Jestem drogą, prawdą i życiem (J 14, 6-1, pt 2)

Ja jestem drogą i prawdą i życiem; nikt nie przychodzi do Ojca, jeśli nie przeze Mnie.
J 14,6

W piątej niedzielę Wielkanocną roku A, trzy teksty skupiają się na tożsamości Chrystusa i misji Kościoła. Akt 6,1-7 opowiada o wyborze siedmiu diakonów, gdy społeczność chrześcijańska rośnie, a napięcia wewnętrzne wymagają rozwiązania; Dwanaście apostołów powierza obsługę stołów siedmiu mężczyznom pełnym Ducha Świętego, aby mogli poświęcić się słowu i modlitwie. Pierwszy list Piotra 2,4-9 przedstawia tożsamość ochrzczonych: żywe kamienie zbudowane na fundamentie Chrystusa, wybrana rzesza, królewskie kapłaństwo, święta naród. Ewangelia Jana 14,1-12 zawiera przemówienie Jezusa w czasie Ostatniej Wieczerzy, w którym przygotowuje uczniów do swojej śmierci i zmartwychwstania, mówiąc: „Nie niech się serce wasze turbuje… Wierzcie w Boga, wierzcie we Mnie. W domu Ojca mojego jest wiele mieszkań… Pójdę i przygotuję wam miejsce”.I. Pierwszy czytanie: Akt 6,1-7W miarę wzrostu społeczności chrześcijańskiej pojawiają się skargi ze strony Greków-Żydów, którzy czują się zaniedbywani podczas codziennego rozdawania żywności. Dwanaście apostołów zwołuje zgromadzenie i proponuje: „Nie powinniśmy porzucić Słowa Bożego, aby oddawać się obsłudze stołów” (Akt 6,2-3). Wybrani są siedmiu, w tym Stefan, pełen wiary i Ducha Świętego, oraz Filip. Po modlitwie apostołowie nakładają im ręce. „Słowo Boże rozprzestrzeniało się, a liczba uczniów znacznie wzrosła w Jerozolimie, a wielu kapłanów przyłączyło się do wiary” (v.7). Wybór diakonów ukazuje mądrość organizacyjną wczesnego Kościoła: Słowo Bożego wymaga oddanych mu sług, a praktyczna pomoc dla potrzebujących również wymaga zaangażowanych ludzi.II. Drugie czytanie: 1 List Piotra 2,4-9„Przychodzicie jako żywe kamienie, odrzucone przez ludzi, ale wybrani i cenieni przed Bogiem” (v.4). Piotr stosuje do każdego ochrzczonego język, który w Biblii był zarezerwowany dla narodu Izraela: „Wy jesteście wybraną rasą, królewskim kapłaństwem, świętym narodem, szczególnym posiadaniem Boga, aby ogłaszać chwały tego, który was powołał z ciemności do swojego niezwykłego światła” (v.9). Tożsamość ochrzczonego nie jest oparta na pochodzeniu czy czynach, ale na tym, co otrzymał – Chrystusie. Kamień odrzucony przez budowniczych stał się kamieniem węgielnym, a każdy ochrzczony jest częścią tej samej budowy.III. Ewangelia: Jan 14,1-12W przemówieniu podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus przygotowuje uczniów do swojej śmierci i zmartwychwstania. „Nie niech się serce wasze turbuje… Wierzcie w Boga, wierzcie we Mnie” (J 14,1-2). Tomasz pyta: „Panie, nie wiemy, gdzie idziesz; jak możemy poznać drogę?” Jezus odpowiada: „Ja jestem drogą i prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca, jeśli nie przeze Mnie” (v.6). Filip prosi: „Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy”. Jezus odpowiada pytaniem: „Filipie, tak długo jestem z wami i nie poznawałeś Mnie? Kto widział Mnie, ten widział Ojca” (v.9). Dzieła, które Jezus wykonuje, są dziełami Ojca, który mieszka w Nim. „W prawdzie powiadam wam: kto wierzy we Mnie, ten też dokona dzieł większych niż te, które widziałem” (v.12). Odchodzący Jezus staje się bardziej obecny; uczniowie, którzy wierzą, będą kontynuować Jego dzieło poprzez Ducha Świętego.IV. Maria i kapłaństwo ciszyPierwszy List Piotra nazywa ochrzczonych „królewskim kapłaństwem”, aby ofiarowywać duchowe ofiary. Maria w sposób wyjątkowy i godny podziwu wypełniła to kapłaństwo. Na prezentację Jezusa w Świątyni, Maria oferowała Syna z ręki, czterdzieści dni po Jego narodzinach. Na krzyżu, przy boku Jezusa, ofiarnie oddała Go Ojcu. Maria jest wzorem kapłaństwa ciszy; w Akcie 1,14 przedstawiana jest jako obecna w modlitwie wspólnotowej. Ewangelia Jana 14 mówi o spokoju serca, który Maria reprezentuje; nie uciekła przed cierpieniem, ale przyjęła je z matczyną zgodą. Podobnie jak Maria, Chrystus przygotowuje miejsce dla wierzących w swoim zmartwychwstaniu, aby mogli kontynuować Jego misję w świecie.