<εικόνα class="wp-block-image">

Consagração ao Coração Imaculado de Maria pelos Papas, história mariológica, Locus Mariologicus

Στις εμφανίσεις της, η Μαρία αναφέρεται ουσιαστικά στο Ευαγγέλιο και στις αξίες του, όπως η προσευχή, η μεταστροφή, η Ευχαριστία, η αποδοχή του σταυρού, η αλληλεγγύη για τους αμαρτωλούς.

Γενικά, από τις διάφορες εμφανίσεις στην σύγχρονη ιστορία, μπορούμε να συμπεράνουμε ορισμένα γενικά στοιχεία που στις εμφανίσεις της Φάτιμα γίνονται συγκεκριμένα:

(α) Η παράδοση πρακτικών θρησκευτικών ενεργειών, προσευχής και μεταστροφής μέσω της Παναγίας της Φάτιμα, μετατρέπεται σε μια αυθεντική πνευματικότητα, συμπυκνωμένη στην αφοσίωση και την αφιέρωση στην Αμωμήτη Καρδιά της.

(β) Από μια καθαρά πνευματική όψη, η Παναγία της Φάτιμα μετατρέπεται σε μια ιστορική και πολιτική προοπτική, που μιλά για πολέμους και ειρήνη και εστιάζει στο πιο μακρύ και τρομακτικό φαινόμενο του 20ου αιώνα: η κομμουνιστική Ρωσία.

(γ) Από την ανησυχία για το παρόν της Εκκλησίας και του κόσμου, η Παναγία της Φάτιμα μετατρέπεται σε ανησυχία για το μέλλον και παραδίδει στους μικρούς βοσκούς το διάσημο μυστικό σε τρεις μέρη.

(δ) Από μερικές εμφανίσεις (18 στο Λουρδ) η Παναγία της Φάτιμα επεκτείνει για σχεδόν έναν αιώνα τον διάλογο της με την ανθρωπότητα μέσω της αδελφής Λούσια (γεννημένη στις 30 Μαρτίου 1907, απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 2005), ευνοούμενη από άλλες εμφανίσεις σε Ποντεβέρα και Του που εξηγούν και συμπληρώνουν το μήνυμα που δόθηκε στους τρεις βοσκούς.

(ε) Από μια περιορισμένη επιρροή, περνάμε σε μια παγκόσμια επιρροή πάνω στην πίστη των πιστών και ακόμη και των επισκόπων και παπάδων, και ιδιαίτερα του Ιωάννη Παύλου Β’, ο οποίος αποδίδει την αποφυγή από τον θάνατο κατά την απόπειρα δολοφονίας στις 13 Μαΐου 1981 στην παρέμβαση της Παναγίας της Φάτιμα.

Μετά από μια σύντομη προσέγγιση των αιτημάτων, των υλοποιήσεων, των πνευματικών αξιών που συνήθως συνοδεύουν τους προσκυνητές του Ιερού Ναού της Φάτιμα, στρέφουμε τώρα το βλέμμα μας στην Αφιέρωση στην Αμωμήτη Καρδιά της Μαρίας στους διάφορους Πάπες.

Η σιωπή του Πάπα Πίου ΙΑ’ (1922-1939)

Οι Πορτογάλοι επίσκοποι ζήτησαν από τον Πάπα Πίο ΙΑ’ να αφιερώσει τη Ρωσία στις Αγίες Καρδιές του Ιησού και της Μαρίας, τονίζοντας ότι αυτό ήταν αίτημα από τις εμφανίσεις της Φατίμας. Η απάντηση ήταν μια απόλυτη σιωπή, σύμφωνα με την παράδοση της Αγίας Έδρας για την αποφυγή αποκαλύψεων ιδιωτικής φύσης.

Η ευαισθησία του Πάπα Πίου Δ’ (1939-1958)

Σχετικά με τη στάση του Πάπα Πίου Δ’, η Λούσια του έγραψε πολλές φορές, λέγοντας ότι “έφτασε η ώρα που ο Θεός ζητά από τον Άγιο Πατέρα να κάνει, σε ένωση με όλους τους επισκόπους του κόσμου, την αφιέρωση της Ρωσίας στην Αμίαντη Καρδιά, υποσχόμενος να τη σώσει με αυτόν τον τρόπο“.

Μερικές φράσεις από αυτό το γράμμα της 24ης Οκτωβρίου 1940, ειδικά αυτές που αφορούσαν τους επισκόπους, παραλείφθηκαν στο γράμμα της 2ας Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, κατόπιν συμβουλής των ανωτέρων, για να διευκολυνθεί η αποδοχή του αιτήματος στη Ρώμη. Ο Πάπας Πίος Δ’ έδειξε ευαισθησία στη Φατίμα, αφιερώνοντας την Αγία Εκκλησία και τον κόσμο στις 31 Οκτωβρίου 1942, και επαναλαμβάνοντας αυτό το τελετουργικό στις 8 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Στις 15 Δεκεμβρίου 1951, η Λούσια επιβεβαίωσε όσα είχε εκφράσει προηγουμένως, δηλώνοντας ότι το αίτημα της Παναγίας σχετικά με τη Ρωσία δεν είχε ικανοποιηθεί.

Να θυμόμαστε ότι, εκείνη την περίοδο, ο Πάπας Πίος Δ’ αντιμετώπιζε πρακτικές δυσκολίες στην εκτέλεση της αφιέρωσης της Ρωσίας στην Αμίαντη Καρδιά της Μαρίας.

Κισματικός ως θρησκευτική ενότητα, επειδή είναι Ορθόδοξοι, μαρξιστής ως πολιτική ενότητα, επειδή είναι Κομμουνιστές, η Ρωσία δεν θα μπορούσε να ευλογηθεί από τον Πάπα, χωρίς να συνεπάγεται μια προκλητική πράξη, όσον αφορά την ξεχωριστή ιεραρχία, τον Πατρίρχη της Μόσχας, καθώς και την Ένωση των Σοβιετικών Δημοκρατιών, οι οποίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελούσαν έναν ενωμένο μπλοκ. Αυτό έκανε την ευλογία πρακτικά αδύνατη. Είναι προφανές ότι πρόκειται απλώς για μια ηθική αδυναμία ευλογίας, λόγω των αντιδράσεων που θα προκαλούσε συνήθως.Ωστόσο, ο Πάπας Πίος ΙΒ’, στις 7 Ιουλίου 1952, δεν διστάζει να ευλογήσει με ιδιαίτερη έμφαση όλους τους λαούς της Ρωσίας με την Αμωμητό Καρδιά και στην ενσύνδεση της ενκυκλικής Ad coeli reginam (11 Οκτωβρίου 1954), κατευθύνει τους επισκόπους την ίδια ημέρα (στην ίδρυση της γιορτής της Παναγίας ως Βασίλισσα) να ανανεώσουν την προσφορά του ανθρώπινου γένους στην Αμωμητό Καρδιά του. Όλα αυτά μας εμπνέουν μεγάλη ελπίδα για μια νέα εποχή, φωτισμένη από την χριστιανική ειρήνη και την νίκη της θρησκείας.Ένα στοιχείο που έχει παραμεληθεί σε αυτό το έγγραφο είναι η προσπάθεια, χωρίς να υπάρξει διπλωματική ρήξη, να απευθυνθεί ένα κάλεσμα στους Σοβιετικούς λαούς:Σε ορισμένες περιοχές της γης, δεν λείπουν αυτοί που αδικαιολόγητα διωκόνται λόγω του χριστιανικού ονόματος και στερούνται των θεϊκών και ανθρώπινων δικαιωμάτων της ελευθερίας. Για να απομακρύνουν τέτοια κακά, μέχρι σήμερα δεν έχουν επιτύχει δικαιολογημένες αιτήσεις και επανειλημμένες διαμαρτυρίες. Σε αυτούς τους αθώους και βασανισμένους παιδιά, στρέψτε τα βλέμματα της συμπόνιας σας, της οποίας το φως διασκορπίζει τα σύννεφα και ηρεμεί τις θύελλες, της ισχυρής Κυρίας των γεγονότων και των εποχών, η οποία γνωρίζει να νικά το κακό με το αγνό της πόδι. Δώστε τους τη δυνατότητα να απολαύσουν σύντομα την κατάλληλη ελευθερία και να εκπληρώσουν δημόσια τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Και, υπηρετώντας την αιτία του Ευαγγελίου, με τη συντονισμένη προσπάθεια και τις αξιοθαύμαστες αρετές τους, από τις οποίες αποτελούν παράδειγμα μέσα σε τόσες δυσκολίες, συμβάλλουν στην ενίσχυση και την πρόοδο των ανθρώπινων κοινωνιών.

Η διστακτικότητα του Πάπα Ιωάννη XXIII (1958-1963)

Όσον αφορά τον Πάπα Ρονκαλί, παρόλο που ήταν μια απλή ψυχή πάντα ανοιχτή σε ουράνιες προτάσεις, η εκπαιδεύση του φωτισμένου τον οδήγησε σε μεγάλη διστακτικότητα όσον αφορά τις αφιερώσεις στην Αγία Καρδιά ή στην Ακατέργαστη Καρδιά της Μαρίας. Όσον αφορά το μυστικό της Φαθίας, ο Ιωάννης XXIII το είχε στα χέρια του στις 17 Αυγούστου 1959 και το διάβασε λίγες μέρες αργότερα με τον πνευματικό του, Μονσ. Αλφρέντο Καβάνγκα, και τον μεταφραστή της πορτογαλικής, Μονσ. Ταβέρες. Το περιεχόμενο κοινοποιήθηκε στους επικεφαλής της Γραμματείας του Κράτους και του Αγίου Γραφείου, καθώς και σε άλλους, συμπεριλαμβανομένου του Καρδιναλίου Γκρεγκόρ-Πιέρ ΧΙV Αγκατζιανιάν και του Μονσ. Λορίς Καποβίλα. Ο πάπας δεν έκανε κανένα σχόλιο και προτιμούσε να μην το αποκαλύψει, αφήνοντας αυτό το έργο στους διαδόχους του. Σύμφωνα με την μαρτυρία του Πατρός Αλόνσο, ο Ιωάννης XXIII δήλωσε: Αυτό δεν αφορά τα χρόνια της παποσύνης μου.

Το θάρρος του Πάπα Παύλου ΣΤ’ (1963-1978)

Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Συνόδου της Βατικανής, μετά το τέλος της τρίτης συνεδρίασης (21 Νοεμβρίου 1964), ο Πάπας Παύλος ΣΤ’ ανανέωσε την αφιέρωση «όλου του ανθρώπινου γένους στην προστασία της Βασίλισσας του Ουρανού» με αναφορά στη Φαθιμά και στην Αμίαντη Καρδιά της Μαρίας.

Ας ακούσουμε τα λόγια του:

Ενώ με θερμή προσευχή στρέφουμε την ψυχή μας προς την Παρθένο, για να ευλογήσει τη Σύνοδο και την Εκκλησία ολόκληρη, επιταχύνοντας την ώρα της ενότητας μεταξύ όλων των Χριστιανών, το βλέμμα μας ανοίγεται σε απέραντες ορίζοντες του κόσμου ολόκληρου, αντικείμενο των πιο ζωντανών φροντίδων της Συνόδου, και που ο προκατόχος μας, ο ευλογημένος Πίος ΙΒ’, εμπνευσμένος από τα ύψη, αφιέρωσε επίσημα στην Αμίαντη Καρδιά της Μαρίας. Αυτή την πράξη αφιέρωσης θεωρούμε σκόπιμο να την θυμηθούμε σήμερα με ιδιαίτερη έμφαση. Για το σκοπό αυτό, αποφασίσαμε να στείλουμε σύντομα, μέσω ειδικής αποστολής, το Χρυσό Ρόδο στο Συνακτόριο της Παναγίας της Φαθιμά, τόσο αγαπητό όχι μόνο στον λαό της ευγενούς Πορτογαλίας, αλλά και σε εμάς, καθώς και σε όλους τους πιστούς του Καθολικού κόσμου. Με αυτόν τον τρόπο, επιθυμούμε επίσης να εμπιστευτούμε στα ουράνια μάτια της Μητέρας την ολόκληρη ανθρώπινη οικογένεια, με τα προβλήματά της, τις αγωνίες της, τις νόμιμες προσδοκίες της και τις φλογερές της ελπίδες.

Δεν υπάρχει κάποια αναφορά στη Ρωσία, προς σεβασμό στους Ρώσους παρατηρητές που προσκλήθηκαν στο Συμβούλιο.

Ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός είναι η προσκύνημα του Πάπα Παύλου ΣΤ’ στη Φάτιμα στις 13 Μαΐου 1967, κατόπιν προσκλήσεως της Πορτογαλικής ιεραρχίας. Ο θρησκευτικός σκοπός έχει προτεραιότητα, καθώς ο Πάπας σκοπεύει να προσευχηθεί για τη μεσολάβηση της Μαρίας προς όφελος της εσωτερικής ειρήνης της Εκκλησίας, της πολιτικής και κοινωνικής ειρήνης στον κόσμο, και της ειρήνης της ανθρωπότητας (03/05/1967).

Την ίδια ημερομηνία, ο Πάπας Παύλος ΣΤ’ δημοσιεύει την Αποστολική Εξόρκιση Signum Magnum, καλώντας όλους τους γιους της Εκκλησίας να αφιερωθούν προσωπικά ξανά στην Αμόλυντη Καρδιά της Μητέρας της Εκκλησίας. Ωστόσο, ο Πάπας Παύλος ΣΤ’ έχει την αξία να αντιταχθεί στο ρεύμα, δίνοντας προσοχή σε χαρισματικά γεγονότα στην Εκκλησία, όπως αυτό της Φάτιμα, με τις εμφανίσεις της Μαρίας στους βοσκούς, το οποίο αποτελεί την αφορμή της Signum Magnum.

και η προσκύνησή του στο πορτογαλικό ιερό.

Απέχοντας από την εξωτερική διάσταση ενός χειρονομίας, ακόμη και ιερής και σεβάσμιας, ο Πάπας συλλαμβάνει τον πυρήνα του μηνύματος της Φαθίμης όταν μας καλεί να νομιμοποιήσουμε και να προσωπικοποιήσουμε την προσφορά της Εκκλησίας και του ανθρώπου στη Μαρία, Μητέρα του Θεού και στην αγία της καρδιά, που έγινε από τον Πάπα Πίο ΧΙΙ το 1942 και ανανεωμένη από αυτόν σε σύνοδο το 1964, όπως διαβάζουμε στο παραπάνω κείμενο.

Σε αυτό το στάδιο, η υπέρβαση του μαγιστικού χειρονομίας ή της συλλογικής πράξης μεταφέρεται στην προσωπική ανάληψη της πράξης παράδοσης που προκύπτει σε μια συνεπή ζωή αυξανόμενης προσκόλλησης στην σωτηριακή θέληση του Πατέρα και στην ταυτοποίηση με τη Μαρία, δούλη του Κυρίου και πρότυπο αρετής.

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να σταματήσουμε στην επανάληψη μιας φόρμουλας, ακόμη και αν αυτό αποτελεί το πιο ευγενές έργο λατρείας, αλλά να προχωρήσουμε στην δέσμευση της ζωής: στην αυτοπροσφορά, όπως θα έλεγε ο K. Rahner, στην πίστη στις δεσμεύσεις που απορρέουν από το βάπτισμα, θα έλεγε ο Άγιος Λουδοβίκος Γ. ντε Μοντφορτ.