Jak czytać mariologię biblijną?

Jak czytać mariologię biblijną: metoda i katedyry interpretacji

Wraz z tymi słowami zaczniemy wspólnie uczyć się, jak w rzeczywistości mariologicznie odczytywać Świętą Pisma i “wersetów maryjnych”.Tylko w ostatnich dekadach obserwujemy rygorystyczne badania mariologii biblijnej, które pozwalają nam odkryć ukryte skarby zawarte w wersetach. Kluczowe znaczenie ma połączenie faktu i znaczenia, gdyż nie chodzi o dokument opisujący fakty, ale o tekst teologiczny. Zainteresowanie wydarzeniami i historią nie jest wykluczane przez ewangelistów, ale nie stanowi dominującego elementu. Ta różnica jest niezwykle istotna w kontekście mariologii biblijnej: droga do kształtowania tekstów Świętego Pisma o Marii przedstawia nam mediację między tekstem a tradycją kościelną, która ją poprzedzała. Dziś możemy z całą pewnością mówić o tradycji liturgicznej, która następnie znalazła potwierdzenie w Świętej Pisma.Inne elementy, które należy wziąć pod uwagę podczas czytania „wersyków maryjnych”, to ich wpływy z starożytnych żydowskich tekstów Pisma Świętego, obecnych lub nie w Starym Testamencie, oraz współczesnej literatury Izraela, oświetlonej Paschą i narodzinami Dziecka z Betlejem. W rzeczywistości bardzo ważnym aspektem jest to, że dzieciństwo Jezusa zapowiada, bardziej niż zmartwychwstanie, chwałę Krzyża i odrzucenie Syna Człowieka przez tych, którzy byli wybranym ludem.Te paralele są tak istotne, że otwierają nas na zrozumienie relacji między „wersykami maryjnymi” a całą kulturą Izraela, z całą nowością wcielenia i Krzyża, i skondensują Ewangelie. Relacja między narracjami o dzieciństwie a resztą Ewangelii jest źródłem, które wciąż nas zaskakuje. Badanie harmonii i ciągłości między „wersykami maryjnymi” powinno skupić się na języku, stylu, literackich specyfikach i tematach rozdziałów ewangelicznych.Innym bardzo ważnym elementem w zrozumieniu „wersyków maryjnych” jest relacja między Tradycją a redakcją. Nie możemy ignorować redakcji, ale równie niewłaściwe jest zignorowanie interpretacyjnej tradycji tej redakcji, gdyż splatają się w tym nowe i stare elementy tego skarbu (Mt 13,52).Element hebrajski w tradycji liturgicznej synagogi i rabiny był przedmiotem ścisłego zainteresowania mariologii biblijnej. W rzeczywistości tendencja folklorystyczna i fantastyczna, z jaką „wersyki maryjne” były postrzegane w ostatnich wiekach, doprowadziła do zaniedbania teologicznego, które obecnie przekształciło się w zapomnienie. Mimo że zainspirowały one dzieła artystyczne, które są nadal arcydziełami ludzkości, ich wartość w współczesnej teologii chrześcijańskiej oderwała się do tego stopnia, że są uważane za „opcjonalne”.Jako wkład w zrozumienie, w jaki sposób redakcja tekstu została zbudowana, pragnę przedstawić znaczenie „wpływu literatury targumicznej i midrasztycznej na „wersyki maryjne”.Targum: oznacza Tradycję. W Talmudzie wskazuje na teksty biblijne w języku aramejskim. Tak więc mamy Targum Daniela lub Esdrę. Później słowo „Targum” zaczęło oznaczać tłumaczenie Biblii na język aramejski. W tych tłumaczeniach znajdujemy zakodowane głębokie znaczenia słów i nawet wyrażeń targumicznych, które później stały się częścią Nowego Testamentu.Midrasz: słowo to oznacza edukacyjną narrację, interpretację. Pochodzi od hebrajskiego słowa drš, które oznacza szukanie, pytanie, dochodzenie, badanie. W ogólnym znaczeniu odnosi się do poszukiwania Boga w kultu, prawie, modlitwie. W związku z tym, midrasz jest owocem takich poszukiwań. Darasz i midrasz wskazują odpowiednio na metodę interpretacji Pisma Świętego i wynik takiej interpretacji. Metoda ta wykracza poza dosłowne, proste i oczywiste znaczenie tekstu, aby zbadać wszystkie jego głębsze aspekty. Za pomocą reguł, ta poszukiwanie sensu żywego istnieje, aby być realizowane i dostosowywane do ciągle nowych wymagań społeczności. Midrasz ma swoją podstawę w Pismie Świętym, jest obecny w Biblii, praktykowany w szkołach rabinicznych i synagogach znanych Jezusowi i Marii, przekazywany ustnie, tworząc zbiory midraszym, które są zasadniczo ciągłymi komentarzami do Pisma Świętego, lub też komentarzami do sobotnich czytań i świąt, midraszami homiletycznymi.Te były powszechne sposoby, w jakie Maria i Jezus byli nauczani w hebraizmie. Jednak gdy tekst, który komentujemy, nie może być oświetlony przez prawo i proroków, ale jest to osoba-zdarzenie, otwiera się nowy sposób czytania Pisma Świętego. Umierający i zmartwychwstający Chrystus jest punktem wyjścia i końcowym punktem całej ponownej interpretacji i aktualizacji Pisma Świętego. Absolutne prawo, które było wcześniej służące rozwojowi refleksji, przeszło pod władzę Chrystusa, który kończy Torę (prawo) swoimi interpretacjami. Dlatego, mimo że próbujemy kontekstu biblijnego i sposobów czytania i interpretacji z tamtego okresu, nie możemy zatrzymać się jako dany fakt, gdyż wobec wersetów maryjnych jesteśmy rzucani w morze oryginalności.Możemy stwierdzić, że wszystkie wersety mariane, choć nie są liczne, znajdują się w kluczowych punktach Nowego Testamentu: wcielenie, tajemnica paschalna i Pentekost. Wersety te należy interpretować i czytać w świetle ich bliskiego i odległego znaczenia, gdyż stopniowe pojawianie się Marii w Pismach Świętych stanowi źródło, które nie jest częścią typowego świadectwa apostołów. Jednak w życiu publicznym i aktywnym Jezusa, w jego działaniach na rzecz zbawienia, Maria jest obecna u boku Syna i uczniów, łącząc się z punktami stycznymi, wspomnieniami i tradycjami świadków głoszenia i zmartwychwstania Chrystusa. Możemy więc powiedzieć, że Jezus w Pismach Świętych ujawnia nam, kim jest Jego Matka.Uwrażliwy czytelnik zrozumie teraz, że czytanie wersetów marianych wymaga słuchania jednocześnie głosu tekstu świętego i Tradycji żywej, która poprzedza i przedłuża tę Tradycję.Aby pogłębić mariologię biblijną, zapoznaj się z encykliką Jana Pawła II: *Redemptoris Mater*, która stanowi wzór czytania i interpretacji Biblii oraz teologii Marii w historii zbawienia.Głębiej zgłębiaj tę tematykę: badaj *mariologię*, *teologię maryjną*, *aparicje maryjne* oraz *póstopniowe studia mariologiczne*.