Kutsal ayin büyük: Çıkış 19, Romalılar 5 ve Matta 9-10’da on iki elçinin gönderilmesi.

Mesih birçok şey yaptı, ancak işçiler az; bu nedenle, hasat için Rab’be yalvarın, size hasat için işçiler göndersin.
Mat 9:37-38 (Türkçe Kutsal Kitap)

Yıl A’nın On birinci Pazarı, üç metni bir araya getirir ve çağrılma ve görevle ilgilidir. Çıkış 19:2-6a, Sina Anlaşması’nı sunar: Tanrı, İsrail’i şahin kanatları altında kendine getirdi ve anlaşmayı korursa onu hazinesi, bir rahip ulusu ve kutsal bir millet olarak onurlandıracaktır. Rom 5:6-11, İsa’nın günahkarlar için ölümüyle Tanrı’nın sevgisini ilan eder: Oğlu’nun ölümüyle barışı elde ettik ve onun yaşamı aracılığıyla kurtarıldık. Mat 9:36-10:8, İsa’nın kalabalıklara karşı şefkatini ve on iki elçiyi, hastaları iyileştirmek ve Krallığı ilan etmek için gönderilmesini anlatır. Üç metin de aynı hareketi betimler: Tanrı’nın seçtiği, kurtardığı ve hizmetine sunduğu insanları.

I. İlk Okuma: Çıkış 19:2-6a

İsrail, Sina Çölü’ne vardı ve dağın eteğinde kamp kurdu. Tanrı, Musa’yı çağırdı ve şöyle dedi: “Siz kendiniz gördünüz ki, beni Mısır’dan şahin kanatları altında çıkardım ve size getirdim” (Çıkış 19:4). Şahin kanatları imgesi, hem şefkatin hem de gücün sembolüdür: Tanrı, İsrail’i şahin gibi taşıdı. Anlaşmanın koşulu itaat, ancak motivasyonu ise sevgidir: “Eğer sesime kulak verir ve antlaşmamı korursanız, siz benim hazinem olacaksınız, tüm milletler arasında” (v.5). Ve çağrılma: “Siz benim için bir rahip ulusu ve kutsal bir millet olacaksınız” (v.6a). İsrail, diğer ulusların arasında bir ulus değil, tüm uluslara yönelik bir ulus olarak çağrılır; kraliyet rahiplik, Tanrı ile dünya arasında aracılık etmeyi ifade eder.

II. İkinci Okuma: Rom 5:6-11

“Mesih, uygun bir zamanda, günahkarlar için öldü, biz hâlâ zayıftık” (Rom 5:6). Pavlus, Tanrı’nın tek taraflı girişimini vurgular: Önceden bizim dönüşümümüz veya haklı sayılmamız yok, ancak zayıflığımız ve günahımız. “Tanrı, biz hâlâ günahkarken, Mesih’in ölümüyle bizi Tanrı’ya uzattı” (vv.7-8). Tanrı’nın sevgisinin kanıtı, beklemediğimiz bir zamanda bizi affetmesidir. “Tanrı, Oğlu aracılığıyla bizimle barışmayı sağladı, böylece de artık Tanrı’ya karşı değiliz” (v.10). Barış, başlangıç noktası değil, nihai kurtuluşun kaynağıdır; Mesih’in dirilişiyle kesin olarak kurtarılırız. “Tanrı’nın lütfu, Mesih İsa aracılığıyla, günahkarlar için çok büyük oldu” (v.11).

III. İncil: Matta 9,36-10,8

İsa, şehirleri ve köyleri dolaşarak öğretir ve iyi haberi ilan ederdi. «Kitleleri görünce, onlara acıdu, çünkü yorgun ve ihmal edilmişlerdi, tıpkı bir koyun sürüsünün, koyun çobanı olmaksızın bırakılması gibi» (Matta 9,36). İsa’nın acısı yüzeysel bir duygu değildir; içten bir hareketin sonucu olarak eylem doğurur. Öğrencilere şöyle dedi: «Çok büyük bir hasat var, ama çok az işçi. Bu nedenle, hasatın efendisine, hasatına işçiler göndermesi için yalvarın» (vv.37-38). Sonra kendi inisiyatifini aldı: On iki kişiyi çağırdı ve onlara kötü ruhları kovma ve her türlü hastalığa ve sakatlığa şifa verme yetkisi verdi. Onlara net talimatlar verdi: «Gitmeniz ve ‘Göksel Krallık yakındır’ diye ilan etmeniz gerekiyor. Hastaları iyileştirin, ölüleri diriltiyin, lepraları temizleyin, şeytanları kovun. Aldıklarınızı ücretsiz olarak aldığınız gibi ücretsiz olarak verin» (10,7-8). «Ücretsiz olarak verin» ifadesi, Hristiyan misyonunun tarzını tanımlar: bir takas değil, ücretsiz olarak aldığınız şeyi ücretsiz olarak vermek.

IV. Meryem ve Kitlelere Karşı Acı Duyma

Çıkış 19’da İsrail, «kutsal bir krallık ve kutsal bir ulus» olarak tanımlanır: Meryem, yeni İsrail’de bu çağrının en tam gerçekleştiricisidir. En yüksek rahip anlamında, Tapınağa Sunu sırasında Oğul’u Babaya sunarken ve Çarmıha Gerilme’nin altında, günahkar insanlık ile Kutsal Tanrı arasında aracılık etti. Romalılar 5, İsa’nın günahsızları cezalandırmak için öldüğünü, bizim zayıflığımızdayken bunu yaptığını söyler: Gelenek, Meryem’i, Oğul’u zayıf ve günahkar insanlara sunan aracılık eden olarak görür, ancak bu, kurtuluş aracı (ki bu sadece İsa’ya aittir) değil, annenin şefkatli aracılığını temsil eder. Matta 9’da İsa, kitleleri «yorgun ve ihmal edilmiş» olarak görür ve onlara acı duyar: Meryem de, ona emanet edilen kitlelere karşı aynı acıyı hisseder. İsa’nın kitlelere karşı duyduğu acı, Meryem’in de hissettiği acıdır. On iki havarinin görevi, İsa’nın kitlelere duyduğu acının bir sonucudur; Meryem’in aracılığı da aynı acıyla başlar.