η θεοποίηση ως κεντρικό μήνυμα που συγκλίνει στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Στον μετα-συνοδικό κόσμο, είναι απροσδόκητο στο Καθολικισμό η σκέψη της χάρης που μας κάνει παρόμοιους με τον Θεό, που θα μπορούσε να παραλείψει την απαραίτητη ανθρωποποίηση, καθώς απελευθερώνει την ανθρώπινη ελευθερία από την ανευθυνότητα και ωριμάζει το εγώ. Όταν βλέπουμε το πρόσωπο του Μεσσία, βρίσκουμε το παράδοξο μοντέλο της ανεκτάσιμης ένωσης μεταξύ Θεού και ανθρώπου, μεταξύ θεότητας και ανθρωπότητας, αλλά και την πηγή, καθώς μόνο στο μυστήριο του ενσαρκωμένου Λόγου βρίσκεται το φως του μυστηρίου του ανθρώπου (Gaudium et Spes 22). Στην πραγματικότητα, η θεοποίηση δεν μπορεί να σημαίνει ότι ο άνθρωπος αποκλίνει από την ανθρώπινη κατάσταση. Αντίθετα, είναι η κατάσταση της πλήρους ανθρωπότητας, καθώς ο διάλογος με τις θεϊκές προσωπικότητες οδηγεί τον άνθρωπο να πραγματοποιήσει την αρχική του προέλευση: εικόνα και ομοίωση του Θεού (Γέν. 1,26). Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι η χάρη είναι ο σκοπός της ζωής του ανθρώπου: ένα γεγονός διαλόγου που συνδέει ζωντανά τον Θεό και τον άνθρωπο. Δύο στοιχεία είναι απαραίτητα: η πρόταση του Θεού και η απάντηση του ανθρώπου, η οποία εκδηλώνεται σε σχέση αγάπης και επικοινωνία της θεϊκής ζωής. Σε όλη την ιστορία της σωτηρίας, από τη δημιουργία έως την αποκάλυψη, η χάρη βρίσκει αποδοχή από τα μέλη του λαού του Θεού, ιδιαίτερα από τους βαπτισμένους, καθώς είναι δώρο της αναγέννησης της νέας και θεϊκής ζωής στην καρδιά του ανθρώπου στο Πνεύμα του Πατρός και του Υιού.Μαρία και η χάρη στο Νέο ΤεστάμενοΟ Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Ζωντανού Θεού, είναι η πληρότητα της χάρης και της αλήθειας (Ιωάννης 1,14). Στη μορφή της Μαρίας, αυτό εκδηλώνεται με δύο τρόπους: η καλοσύνη του Πατρός που συνενώνει σε Μαρία όλη την εργασία του Παλαιού Διαθήκης, και η θεία και πνευματική μητρότητα που προκύπτει από τη θέληση του Πατρός, με τον Λόγο να επικοινωνεί στον κόσμο. Στην πραγματικότητα, είναι απρόσιτο να σκεφτούμε θεολογικά τη χάρη χωρίς να ρωτήσουμε για την «πλήρη χάρη» (Λουκάς 1,28).Η απάντηση της Μαρίας στη Χάρη

Η καλοσύνη του Πατρός που κοιτάζει τη Μαρία, η οποία έλαβε χάρη από τον Θεό, μέσω του αγγέλου την ονομάζει στην ιστορία της σωτηρίας για πρώτη φορά όχι ως Μυρμή, αλλά ως κεχαριτωμένη «πλήρης χάρης» (Λουκάς 1,28). Αυτό το όνομα σημαίνει αδιάκοπη αποδέκτρια της θεϊκής αγάπης. Αυτή η δύσκολη στη μετάφραση λέξη βρίσκει τις ρίζες της στο ευχαριστώ και εμφανίζεσθαι ευνοϊκός, υποδεικνύοντας μια διαρκή ενέργεια του θεϊκού έρωτα προς τη Μαρία. Η ενέργεια του θεϊκού έρωτα στη Μαρία την μεταμορφώνει, καθώς την ευλογεί και πραγματοποιεί σε αυτήν μεγάλα πράγματα, ξεκινώντας από τη παρθένο μητρότητα του Λόγου του Θεού.

Η ολόκληρη αφήγηση της Ανακοίνωσης δείχνει τη σχέση της Μαρίας με τους πρόσωπα της Τριάδας. Ο Πατέρας είναι αυτός που στέλνει τη χάρη στη Μαρία, πραγματοποιώντας την ενσάρκωση του Υιού που γίνεται γιος της Μαρίας μέσω της δύναμης του Αγίου Πνεύματος (Λουκάς 1,35), το οποίο την καλύπτει με τη σκιά του, όπως η Κιβωτός της Συμφωνίας καλύπτονταν από τη σύννεφο στην έρημο. Η χάρη, κατανοούμενη ως αγάπη προς τα πρόσωπα της Τριάδας, βρίσκει σε Μαρία τον χώρο για να σώσει την ιστορία, καθώς στην Παρθένο χάρη και ελευθερία συμπίπτουν. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι η Μαρία είναι εικόνα της Τριάδας, καθώς αποκαλύπτει την ενέργεια του Θεού στον κόσμο και την κατάλληλη απάντηση του ανθρώπου: πλήρη διαθεσιμότητα προς τη θέληση του Πατρός: «Ιδού η δούλη του Κυρίου, ας γείνεί σε μένα σύμφωνα με το λόγο σου» (Λουκάς 1,38).

Η Μαρία Μητέρα στην τάξη της Χάρης