Η καρδιά της Μαρίας στον 2ο αιώνα

Η καρδιά της Μαρίας στον δεύτερο αιώνα: από τη Φάτιμα στο Δεύτερο Βατικανό

Η Καρδιά της Μαρίας στον 2ο Αιώνα

Η πρώτη προσευχή που απευθύνεται στην καρδιά της Μαρίας εμφανίζεται τον 12ο αιώνα: ο Βενεδικτινός μοναχός Έγκμπερτ του Σχόνάου (θ. 1184), αδελφός της διάσημης βιώτριας Ελισάβετ του Σχόνάου (θ. 1165), μας άφησε μια προσευχή που δεν απευθύνεται μόνο στη Μαρία, αλλά στην καρδιά της, η οποία με κάποιο τρόπο προσωποποιείται:

Loquar ad cor tuum, o Maria	Θα μιλήσω στην καρδιά σου, ω Μαρία
mundum	καθαρό
immaculatum	αμόλυντο
sanctum e amatissimum	άγιο και απεριόριστα αγαπητό
Να μεγαλοποιεί κάθε ψυχή, ω μητέρα γλυκύτητας, και να υψώνει για πάντα με τη γλώσσα κάθε ευσεβούς λαού την ευλογία της καρδιάς σου, από την οποία προήλθε η σωτηρία μας Λίγα αιώνες αργότερα, συναντάμε τον αδιαμφισβήτητο πρωτοπόρο της αφοσίωσης και της λατρείας της Καρδιάς της Μαρίας, τον άγιο Ιωάννη του Εύδη (θ. 1680). Αλλά πριν από τον μεγάλο μεταρρυθμιστή της θρησκευτικής ζωής στη Γαλλία τον 17ο αιώνα, εντοπίζονται ήδη τα σημάδια μιας ιδιωτικής αφοσίωσης που εντείνεται όλο και περισσότερο προς την Καρδιά της Μαρίας, σε συνδυασμό κυρίως με την αφοσίωση στην Καρδιά του Ιησού, η οποία αντλεί έμπνευση από την ανάπτυξη των βιβλικών θεμελίων που σχολιάζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς. Μια φράση του Ριχάρδου του Αγίου Λορέντζου (θ. 1245) αξίζει να σημειωθεί: «Ex corde b. Mariae Virginis processerunt fides et consensus, per quae duo initiata est salus mundi» Από την καρδιά της ευλογημένης Παρθένου Μαρίας προέκυψε η πίστη και η συναίνεση, με τις οποίες ξεκίνησε η σωτηρία του κόσμου Στις αρχές του 13ου αιώνα, ο άγιος Βοναβέντος (θ. 1274) διατυπώνει το θέμα ως εξής: «Quia ergo corde concepit verbum fidei, ventre concepit Filium Dei» Αυτό είναι το καρδιά που με πίστη σύλληψε το Λόγο και με το σώμα το Υιό του Θεού Η Αγία Γκελτρούδη του Χέλφτα (θ. 1302) και το σχολείο της αναπτύσσουν μια εξαιρετική πνευματικότητα βασισμένη σε αυτές τις ιδέες: «Εμφανίστηκε απαλός και ανθισμένος τη μέρα, ο μοναδικός Υιός του Αιώνιου Πατρός, ο οποίος ενέπνευσε τη μητέρα του, την Παρθένο, με μεγάλη χαρά. Αυτό υπονοούσε ότι, όπως η ανθρωπιά του Χριστού θρέφονταν με γάλα Παρθένου, έτσι και η θεότητά του ξεκουραζόταν απαλά σε αυτή την πιο αθώα και αγαπητή καρδιά και απολάμβανε την ευχαρίστησή της.»	Παρατήρησα μια μέρα ένα αγόρι απαλό και ζωηρό, τον μοναδικό Υιό του Αιωνίου Πατρός, να ανατέλλει στην καρδιά της Παρθένου Μητέρας με μεγάλη χαρά. Αυτό με οδήγησε στο να καταλάβω ότι, όπως η ανθρωνιά του Χριστού θρέφτηκε με παρθένο γάλα, η θεότητά του κατακτήθηκε πιο γλυκά σε αυτή την πιο καθαρή και αγαπητική καρδιά, και απολάμβανε να την απολαμβάνει.

Αυτή η ιδιαίτερη μορφή σχέσης με τη Μαρία θρέφτηκε επίσης από ειδικές αποκαλύψεις, ιδιαίτερα από κάποιες μυστικές, της Αγίας Ματίλδης (θ. 1299) και της Αγίας Βριγκίδας (θ. 1373), και εκδηλώνεται σε διάφορες προσευχές και πρακτικές ευλάβειας, ιδιαίτερα συχνές στο τέλος της Μεσαίας Εποχής.

Στην αρχή του 17ου αιώνα, η ανθρωπιστική ευλάβεια του Αγίου Φραγκίσκου της Σαβώας (θ. 1629), από τη γαλλική σχολή, κατευθύνει τη λατρεία προς την Καρδιά της Μαρίας σε μια πνευματικότητα στην οποία το πλούσιο και απαλό ανθρωπισμό του Σαβώα διαλύει μερικές φορές σε μια αχνή πνευματικότητα.

Στον 17ο αιώνα, ο Άγιος Ιωάννης Εύδης έγραψε το *Το Θαυμαστό Καρδιά της Πανάγιας Μητέρας του Θεού*, έργο που δημοσιεύτηκε ένα χρόνο μετά τον θάνατό του. Στα βιβλία VII-IX αυτού του έργου, ο άγιος συγκεντρώνει μερικά μαρτυρικά πατριστικά και μεσαιωνικά για τη λατρεία της καρδιάς της Μαρίας. Σε ένα από τα γραπτά του, ο άγιος προτείνει μια βαθιά βιβλική έννοια της λατρείας της καρδιάς της Μαρίας, όταν δηλώνει ότι τιμώντας την καρδιά της *Μητέρας του Θεού* τιμούμε *πάνω απ’ όλα την πηγή και την αρχή της αγιότητας και της αξιοπρέπειας όλων των μυστηρίων, όλων των πράξεών της, όλων των ιδιοτήτων της και του ίδιου του προσώπου της, ήτοι της αγάπης και της φιλανθρωπίας της*.

Η εξαιρετική διάδοση του λεγόμενου *μελάνιου μετάλλου*, που προέκυψε από τις εμφανίσεις της Παρθένου Μαρίας στη Σάντα Κατερίνα Λαβουρέ το 1830, συνέβαλε στην ενίσχυση της λατρείας προς την Καρδιά της Μαρίας. Το μετάλλιο, που θα είχε χτυπηθεί σύμφωνα με τις οδηγίες της Παναγίας, θυμίζει το μυστήριο της λύτρωσης, την αγάπη της Καρδιάς του Χριστού και την πονεμένη καρδιά της Μαρίας, τον μεσολαβητικό ρόλο της Παρθένου, το μυστήριο της Εκκλησίας και τη σχέση μεταξύ της προσωρινής ζωής και της αιώνιας ζωής.

Υπάρχουν πολλοί ανδρικοί και γυναικείοι θρησκευτικοί οργανισμοί που ιδρύθηκαν τον 19ο αιώνα και υιοθέτησαν την Καρδιά της Μαρίας ως ειδικό τίτλο. Σημειώστε επίσης ότι μετά την οριστική διατύπωση του δόγματος της *Αμωνούς Συλληψίας* της Ευλογημένης Παρθένου Μαρίας, το 1854, ο όρος *Απαλοιφή της Καρδιάς γενικεύτηκε στον 20ό αιώνα.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, η λατρεία προς την Απαλοιφή της Καρδιάς της Μαρίας εξαπλώθηκε μετά τις εμφανίσεις της Παρθένου στη Φάτιμα το 1917. Σύμφωνα με την ορατή Λουκία, κατά τη δεύτερη εμφάνιση (Ιούνιος 1917), η Παρθένος την είχε προσεγγίσει λέγοντας:

«Ο Ιησούς θέλει να σε χρησιμοποιήσει για να με γνωρίσουν και να με αγαπήσουν. Θέλει να καθιερώσει τη λατρεία προς την Απαλοιφή της Καρδιάς μου στον κόσμο. Υποσχόμαστε σωτηρία σε όποιον την ασκεί: αυτές οι ψυχές θα είναι αγαπητές από τον Θεό σαν λουλούδια που τοποθετούνται από μένα για να στολίσουν τον θρόνο Του».

Στο 25ο έτος από τις εμφανίσεις της Φάτιμα, το 1942, ο Πάπας Πίος Δ’ αφιέρωσε την Εκκλησία και την ανθρωπότητα στην Απαλοιφή της Καρδιάς της Μαρίας.

Για να εμβαθύνετε στην ιστορία της λατρείας προς την Καρδιά της Μαρίας στον 2ο αιώνα, συμβουλευτείτε την Αποστολική Εξόρκιση Marialis Cultus του Παύλου ΣΤ’.

Εμβαθύνετε στις σπουδές σας: εξερευνήστε τη Μαριολογία, τη Θεολογία της Μαρίας, τις Μαριανές Εμφανίσεις και το Μεταπτυχιακό στη Μαριολογία.